「Beautifulな世界」～君に出会えた場所～

SID@NARA LIVE REPORT
インディーズラストツアー『いちばん好きな場所』

*บล็อคนี้อุทิศให้แพรก้วย ผู้เป็นบิ๊กแฟนของชิโดะ จะไม่พล่ามหรือพิมพ์ไรยาวขนาดนี้ถ้าแกไม่อยากอ่าน
*อุทิศให้ตัวเองด้วย จะไม่ลืมไลฟ์นี้ตลอดชีวิตเลย

ไม่เชิงจะเป็นไลฟ์รีพอร์ทนะคะ เป็นไดอารี่ที่เขียนไว้ให้ตัวเองกลับมาอ่านแล้วรู้สึกมีความสุขล่ะ ^^;;
precious memory ของเจ้าของบล็อคมากๆ

มาแล้ว ยังไม่ฟื้นจากไลฟ์เลยอ่ะ ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเลย
เมื่อวานนี้ไปสอบแบบลอยๆ เบลอๆ ทำงานพิเศษก็เบลอมากอ่ะ...
ไม่รู้ว่าพลังรักด่าลิ้งจะได้ผลไหม....คือรู้สึกว่าทำสอบได้นะ แต่ถูกป่าวไม่รู้ เพราะเบลอๆ ฮือๆๆ
ว่าจะเขียนเล่าดีๆตั้งแต่เมื่อวาน อย่างที่บอกว่าติดสอบอ่ะนะ


กับชิโดะนี่ก็คือ ได้ยินชื่อบ้างแต่ไม่ได้ฟังล่ะ
โหลดมาคาเครื่องก็ฟังไม่จบซะที จนแพรมากรี๊ดใส่จนอือ ฟังก็ได้วะ ก็ฟังไปแบบนิรนาม (ไม่ดูหน้าค่าตาเมมเบอร์) อยู่นาน
มาชอบเอาจริงเอาจังบ้าคลั่งก็ตกสองเดือนได้มั้ง...
ด่าลิ้งคะ เราฉลองครบรอบสองเดือนไปแล้วใช่ไหมคะ??
ค่ะ เป็นวงของแฟนหนุ่มน่ะค่ะ เลยบ้า........ ดีไหมคะ ชอบแฟนหนุ่มเวอร์ชั่นทำงานอยู่
(คนอ่าน -- กระโดดถีบไอ้ปาล์ม)


ไลฟ์คราวนี้เป็นอินดี้ส์ทัวร์ครั้งสุดท้ายแล้ว ต่อไปคงไม่มีเล่นไลฟ์เฮาส์แบบนี้อีกแล้ว
ก็เลยรู้สึกว่าต้องไปให้ได้ >.<;;;

รอวันที่ 3 ก.ค.มานานมากตั้งแต่ก่อนเริ่มทัวร์อีกนะ
พอเริ่มทัวร์วันที่ 2 มิ.ย.ก็คือนับวันรอทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่มีตั๋วอยู่ในมือ
พยายามจองทุกวิถีทาง ทั้งจองล่วงหน้า รออิปปัง (ขายทั่วไป) แต่มันก็ไม่ได้ ลำบากแล้วล่ะ
ต้องอ๊อคชั่นเอา.....
ฟังดูเหมือนว่าถ้ามีเงินก็ได้ตั๋วใช่ไหม.... มันไม่ง่ายอย่างนั้นไง
คือตั้งแต่วันที่ 2 มิ.ย. จนถึงวันไลฟ์ มีคนปล่อยตั๋วรอบนาราแค่หกใบได้

เฝ้า yahoo auction ทุกวัน.................
ช่วงที่หาตั๋วไปได้อาทิตย์นึง ก็คิดว่าคงต้องไปดูโกเบหรือชิงะแล้ว
แต่ปัญหาคือว่าตั๋วสองวันนี้ก็ราคาปิดประมูลที่ประมาณหมื่นห้าถึงหมื่นเจ็ด
(ราคาหน้าตั๋วจริงๆ 5,000 + ดริ๊ง 500
แอบบ่นนิดนึง แม่งมีโคล่า น้ำชา น้ำเปล่า... ราคาห้าร้อยเยน
เชี้ย จะเอานามะบีรุ กระป๋องยาวโว้ย )
แล้วเราต้องขาดงานพิเศษไปทำอีกห้าพัน เสียค่ารถอย่างต่ำพันห้า
แถมที่สำคัญ ลางานพิเศษไม่ค่อยจะได้อีกด้วย
(ข่าวร้ายก็คือ ซัมเมอร์นี้ร้านขาดคนสองคน.... ปาล์มอาจจะต้องไปทำงานทุกวัน
อาจจะไม่ได้ไปดู EZRA ที่โตเกียวด้วย นอกจากว่าจะจับชินกังเซน
และใช้เวลาแค่สองสามวันที่โตเกียว แล้วรีบกลับมาทำงาน และกลับไปใหม่
----- กูจะรักเพื่อนขนาดนี้เชียว? แล้วเงินล่ะ?? แต่ก็อยากไปนะ เล่นไลฟ์ที่โตเกียวครั้งแรกมีเพื่อนไปดูน่าจะอันชินใช่มะ??)

จนเมื่อสามอาทิตย์ก่อนตัดใจเพิ่มงบประมูลตัวของตัวเองจากหมื่นห้าเป็นสองหมื่น
ประมูลสู้แบบบ้าไปแล้ว ยังไงชั้นก็ต้องเอาตั๋วให้ได้เหมือนรู้เลยว่าถ้าไม่ได้ตั๋วใบนี้ก็ไม่ได้ดูแล้วล่ะ
จบที่ 21,000 เยน ได้หมายเลขคิวเข้าไลฟ์ A31 ตบตีกะเจ้ที่แย่งตั๋วชิงะเราไปได้... ขอบใจนะยะ
ตอนหลังจากคนขายเดียวกันนี้ ปล่อยตั๋วเลขต่อจากเราอาทิตย์ที่แล้ว ประมูลจบที่ 67,000 เยน...
พิมพ์ไม่ผิด ตามนั้นจริงๆ....คนสู้ได้ตั๋วก็คือเจ้ที่บิดสู้กะเราแล้วแพ้นั่นแหละ ถือว่าบุญยังมีนะไอ้ปาล์ม
(แต่บุญที่ทำมามันคงหมดไปแล้วมั้ง ช่วงนี้เริ่มซวยเยอะ ไปทำบุญหน่อยก็น่าจะดี)

รู้สึกเหมือนไปร่วมรบมาเลยจริงๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกญี่ปุ่นเวลาไปไลฟ์ชอบใช้คำว่า 参戦 เออ มันคือสงครามจริงๆแหละ
สงครามกับตัวเอง ถ้านอนไม่พอ กินข้าวไม่อิ่ม ไม่ต้องเสนอตัวไปอยู่ข้างหน้า
ถ้าร่างกายอ่อนแอ ก็จงไสหัวไปอยู่ข้างหลัง
ไม่โดนกับตัวไม่กล้าพูดแบบนี้จริงๆ ดูไลฟ์ชิโดะไม่น่าจะแรงขนาดนี้ แต่แรงจริงๆ แรงกว่าที่คิดไว้มาก
ตั้งแต่เกิดมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่เคยดูไลฟ์ครั้งไหนเหนื่อยฟุบขนาดนี้อ่ะ
จัดงานเจร็อคที่ไทย อดหลับอดนอน นอนตีสามตื่นตีห้ากว่ามาเตรียมของก็ยังไม่เป็นไร
เจอชิโดะเข้าไป น็อคสี่วันรวด

วันที่ 3 เนี่ยเป็นวันที่ทรหดมาก ตั้งแต่คืนวันอังคารก็นอนน้อยแล้วเพราะการบ้านเยอะพยายามสะสางอยู่
วันพุธการบ้านใหม่มาอีก บวกกับยังไม่ได้ลงมือเปลี่ยนลายตีนในจดหมายให้เป็นลายมือเพื่อส่งให้อากิ
แล้วก็จดหมายของแพรอีก โอ้วววว นรกแตกมากๆ วันรุ่งขึ้นสอบคันจิค่ะ.... ฮ่ะๆ แล้วอาจารย์ก็ยังจะนัดสอบวันพฤหัสบ่าย
เฮ้ย ไม่ได้เซ็นเซ จะไปหาด่าลิ้งว่ะ............. เลยบอกไปว่ามีธุระ (เธอกล้ามากกกก) สรุปคือเปลี่ยนนัดเป็นศุกร์บ่าย -_-'
ผลก็คือนอนตีสี่กว่า พร้อมกับซาคุบุงที่ไม่มีบทจบ จดหมายถึงด่าลิ้งที่เสร็จเรียบร้อย เหลือของแพร
เช้าตื่นไปเรียนคาบแรกเก้าโมง เลิกคาบแรก กลับมานั่งแปลจม.แพร เสร็จตอนเที่ยงครึ่ง
หาถุงยัดหมอนเปตะ เสื้ออีกสี่ตัว ฮ่ะ.... ดีนะที่ถุงใหญ่ ยัดเสร็จแล้วก็เป็นแบบนี้....

(ถ่ายบนรถไฟ)

ตลอดเวลาที่ผ่านมาแพรมันวิตกจริตกับหมอนมันมากเลยเหอะ
จนชักจะรำคาญว่ะ พี่รำคาญแกว่ะแต่เข้าใจนะ มันพีคมากเหอะ เข้าใจอารมณ์นั้นอ่ะ
ทางนี้กะว่ามันถึงทันชัวร์ ถ้าไปรษณีย์ไม่เอาไปแกะเช็คก่อนน่ะนะ
แล้วมันก็มาถึงมือเราอย่างปลอดภัยและงงๆ เพราะเล็กกว่าที่คิด
เอามาตั้งกองในห้องไม่ได้เปิดจนเช้าวันพฤหัสอ่ะ ฮ่าๆ

อ่ะ จม.สองฉบับ ของแพรก็มีนะ

เรียนคาบบ่ายเสร็จ วิ่งกลับมาเปลี่ยนเสื้อกับเก็บของที่ห้อง
มัวแต่ลืมนั่นลืมนี่ไปเลย เชื่อไหมว่าเดินไปถึงป้ายรถบัสแล้วนึกได้ว่าลืมมือถือต้องกลับมาเอาที่ห้องน่ะ ทุเรศมาก แถมรอรถไฟคินเท็ตสึ (local train แถมคันไซ) อีกนานมาก
รถออกตอนสี่โมงได้มั้ง ถึงสถานีชินโอมิยะก็ปาเข้าไปเกือบห้าโมงแล้วล่ะ เดินหลงตุ๊บปัดตุ๊บเป๋
ก็เดินๆตามผู้หญิงคนนึงเค้าแต่งตัวออกสตรีทพังค์กะว่าแฟนชิโดะชัวร์ เดินตามไปปรากฏท่าทางไม่รู้ทางเหมือนกันแหละวะ
ก็เดินวกกลับมาลอสันซื้อน้ำกิน แดดแรงมากเหอะ ทนไม่ไหวร้อนที่สุดเลยเมื่อวันพฤหัสเนี่ย
แล้วก็ถามๆทาง เดินๆไป เอ้าหาไม่เจออีกถามน้องชายม.ต้นขี่จักรยานมาสองคน ถาม... ชี้ทางเสร็จ
ตายแล้วเดินเลยมาไกลเลยนะเนี่ย

ก็เดินไปถึงหน้าไลฟ์เฮาส์ มีคนยืนอยู่สามสิบกว่าคนได้ แดดมันร้อนอ่ะ ซื้อของก็หาที่สิงกัน
ก็ถอดแว่นซื้อของ... อือ มีหันมามองหน้ากันพอควร เข้าใจเฟร้ยแต่ไม่ชินสักที
ก็ซื้อทัวร์กู๊ดไป มีแพม ที่ห้อยมือถือ ผ้าเช็ดตัว อยากได้เสื้อด้วยเสื้อสวยออก
ด่าลิ้งแม่งถ่ายรูปไม่ได้เรื่องเล๊ยยย ถ่ายซะดูไม่น่าใส่ละแหม่ รู้ไหมว่าจะขายของไม่ออกก็เพราะตัวเองนี่!

หน้าไลฟ์เฮาส์ ความจุ 250 คน....


keitai strape

ก็มองๆ หาที่ทิ้งของ เอ๊ยยย รับของขวัญ เจอวางอยู่ใกล้ๆทางเข้า ก็เลยรีบเอาไปหย่อนกล่อง
มีสี่กล่องวางเรียงกัน อากิ มาโอะ ชินจิ ยูยะ ก็หย่อนไปของมาโอะถุงใหญ่ สต๊าฟเหวอเล็กน้อย.....
ใส่ลงไปก็ครึ่งกล่องแล้ว คนให้ของมาโอะเยอะมาก ป๊อปไรขนาดนี้ หันไปมองกล่องอากิมีจดหมายฉบับเดียว *หัวเราะ* ก็หย่อนไปหนึ่ง

ซองให้อากิซาม๋า เสร็จแล้วก็มึนๆเดินออกจากตรงนั้น หาอะไรกินดีกว่าไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า....
ก็ไปเจอร้านอาหารแบบครอบครัว ก็สั่งชุดมานั่งงาบ มีแฟนชิโดะนั่งอยู่ก่อนสองสามโต๊ะ เค้าก็คุยกันแหละ
ได้ยิน ฮาฮั้งงงบ้างล่ะ มาโอะเนียงมั่งล่ะ สำลักมิโซะเลย โต๊ะด้านหลังเราก็สาวแต่งตัวอาเนะเคสองคนที่ไม่น่ามาโผล่ในละแวกนี้ได้
ก็เออ เดาถูกแหละ เพราะเจอตัวอีกที เธอยืนเกาะราวอยู่หน้าเวทีตรงกลางตรงหน้ามาโอะนั่นแหละ.....
พูดประโยคเดียวเลยละกัน แต่งตัวแบบนั้นน่ะมาอ่อยมาโอะเหรอวะ... ผ้ามันบ๊างบางอ่ะ เห็นเสื้อในลายเสือด้วยเอ้า
คือถ้าหล่อนไม่ได้อยู่แถวหน้า รับรองว่าที่ใส่มาน่ะขาดชัวร์ -_-'
แต่ทุกท่านคะ สบายใจได้... หน้าไม่ดีอ่ะ รู้สึกว่าถ้าล้างหน้าแล้วไม่สวยเลย....
นมดิชั้นใหญ่กว่านมหล่อนแบบที่ไม่ต้องดัน 55555
แล้วก็ไม่เห็นว่ามาโอะซาม๋าจะสนใจอะไรนะ... อาจจะเห็นจนเบื่อแล้วก็ได้อ่ะ ท่าทางตามไปทุกที่..

พอสักสี่โมงสี่สิบ เค้าก็เริ่มออกจากร้านกันทีละโต๊ะๆ เราก็ยังนั่งกินอยู่ ถึงตอนนี้ก็รีบๆยัดแล้วอ่ะ ออกจากร้านตอน 5.50 น.ได้
ก็รีบๆเดินแหละ เพราะได้คิวเข้าคนแรกๆแล้วถ้าดันไปช้าเองมันก็เสียของสินะ
ก็ไปยืนๆรอแหละ แฟนชิโดะไม่น่ากลัวนะ เด็กม.ต้นซะเยอะเชียว คนทำงานน้อยมากๆ
(คุยกับปั๊ปเมื่อเย็นนี้ ปั๊ปตกใจบอกเมื่อก่อนเห็นเด็กม.ปลาย มหาลัยเยอะนะ)
แต่งคอสก็มีบ้างประปรายอ่ะ ส่วนมากจะออกแนวพังค์นิดๆ ไม่แรงอะไรอ่ะ
มันวันธรรมดาอ่ะนะ แล้วโรงเรียนก็ยังไม่ปิดเทอม ถ้าจะมาแต่งกันฟูลอ็อปชั่นก็คงไม่ต้องไปเรียนหนังสือกันแล้ว

ได้เข้าไปในไลฟ์เฮาส์ก็ตอนหกโมงตรง เค้าก็เรียก A1-30 เข้าก่อน
สักพักก็ A1-40 เรา A31 ก็ถือว่าได้เข้าเร็วล่ะนะ ไปยืนเป็นแถวที่สาม...
จะให้ไปแถวหน้าก็ไม่ไหวอ่ะ ใกล้ไปเขินคนเล่น (ที่จริงตรงนั้นก็เขิน แต่อยากเห็นชัดๆนี่หว่า)
เพลงที่เค้าเตรียม flow เอาไว้ก็ขึ้น ยืนฟังไปเรื่อยๆ... รู้ว่าด่าลิ้งเป็นคนเลือกเพลงเพราะเคยเล่าอยู่
ก็เลยตั้งใจฟัง.... แอบชอบเพลงเก่านะยะ ซาวด์ยุค 90 ก็เยอะอยู่ ท่าทางจะชอบ metal หรือเปล่า
แล้วก็เพลงจังหวะออกโจ๊ะๆหน่อย เบสเด่นๆ แล้วก็แนวๆ travis อันนี้ไม่แน่ใจแต่ซาวด์มันคุ้นๆ
ฟังๆไป มี give it away ของ Red Hot Chilli Pepper ด้วย ตามด้วย Ex girl friend ของ Gwen
อื่อจ๊ะ... ด่าลิ้งจ๊ะเรามันคนรุ่นเดียวกันนี่นะ ถึงได้ฟังอะไรที่มัน.... เหอๆ เหมือนกัน
แน่จริงขุดเอา The Smashing Pumpkins มาเลยเหอะเธอ!!!
ยืนรอร้อรอ.. สต๊าฟซังก็เริ่มออกมาเซ็ทเบส ตั้งกีตาร์ เช็คกลองตอนสัก หกโมงสี่สิบได้
แล้วก็อยู่ในความสงบ ฟังเพลงเร้าใจที่พยายามบิ้วคนดู ไฟดับ เริ่มฉายไลท์ติ้งขึ้นเวที...
ตอนนี้แหละที่ไม่รู้ว่าแรงจากด้านหลังดันตัวเราเข้าไปหาเวที ตัวนี่แนบกับคนข้างหน้าเลย
ก็คิดในใจอยู่ว่าดีนะที่มีแต่ผู้หญิงนะ ไม่งั้นคงได้เสียเป็นผัวเมียกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้ที่ไลฟ์ชิโดะเสียแล้วซี
ยูยะเดินออกมาคนแรกเลยจ๊ะ...................
มาทักแฟนๆ แล้วก็บิ้วอารมณ์กลางเวที ตอนนี้เสียงกรี๊ดสนั่น เรียกยูยะๆ แล้วก็ยื่นมือไปข้างหน้า
ยูยะก็แปะมือแบบปาดดดดดดเพี้ยววววววววววววว..... บิ้วให้ตะโกนกันต่อ
ไอ้ปาล์มก็ตะโกนสิยะ ยูยะๆๆๆๆๆ แล้วยูยะก็แปะมือไอ้ปาล์มเต็มๆแปะ แล้วก็เดินไปที่กลอง...
จำชุดยูยะไม่ได้อ่ะ ขอโทษจริงๆ เหมือนจะเป็นเสื้อยืดหรือเปล่านะ ^^;

กรี๊ดดดดดดดดดดดด..........................

ถึงตอนนี้ใครออกก่อนออกหลังไม่รู้แล้วโว้ยงง จำไม่ค่อยได้

เหมือนจะเป็นอากิออกมาเป็นคนที่สอง ก็สกรีมกันสุดฤทธิ์เถอะค่ะท่าน..... อากิ อากิ๊ซาม๋า
วันนี้ไดร์ผมตรง แสกกลาง ปล่อยยาวลงมา ผมทำท่าจะเสียแล้วนะคุณขา....
ใส่เสื้อคลุมยาวผ้าฝ้ายสีขาว ตัวในเป็นเสื้อยืดแขนสั้นลายขาวดำ ใส่จี้คริสตัล(แบบที่เคยเห็นในแมกกาซีนแหละ ของเจ้าตัวเค้าเอง)
กางเกงสีดำ เข็มขัดสักอย่างจำไม่ได้แต่มีรูปอยู่ไว้แปะให้ดู ตอนหลังถอดเสื้อเห็นขอบบ็อกเซอร์ดีเซลล์จ๊ะ (ไม่ดีเซลล์กะ D&G เน๊อะ)
โดยรวมการแต่งตัวก็คือเหมาะกับเค้าแล้วล่ะ ดูดี >.<;;;


ชินจิก็ออกมา หล่อค่ะ..... แต่ถ้าไม่โบ๊ะเค้าก็เป็นผู้ชายหน้าธรรมดา ก็ดูดีล่ะนะ
มีเสื้อกั๊กตัวนอก ข้างในเป็นเสื้อยืดแขนสามสั่นป่าวหว่า... สไตล์ที่เค้าใส่ประจำนั่นแหละ
ต่อจากนั้นก็มาโอะก็ออกมา วันนี้ใส่คอนแทคเลนส์สีแดง ปิดตาซ้าย
คอนแทคสวยดี แต่เราดูแล้วมัน... ไม่เหมาะกับมาโอะว่ะ ขอโทษนะ
ใส่เสื้อกั๊กแขนกุดสีขาวบางๆ มีผ้าพันคอผืนแคบๆยาวๆผูกด้วย แขนเนียนดีจัง เห็นรอยสักด้วยเท่ห์ๆดี
ก็ออกบิ้วให้กรี๊ดกันเล่นๆ....... รู้ไหมว่ายิ่งบิ้วก็ยิ่งเบียดกันแน่นอ่ะเนี่ย

เพลงแรกจากอัลบัม Sentimetal Machiatto ก็ขึ้นจ๊ะ Shougen ไฟเน้นสีแดง....
ลีลาประกอบเพลงของมือเบสได้อารมณ์ยอดเยี่ยม.... บอกได้เลยว่าตอนนี้ไม่รู้อะไรอีกแล้ว ดูแต่อากิที่เล่นเบสอยู่อ่ะ
มองนิ้ว มองเบส..... (ทำไมไม่มองหน้าเค้าวะคะนี่)

ติดตามตอนต่อไป................................

edit @ 7 Jul 2008 00:28:06 by Angeltetsu