Lost Keitai – มือถือที่หายไป : Chapter 6 (END)
posted on 14 Jul 2007 14:52 by angeltetsu in Lost-KeitaiChaper 6 : There You are!
ในห้องชมรมยามเย็นหลังเลิกซ้อมแล้วก็มักจะเต็มไปด้วยความสงบหลังจากที่สมาชิกชมรมจอมวุ่นวายทั้งหลายต่างเปลี่ยนชุด แยกย้ายกันกลับบ้าน ก็เว้นเสียแต่วันนี้ที่มีเสียงโอดโอยของของพิชเชอร์มือหนึ่งของชมรมเบสบอลโรงเรียน...
"โอ้ย วันนี้ไม่น่าซ่าเลย" ร่างเพรียวทิ้งตัวลงบนม้านั่งยาว นิ้วเรียวเกากุมข้อเท้าตัวเองแน่น ใบหน้าหวานเหยเก คิ้วขมวดมุ้นโดยที่มีจุนตะรุ่นผู้น่ารักนั่งตรวจดูข้อเท้าให้
"รุ่นพี่ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมฮะ?" ตัวเล็กถามรุ่นพี่ของตนด้วยน้ำเสียงห่วงใย
"ไม่มาก แค่เดินไม่ได้เอง" ร่างบางบุ้ยปากนิดหน่อยให้อีกฝ่ายดูที่ข้อเท้าตนเอง ก็ไม่ได้ตั้งใจจะประชดหรอก แต่มันหงุดหงิดนี่นา เจ้าบ้านากามารุ (มายังไง?) นั่นแหละต้นเหตุ
"ง่ะ รุ่นพี่ฮิโรกิ" รุ่นน้องผู้น่ารักเสียงอ่อยขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
"อ๊ะ ขอโทษนะจุนจุน พี่อารมณ์เสียไปหน่อยน่ะ" ฮิโรกิระล่ำระลักขอโทษเมื่อเห็นรุ่นน้องคนสนิททำหน้าจ๋อยไปถนัดตา
"ไม่เป็นไรครับรุ่นพี่" จุนตะค่อยๆ ยิ้มออกมาได้ โอย นึกว่าจะโดนโกรธซะแล้วเชียว แบบนี้ค่อยใจชื้นหน่อยพักนี้รุ่นพี่ยิ่งอารมณ์ขึ้นๆลงๆอยู่ ไม่ทันไรรุ่นพี่คนสวยก็ขมวดคิ้วเป็นปมผูกโบว์สวยงามอีกแล้ว อะไรกันหนอรุ่นพี่ จุนจุนเดาใจไม่ถูกนะฮะ
"...แต่ว่าวันนี้มีนัดเอามือถือไปคืนเจ้าของล่ะ" ฮิโรกิพูดออกมาในที่สุดไขปริศนาให้จุนตะไม่ต้องนั่งเดาต่อไปว่าเหตใดรุ่นพี่จึงขมวดคิ้วมุ่น
"โทรไปเลื่อนนัดได้ไหมฮะรุ่นพี่?"
"ชั้นไม่มีเบอร์ติดต่อเจ้าของน่ะสิ ถ้าไม่ไปก็จะเสียเวลาเปล่าๆ" ฮิโรกิทำหน้าคิดหนัก ถ้าไม่ไปเจ้าหมอนั่นก็เสียเที่ยว ของสำคัญแบบนี้รีบคืนเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี...
"ผมเอาไปคืนให้เอาไหมครับรุ่นพี่" ดั่งฟ้าประทาน จุนตะรุ่นน้องผู้แสนดีเสนอตัวขึ้นมา
ฮิโรกิพยักหน้ารับน้ำใจของรุ่นน้องอย่างเต็มใจเป็นที่สุด จุนจุนทำไมนายเป็นคนดีอย่างนี้นะ ถ้าฮิๆอซาโกะแก่นแก้วน้อยกว่านี้สักหน่อยล่ะก็จะยกให้นายดูแลเลยจริงๆ นะเนี่ย...
ด้วยความที่ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของอีกฝ่ายทำให้จุนตะต้องรีบล่วงหน้าไปรอที่ร้านกาแฟตามที่ฮิโรกิได้นัดกับเจ้าของโทรศัพท์มือถือสีดำเครื่องจิ๋วเอาไว้ และรอให้เจ้าของมือถือโทรติดต่อเข้ามาเมื่อถึงร้านแล้ว ไม่นานนักมือถือสีดำเครื่องจิ๋วก็ดังขึ้น....
ในขณะเดียวที่ตู้โทรศัพท์หน้าร้านกาแฟแห่งเดียวกันนั้น เด็กหนุ่มร่างไม่สูงนักยืนฟังเรียงรอรับสายที่ไม่คุ้นหูเท่าไหร่ของตนเอง ก็แน่ล่ะซีถึงเขาจะเป็นคนเลือกเพลงนี้เองก็เถอะแต่เขาไม่เคยต้องโทรเข้ามือถือตัวเองแล้วเพื่อฟังเพลงนี้นี่นา.... เมื่อไหร่จะรับสายสักทีนะเกลียดนักการรออะไรสักอย่างเนี่ย....
"ครับ" เสียงจากปลายสายดังขึ้น....เสียงแปลกๆไปนะ ไม่ยักเหมือนคราวก่อนที่คุยด้วยเลย แต่ก็ช่างเถอะน่า อีกไม่กี่นาทีเขาก็จะได้โทรศัพท์คืนแล้วนี่นา
ตอนนี้ผมอยู่หน้าร้านแล้วน่ะ กรอกเสียงทุ่มลงไปในโทรศัพท์ก่อนจะเหลียวมองเข้าไปในร้าน เห็นเด็กหนุ่มคนนึงกำลังโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะใกล้ประตูร้านพอดี ถ้าจำไม่ผิดโทรศัพท์สีดำในมือเด็กคนนั้นก็ของเขานี่แหละ
"ผมนั่งอยู่ริมหน้าต่าง โตที่สองจากประตูร้าน ขวามือครับ เข้ามาก็เห็นเลย" นั่นปะไรล่ะ ผิดซะทีไหนสงสัยก็แค่อย่างเดียวว่าทำไมซื้อหวยแล้วไม่ถูกเสียทีนะไอ้เรียวเอ๊ย.. กวาดตามองไปที่ร้านอีกครั้งก่อนจะพูดตัดสายแล้วเดินเข้าไปในร้าน ไม่วายจะรำพันกับตัวเองว่าเด็กหนุ่มที่นำมือถือมาคืนนี้น่ารักไม่น้อย....
สวัสดีครับ มารับโทรศัพท์คืนน่ะ เรียวเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักที่ตนเห็นเมื่อครู่
นี่โทรศัพท์ฮะ อีกฝ่ายพูดพลางส่งมือถือเครื่องเล็กให้แก่เจ้าของเดิม พร้อมเอ่ยเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลง
ขอบคุณมากนะ นึกว่าจะไม่ได้คืนซะแล้วเชียว เรียวรับมือถือ เช็คว่าใช่มือถือของตนแน่
"ที่จริงแล้วรุ่นพี่ผมเป็นคนเก็บได้ฮะ" ฝ่ายที่นั่งอยู่ก่อนเอ่ยชี้แจง
ไอ้เจ้าหัวทองน่ะเหรอ หลุดออกไปด้วยความปากไว้แท้ๆ ที่จริงถ้าหมอนั่นเป็นคนเก็บได้ก็นับว่าเป็นคนดีน่าชมเชยอยู่หรอกนะ
จุนตะทำหน้างงไปเล็กน้อยก่อนที่จะนึกได้
อ้อ... ครับ เขาชื่อรุ่นพี่ฮาเสะกาว่าน่ะครับ
เจ้านั่นก็นิสัยดีกว่าที่คิดนี่นา เห็นบนรถนึกว่าเป็นพวกดีแต่หน้าตาเสียอีก เรียวพูดพลางยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง
เอ่อ... ครับ.. ที่จริงแล้วคนที่จะเอามาคืนให้ก็คือรุ่นพี่ฮิโรกิน่ะครับ พอดีว่าวันนี้เขาขาเจ็บก็เลยมาไม่ได้ ให้ผมมาแทน จะว่าไปแล้วอิตาเจ้าของโทรศัพท์คนนี้ก็ปากร้ายไม่เบาเหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าได้ปะทะกับรุ่นพี่ฮิโรกิไปบ้างหรือเปล่านะเนี่ย... คงไม่มั้งก็รุ่นพี่ไม่ใช่คนประเภทต่อปากต่อคำนี่นา
แล้วนายชื่ออะไรล่ะ? เรียวยิงคำถามต่อ
"ผมชื่อนากามะ จุนตะครับ"
" นิชิคิโด เรียว ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" เรียวก้มหัวตอบเด็กหนุ่มผมสีเจ้าของรอยยิ้มน่ารักที่ก้มหัวให้เขาเมื่อแนะนำตัวเอง
"งั้นขอเบอร์รุ่นพี่นายได้ไหมจะได้โทรไปขอบคุณน่ะ"
เบอร์ 0860440869 ครับ จุนตะตอบออกมาแทบจะทันที เขาจำเบอร์รุ่นพี่ฮิโรกิได้แทบจะขึ้นใจนี่นา
นิ้วยาวกดหมายเลขตามอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดปุ่มบันทึกเบอร์โทรศัพท์ไว้ แต่กลับพบว่าไม่สามารถบันทึกได้ เฮ้ย ล้อเล่นน่า ตาคมมองดูมือถือของตนอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง
---ได้มีการบันทึกเบอร์นี้ไปแล้ว--
รุ่นพี่นายชื่ออะไรนะ? ถามย้ำให้แน่ใจอีกครั้ง
อุจิ ฮิโรกิครับ.... แต่ผมว่าช่วงนี้คงจะไม่สะดวกนะครับ พอดีรุ่นพี่ขาเจ็บเดินไปไหนมาไหนไม่สะดวก
งั้นเหรอ งั้นก็แย่เลยสิ ที่แน่ๆ เขาไม่รู้จักใครที่ชื่ออุจิ ฮิโรกิ.. ถ้าอย่างนั้นเบอร์นี้ก็ต้องเป็นของคนๆนั้นแน่นอน....
งั้นคนที่คุยกับชั้นก่อนหน้านี้ก็คือรุ่นพี่ของนายสินะ? ปากเอ่ยถามออกไป นิ้วพลางยาวกดไล่ดูรายชื่อหมายเลขโทรศัพท์พบว่าตัวเลขนั้นตรงกันพอดีกับเบอร์ที่เขาได้มาจากเด็กม.ปลายเซนท์แพททริคคนนั้น และเรียวก็ยิ่งมันใจว่าต้องเป็นคนๆเดียวกันแน่เมื่อจุนตะส่งรูปชมรมที่ติดตัวมาให้ดู
ใช่ครับ อะไรจะบังเอิญได้ขนาดนี้กันนะ ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อว่าคนที่เขาอยากโทรศัพท์ไปหามากที่สุดกลับเป็นคนที่มีโทรศัพท์มือถือของเขาอยู่ในมือ แล้วก็ยังคุยโทรศัพท์กับเขาอีกด้วย ให้ตายสิ!
* * * * * * *
"รุ่นพี่ครับ ทางนี้ครับ" รุ่นน้องร่างเล็กยิ้มพลางโบกมือให้รุ่นพี่คนสนิทที่หน้าประตูห้องเรียนหลังเลิกเรียนคาบสุดท้าย
"อ้าว จุนจุนไม่ไปเข้าชมรมเหรอ ฮิโรกิทักตอบ เห็นรุ่นน้องคนดียิ้มกว้างขนาดนี้แปลว่า misson completed แน่นอน!
"มาแจ้งข่าวก่อนน่ะฮะ คืนมือถือให้เรียบร้อยแล้วนะครับ" นั่นไงเล่า เห็นไหมล่ะฮิโรกิซะอย่างเดาอะไรก็ถูกไปหมดแหละ แต่นั่นน่ะไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากรู้หรอกนะ เรื่องที่อยากรู้น่ะ.....
"เมื่อวานนี้ที่เอาโทรศัพท์ไปคืนเป็นยังไงบ้าง"
"ก็ดีครับ เจ้าของเค้าก็ดูเป็นคนดีนะฮะรุ่นพี่ ท่าทางจะดีใจน่าดูที่ได้มือถือคืน" ถึงจะปากร้ายไปหน่อยก็เถอะ... จะว่าไปมันก็ไม่ใช่แค่หน่อยนะ ยิงโดนจุดซะทุกประโยคจริงๆช่างโชคดีที่รุ่นพี่ฮาเสะกาว่าไม่ได้เป็นคนเอาไปคืน ไม่งั้นคงมีสงครามโลกเกิดขึ้น.... ก็เล่นเหน็บกันทุกประโยคขนาดนั้นไม่รู้มีเรื่องเคืองอะไรกันมา
รุ่นพี่ฮิโรกิท่าทางจะเดินลงบันไดลำบาก เดี๋ยวผมลงไปส่งที่หน้าโรงเรียนนะฮะ จุนตะยิ้มพร้อมหยิบกระเป๋าของฮิโรกิบนโต๊ะเรียน
อืม ขอบใจนะ"
ตากลมโตขมวดคิ้วเขม่นเจ้ามือถือเครื่องจิ๋วในมือเหมือนโกรธกันมาเป็นร้อยชาติก่อนจะลุกขึ้นตามแรงพยุงของรุ่นน้อง หนอยจะโทรมาเสียหน่อยก็ไม่ได้ พาตัวเองเดินกระเผลกๆ ไปกับจุนตะจนถึงหน้าประตูโรงเรียน ในใจก็ก่นด่ายูอิจิต้นเหตุที่ทำให้ขาเขาเจ็บอย่างนี้แล้วยังจะมาหนีกลับบ้านไปเสียดื้อๆอีก
ได้ยินว่าขาเจ็บก็เลยมารับครับ อยู่ๆก็มีเสียงไม่คุ้นหูดังขึ้น ฮิโรกิได้แต่อ้าปากค้าง.... แค่ให้เบอร์ทำไมตามมาถึงโรงเรียนเลยหรือไงวะ น่ากลัวไปแล้วมั้งเด็กโฮริโคชิ
อ้าว มีคนมาพากลับบ้านแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะฮะ จุนตะยิ้มให้กับผลงานของตัวเอง ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าคมขยิบตาให้ นี่แหละที่เรียกว่า mission completed ของจริงนะฮะรุ่นพี่ ผมว่าเรื่องนี้แหละที่รุ่นพี่ต้องเดาไม่ถูกแน่ๆ
เด็กหนุ่มผมดำที่ยืนพิงกำแพงข้างประตูหน้าโรงเรียนชูมือถือเครื่องจิ๋วในมือของตนให้อีกฝ่ายดูแทนคำตอบ
อ้าว นายเองเหรอ ฮิโรกิอุทานออกมาเบาๆ
บังเอิญชมัดเลย เรียวยิ้มที่มุมปาก แต่ว่าวันนั้นนายไม่ได้ขึ้นสายนั้นนี่นา แล้วทำไมเก็บได้ล่ะ?
อ๋อ เพื่อนผมนั่งอยู่ข้างๆนิชิคิโดคุงน่ะฮะ เขาเก็บได้ ฮิโรกิตอบแบบยังไม่หายมึนเท่าไหร่
อ้อ ไอ้เจ้าโฮสคนนั้นน่ะเหรอ ใช่สินะ เมื่อวานนี้จุนตะก็บอกเขาแล้วหนนึงนี่นา
เห.? ฮิโรกิเอียงคอเล็กน้อย
เอ่อ หมายถึงเจ้าหัวทองๆ สำอางค์ๆคนนั้นน่ะ เรียวบรรยายลักษณะคู่อริบนรถประจำทางให้ฟัง อีกฝ่ายคงเห็นภาพชัดเจนจนกระทั้งหลุดหัวเราะออกมา
อ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ นั่นแหละครับ ฮาเซ็จจิตัวจริงเสียงจริงเลย....ผมเห็นเรียวยืนที่ป้ายรถเมล์ป้ายนั้นทุกวันเลยนะ
ก็จำได้ว่าเปิดเทอมวันแรกผมเห็นนิชิคิโดคุงยืนทำท่าทางหงุดหงิดอะไรสักอย่าง ท่าทางจะโมโหมากๆ ดูสะดุดตาจริงๆนะ แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าไอ้หมอนั่นทำไมถึงได้ดูอารมณ์เสียขนาดนั้นตั้งแต่เช้ากันนะ ฮิโรกิพูดต่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้างงสุดขีด
...ว่าแต่ทำไมวันนั้นเรียวถึงขอเบอร์ผมล่ะ? ร่างบางเอ่ยถามขณะที่อีกฝ่ายดึงเอากระเป๋าในมือเรียวมาถือไว้เอง
ก็เห็นนั่งรถผ่านเวลาเดิมทุกวันเลยก็เลยอยากรู้จักน่ะ ริมฝีปากคมคลี่ยิ้มน้อยๆ แฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้ไม่มิด
แค่นั้นน่ะเหรอ? แล้วทำไมถึงจำหน้าได้ล่ะ? ก็คนนั่งรถเมล์มีตั้งเกือบครึ่งร้อย จะมาจำอะไรเขาได้กันล่ะ
ว่าแต่ทำไมเรียวถึงขอเบอร์ผมล่ะ?
ผมเห็นฮิโรกิคุงตั้งแต่ปลายเทอมฤดูใบไม้ผลิแล้วนะ จำได้ว่าตอนนั้นฮิโรกินั่งหลับหน้าแนบกระจก ตลกชะมัด ใบหน้าคมเกาจมูกตัวเองแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ จะเขินหรือจะขี้เล่นดีก็ไม่รู้
เอ๊ะ? หน้าสวยขมวดคิ้ว หลับเมื่อไหร่ ตอนไหนกัน ทำไมจำไม่ได้ล่ะ นั่นมันตั้งสี่เดือนมาแล้วนะ
ล้อเล่นน่ะ คือรถสายฮิโรกินั่งจะมาก่อนรถสายที่ผมขึ้นสามนาที ก็เลยเห็นทุกวันๆ แล้วก็สังเกตุเห็นว่ามีเด็กโรงเรียนเซนท์แพทริคคนเดิมนั่งที่เดิมทุกวันเลย
ยืนอยู่ตรงนี้นานๆเมื่อยแย่เลย... บ้านอยู่ไหนจะพาไปส่ง เรียวพูดขึ้นเมื่อจับสังเกตได้ว่าเด็กนักเรียนเซ็นท์แพทริคที่เดินออกจากโรงเรียนต่างก็มองมาที่พวกเขาสองคน... บางทีอาจจะเป็นเพราะมีเด็กโรงเรียนรัฐบาลอย่างเขามายืนหน้าโรงเรียนซะล่ะมั้งถึงได้มีสายตาอยากรู้อยากเห็นมาตกอยู่ตรงกลางระหว่างเขาสองคนอยู่ตลอดเวลา (โถเรียว... ก็นายจะมาสอยคนสวยโรงเรียนเค้าน่ะซี เค้าถึงได้จ้องกันขนาดนี้)
เลยโฮริโคชิไปห้าป้ายน่ะ ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มให้อีกฝ่ายที่อาสาไปส่งให้ถึงบ้าน
งั้นไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันรถนะ สาย A40 ใช่ไหมล่ะ เรียวยิ้มที่มุมปากพลางกระชับมืออีกข้างของตนที่เอวของร่างบางโดยไม่สนสายตาของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เซนท์แพทริคที่เมียงมองมาด้วยความอิจฉาปนเสียดาย
ขอบใจนะ ฮิโรกิเอ่ยเสียงแผ่วพลางเอื้อมมือข้ามไหล่ของอีกฝ่ายที่เข้ามาพยุงตนเอง.....
และนั่นเป็นภาพสุดท้ายที่หนุ่มๆเซนท์แพทริคเห็นก่อนที่จะมีข่าวลือในหมู่นักเรียนมัธยมปลายเซนท์แพทริคว่าพิชเชอร์มือหนึ่งคนสวยของทีมโรงเรียนโดนเด็กโฮริโคชิคว้าไปเสียแล้วอย่างเป็นที่น่าเสียดาย.... ส่วนรายละเอียดนั้นเป็นปริศนานอกจากเพื่อนสนิทของเจ้าตัวที่ตั้งตัวเป็นผู้รู้บอกว่านั่นเป็นเพราะมือถือที่เก็บได้นั่นเอง...... แต่ว่าไอ้มือถือที่เก็บได้กับอุจิ ฮิโรกิคนดังและหนุ่มปริศนานักเรียนโฮริโคชิมันเกี่ยวข้องกันยังไงเล่า เล่ามาให้หมดสิเจ้าบ้าฮาเสะกาว่า ยูทากะ!
- - - - THE END - - - -
จบค่ะจบ ไม่จบก็จะให้จบแล้ว ค้างกันมากี่ปีแล้วเนี่ยเรื่องนี้ -_-;;; เป็นการหักคอจบกันอย่างแท้จริงค่ะ ^^;;
ไม่มีคอมเม้นท์ใดๆจากผู้แต่งทั้งสิ้นนอกจากจะบอกว่า ไม่น่าทำไฟล์ต้นฉบับหายเล๊ยยย เขียนใหม่แล้วจบไม่ลงอย่างแรง ^^;;; พี่เรียวเจอจี้เสียที หลังจากนี้ไปจิ้นกันเอาเองนะว่าเค้าจะเป็นแฟนกันแบบไหน =p
สุดท้าย รับฝากซื้อ
รูปช็อป playzone อุจจี้ ชุดละ 280 บาท
รูปไลฟ์ playzone อุจจี้ ชุดละ 280 บาท
Pamphlet playzone เล่มละ 1400 บาท
Playzone 2007 Chase the Chance OST แผ่นล่ะ 1000 บาท
(ทั้งหมดรวมราคาส่งไปรษณีย์ให้ถึงบ้านแล้วนะคะ และจะได้รับช่วงกลางเดือนกันยายนค่ะ คนขายจะไปรอบโอซาก้า)
ใครสนใจติดต่อมาได้ที่ angeltetsu@hotmail.com หรือ http://board.thaimisc.com/salesboard เหมือนเดิมนะ ปิดรับวันที่ 15 สิงหาคมค่ะ
ในที่สุดก็มาถึงตอนจบ อร๊างงงส์ เป็นการหักคอจบจริงๆค่ะ 5555+
(อ้ะ เบอร์อุจจี้แอบคุ้นน้าพี่สาว 555+)
แล้วจะรอตอนต่อเรื่องต่อไปนะค้า~~-w-
#1 By soketsu on 2007-07-14 15:26