「Beautifulな世界」～君に出会えた場所～

Eru

Tama ni wa ne zenbu hakidashite kono te de uke tomesasete

Kimi wa hitori janai kesshite hitori janai
Koe todoita hi kara kimi wa boku ni hitsuyou nan da

Namida wo nagashi hito wa ookiku narerutte
Tsuyoi hito ga iu musekinin na kotoba ni nigeru yori mo
Koko de sawageba ii egao no hou ga kimi wa utsukushii

Ketten mo kakudo kaeta nara kosei ni umare kawaru sa

Ima wo utaou issho ni utaou
Koe dasenakutemo kimi wa boku ni todoiteru kara

Konna ni suteki na keshiki wo misete kureru
Kondo wa boku no ban sunao ni Omoeta koto he kansha sa
Kaete kureta no wa magure mo naku sou sa kimi no koe dakara

Tabidatsu kimi he YELL okurou
Koe tsudzuku kagiri nan do mo nan do mo YELL okurou

YELL

ปลดปล่อยมันออกมาให้หมดซะบ้างก็ได้นะ แล้วผมจะคว้าเธอไว้ด้วยมือนี้

เธอไม่ได้อยู่คนเดียวนะ ไม่ได้ตัวคนเดียวเลย
ตั้งแต่วันที่เธอส่งเสียงเรียกผม เธอก็เป็นสิ่งสำคัญสำหรับผม

คนที่เค้าเข้มแข็งน่ะบอกว่าคนที่น้ำตาไหลออกมาน่ะ จะสามารถโตขึ้น
แทนที่จะหลีกเลี่ยงคำพูดที่ไร้ความผิดชอบ
เอะอะโวยวายที่นี่ก็ได้ ใบหน้ายิ้มแย้มของเธอน่ะสวยกว่านะ

เวลาที่เธอมองความผิดพลาดของตัวเอง ถ้ามองจากมุมที่ต่างออกไป มันก็จะกลายหนึ่งในตัวของเธอ

มาร้องเพลงของวันนี้กัน มาร้องเพลงด้วยกันนะ
ถึงแม้เธอจะไม่ส่งเสียงออกมา แต่ก็ส่งมาถึงผมได้

เธอทำให้ผมได้เห็นภาพที่สวยงามเช่นนี้
ตอนนี้เป็นคราวของผมแล้ว ที่จะขอบคุณความรู้สึกที่จริงใจ
เพราะสิ่งเหล่านั้นมันเปลี่ยนผมอย่างไม่ต้องสงสัย ใช่แล้ว เพราะเสียงของเธอไงล่ะ

ผมส่งเสียงให้กำลังใจเธอที่เริ่มเดินทาง
ตราบเท่าที่เสียงของผมจะดังได้ ผมจะส่งเสียงให้กำลังใจเธอหลายๆครั้ง หลายต่อหลายครั้ง

★　★　★　★　★　★　★　★　★　★　★　★　

เพลงเพราะ ความหมายดี เป็นเพลงสุดท้ายที่เล่นในดับเบิ้ลอังกอร์ของแฟนคลับไลฟ์ทั้งโอซาก้าและโตเกียว

รักแฟนคลับจริงๆนะวงนี้น่ะ... อยากบอกว่าตอนนี้ชอบชิโดะมากกว่าลาร์คด้วยซ้ำ
อย่าเพิ่งด่านะ คือชอบชิโดะมากๆอ่ะ แต่ลาร์คยังเป็นคามิซามะของเราอยู่เหมือนเดิม

อาจจะเป็นเพราะชิโดะเข้าถึงง่ายกว่าด้วยมั้ง อย่างจดหมายไปส่งที่ไลฟ์เฮาส์อะไรแบบนี้ยังอ่านกันอยู่
แต่อย่างลาร์คเนี่ย ส่งกันด้วยใจไม่ต้องหวังอะไรมากเหอะ ให้รู้ว่ามีส่งมาจากไทยอะไรงี้ก็พอแล้ว
ถ้าป้าต้องอ่านจดหมายทั้งหมดป้าคงตาเข เราเข้าใจ

เราชอบลาร์คเนี่ย ก็สมัยที่เริ่มสนใจชอบลุง ก็เป็นปีที่่ลุงขึ้นบุโดกังแล้วอ่ะ
(จำได้เลยว่าตอนนั้นสละทุนไปญี่ปุ่นสามเดือนเพราะเหตุจำเป็นบางประการ (ไม่บอก หุ) แล้วก็มากรี๊ดเสียดายตอนที่เป็นแฟนเต็มตัวว่า ถ้าชั้นไปตอนนั้นชั้นคงแล่นไปบุโดกังแล้ว *หัวเราะ*)
ซึ่ง ณ จุดนั้น ช่องว่างระหว่างวงกับแฟนเพลงก็เริ่มห่างแล้วอ่ะ ถ้าไม่ใช่แฟนรุ่นแรกก่อนเดบิว
ไม่ได้ไปดูไลฟ์เฮาส์ มันก็จะไม่ใกล้ชิด ไม่ถึงแบบนั้น อีกอย่างสมัยนั้นมันไม่มีอินเตอร์เน็ทให้เราอ่านบล็อคด้วยล่ะมั้ง?
แต่ลุงก็น่ารักแบบฮายๆ สูงส่งๆ ของลุงน่ะแหละ อย่างถ้าไปดู vamps แล้วได้ตั๋วแถวหน้าๆ ก็โอเคนะ
แต่เราว่าเอาลาร์คแบบคลับเซอร์กิตดีกว่า ไลฟ์เฮาส์แบบนั้น ในฝันเลยเหอะ
มันใกล้จนเห็นได้ว่าใครเป็นยังไง แสดงสีหน้าแบบไหน

เอาเข้าจริงเพิ่งได้ดูไลฟ์ก็ตอนออกทัวร์ Theater of Kiss เองนะ จนถึงทุกวันนี้ดูไลฟ์ลาร์คไปสามรอบจ๊ะ
ชิโดะสองรอบ กำลังจะไปเก็บรอบที่สามที่บุโดกัง

กลับมาที่ชิโดะต่อ... (มันก็วนไปมาแค่สองวงนี่แหละ)

ชิโดะไม่ใช่วงเล่นดี เล่นเก่ง เทพ เพลงประเสริฐอะไรแบบนั้น
ต้องบอกว่าเ็ป็นวงที่มีองค์ประกอบที่ดี และมีโอกาสได้เดบิว
ถามว่าองค์ประกอบที่ดีเป็นยังไงเหรอ?
ก็เล่นดนตรีโอเค แต่งเพลงใช้ได้ หน้าตาอยู่ในระดับที่ดี และที่สำคัญคือได้ต้นสังกัดดี ทั้งผลักทั้งดันทั้งถีบ
แฟนเพลง(นิสัย)น่ารักพอสมควร แฟนเพลงก็เ็ป็นกระจกของแบนด์...
เท่าที่เห็นจากไลฟ์ ก็มีทั้งดีและไม่ดีแหละ เนื่องจากช่วงสมัยดึกดำบรรพ์เพลงมันเมซซี่มากๆเหอะ แรงงงง มันก็จะมีพวกโฉดหลุดมาบ้าง ซึ่งก็เป็นส่วนน้อย (แต่ก็เล่นเอาคอกูเดี้ยง ปวดหัวอยู่เ็ป็นวัน)

ยังไงก็ยืนยันคำนี้จริงๆ สืบเนื่องจากคลุกคลีกับแฟนลาร์คมานาน
แฟนลาร์คน่ารักมากๆ ซึ่งตัวลุงๆเองก็น่ารักมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ชิโดะก็แคร์แฟนเพลงมากพอควรอ่ะ เลยติดกันเยอะ

อย่างในเว็บแฟนคลับไอดีเอสเองจะมีบอร์ด ส่วนมากมาโอะจะชอบมาโพส มาอ่านอะไรงี้
แล้วก็คนอื่นๆมาทักทายบ้างตามสมควร
เมื่อเร็วๆนี้มีบ่นเรื่องกู๊ดส์ในบอร์ดว่าไปซื้อหน้าแฟนคลับไล์ไม่ได้ ก็ไม่ได้ซื้อน่ะสิ
มาโอซาม๋ามาตอบว่าจะไปถามให้ แล้วก็ตามเรื่องให้หมด
จนมาตอบว่าจะมีเมลล์ออเดอร์นะ แต่ต้องรอหน่อย
อื้อหือ... จ๊ะ น่ารักขนาดนี้ ไม่รักมาโอะได้ไง?

ทำอะไรก็แฟนคลับก่อน... คือไอดีเอสเนี่ย ไม่ว่าอะไรก็ตาม แฟนคลับต้องรู้ก่อนคนอื่น ได้ก่อนคนอื่นเสมอ
ขนาดแจ๊คเก็ตซีดีอ่ะ โค๊ดฉุกละหุกอ่ะ แต่ไอดีเอสได้เห็นก่อนคนทั่วไปหนึ่งวันครึ่ง *หัวเราะ*

มีบล็อคก็อัพกันบ่อยๆ อย่างคนที่สม่ำเสมออย่างเห็นได้ชัดคือยูยะ ยูยะอัพทุกวันวันละสองหน กรณีไม่ยุ่งมากจริงๆ นะ
ถ้าเน้นปริมาณต้องมาโอะ อัพวันละเป็นสิบก็มี แต่บางทีก็หายไปสามวันถึงขั้นนึกว่าป่วยก็มีนะ
ส่วนชินชินเนี่ย มาตามอารมณ์ชีวิตประจำวันสุดๆ
แล้วก็สุดท้ายไม่มีทั้งปริมาณและคุณภาพก็ของอากิชิโกะที่รัก ช่วงหลังๆผลุบๆโผล่ๆ
อัพแล้วหายไปเกือบอาทิตย์แล้วมาใหม่... (เห้อ รู้สึกเหมือนแฟนหนุ่มหายตัวไป ซาบิชี่จริงๆนะนี่)

วิธีการอัพบล็อคแต่ละคนมันก็สะท้อนตัวตนได้...
บางครั้งเราก็รู้สึกนะว่า เฮ้ยไอ้นี่แม่งเฟคว่ะ มึงอย่ามา.....มากไปนิดส์ please clam down
(เนียงอ่ะ ชอบทำตัวน่าหมั่นไส้ บางทีรู้สึกเหมือนมาทำใสตีหน้าซื่อ อีนี่...... แต่ยังไม่เห็นอารมณ์แหลสดอ่ะ 55555)

เวลาไลฟ์จบเนี่ย ปาปิเองก็ยังอัพบล็อคโอซึคาเระ แล้วก็ถามว่าแฟนๆเป็นยังไงบ้าง
คนที่ไม่สบายโอเคหรือยังอะไรแบบนี้
ยิ่งตอนไลฟ์เฮาส์โกเบ มันหนักหนาสาหัสคนไม่สบายเยอะมาก
แล้วก็จบไลฟ์ไปดื้อๆ ไม่มีอังกอร์และดับเบิ้ลอังกอร์
ปาปิอัพถาม แล้วก็ยังบอกด้วยว่าตัวเองก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ให้มากขึ้น อืม..

มาโอะอ่านจมแฟนๆ แล้วก็เอามาพูดในบล็อคบ้างเป็นบางครั้ง ปลอบใจโดยรวมๆ ให้พยายามเข้านะ ให้กำลังจะก็มีบ่อย...

เจอกันอีกทีวันที่สอง เมเจอเดบิว
ปาปิส่งเราไปติดหลังคาบุโดกังเลย ร้องไ้ห้ไปแล้วยกนึง
ชั้นไม่ได้จะเดินทางไกลเพื่อเห็นพวกแกตัวเท่ามดนะ!
ดูก่อน ถ้าโอกาสเหมาะอาจจะบิดชั้นหนึ่งแถว D ฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ (ฝั่งปาปิ)

แต่ถ้าเอาจริงๆนะ ดูแถวหลังสุดก็ดีเหมือนกัน ฝั่งชินชินที่ได้มาน่ะ
ได้เห็นบรรยากาศไลฟ์ทั้งหมด เห็นทุกคน เห็นคนดูด้วย บรรยากาศดี
แต่เห็นไม่ชัดอ่าเด่ะ เห้อซึ่งถ้าอยู่ใกล้ปาปิอีกก็จะมัวแต่มองปาปิจนไม่ได้สนใจใครเลย รู้สึกผิดมาสองไลฟ์แล้วนะ 

กะแล้วเชียวว่าเคยดูปาปิใกล้ๆ แล้วโดนส่งขึ้นไปติดหลังคาไกลๆ ต้องรับไม่ได้แหงๆ รับไม่ได้จริงๆด้วย -_-''' 

ส่วนอีเวนท์ของ What's in? นี่ขอบาย ไม่นิยมดูหลายวงรวมกันอ่ะ
ไม่อยากขึ้นโตเกียวไปเพื่อดูไลฟ์รวมๆงั้น
ถ้าเป็นแจ๊คเนี่ยพอมีลุ้นหน่อย เพราะมีลุงป้า(น้าอา?) ให้ดูอุ่นหนาฝาคั่ง
ครอบครัวใหญ่ของ DC  อยากดูมุคคุกับกิรุเป็นทุนอยู่แล้วด้วย

ว่าแต่ชิโดะน่ะ... พอเมเจอร์เดบิวแ้ล้วยังจะเล่นไลฟ์เฮาส์ได้อีกไหม?

เอาเหอะ ต่อให้กลับไทยไปแล้ว ถ้าเล่นไลฟ์เฮาส์ เราก็จะบินมาดูนะ..... 

ยังไงก็ถอนตัวไม่ขึ้น ตอนนี้ปาล์มกับชิโดะเหมือนเพื่อนกันยังไงก็ไม่รู้ว่ะ อยากเจอบ่อยๆ 5555555

ถึงจากอยากให้เล่นไลฟ์เฮาส์เยอะๆก็ตาม แต่ก็อยากให้ชิโดะดังนะ
อยากให้ได้ขึ้นโตเกียวโดมสักวันหนึ่งในชีวิตนักดนตรี (ถึงแม้ปาปิจะฝันแค่บุโดกังในฐานะนักดนตรี)
การที่วงดนตรีร็อคสักวงขึ้นโตเกียวโดมได้เนี่ย ไม่ใช่ง่ายๆเลยนะ
นั่นแปลว่าเพลงของคุณเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป
ห้าหมื่นห้าพันคนมารวมกันในวันและเวลาเดียวกันเพื่อดูคุณน่ะ มันยิ่งใหญ่มากนะ

(แล้วอย่างลาร์คล่ะ เล่นโตเกียวโดมสามวัน โอซาก้าโดมอีกสามวัน..... ตำนานค่ะ.....
ตั๋วขายหมด ดูโอซาก้าโดมวันสุดท้ายสแตนชั้นบนๆยังไม่มีฟันหลอเลย
เราเข้าไปนั่งตั้งแต่เค้าเปิดประตู นั่งดูคนเดินไปเดินมาค่อยๆหาที่นั่งของตัวเอง
ตั้งแต่โดมโล่งๆ จนเต็มหมดทุกที่นั่ง...
เป็นความรู้สึกที่แบบว่า... ประัทับใจมาก ไปดูไลฟ์ทุกครั้ง ทำแบบนี้ทุกครั้งอ่ะ ชอบนั่งดูบรรยากาศ)


เดบิวแล้วก็สามารถยืมกำลังของคนได้มากขึ้น แปลว่าจะต้องได้ชิ้นงานที่ดีขึ้นใช่ไหม?

ต้องทำเพลงดีๆให้ได้นะ แล้วเราก็จะได้พบกันอีก.....

(ใครก็ได้บิ้วชิโดะที่ไทยแรงๆหน่อยดิ่ ตอนนี้ค่าตัวถูกๆ เผื่อฟลุ๊คได้ดูที่ไทยกัน กรั่กๆๆๆๆๆ)

ปาปิจะเข้ากับคุณพ่อได้ดีขึ้นไหม ถ้าได้เดบิวแล้วเนี่ย? คุณพ่อจะภูมิใจในตัวลูกชายไหมนะ


แถมภาพเหล่กิ๊ก.... อีกฝ่ายเค้าบอกว่าเซ็นเซอร์เรื่องที่คุยกันหน่อยก็ดีนะ ก็เซ็นเซอร์ไป......

เหอะๆ นินทากันมันส์ปากขนาดนี้ไม่ควรๆ

edit @ 5 Oct 2008 22:30:32 by Angeltetsu

edit @ 5 Oct 2008 22:35:07 by Angeltetsu