「Beautifulな世界」～君に出会えた場所～

บล็อควันนี้จะพลีชีพหรือเปล่า?

ไม่รู้แหะ คงไม่หรอกนะ ^^;;

เอาเป็นว่าใครไม่สามารถรับความคิดเห็นที่แตกต่างได้ก็อย่าอ่านเลยนะคะ เตือนคุณแ้ล้วค่ะ

พี่ว่าวงการเจร็อคบ้านเราตอนนี้เป็นยังไงอ่ะ?

มีน้องคนนึงถามมาระหว่างที่คุยกันฮาๆทาง msn 

ก็เลยตอบแบบกวนตีนไปว่า

ไม่รู้สิ พี่ไม่ใช่เด็กเจร็อคอ่ะ....

(เอ้า ที่จริงมันก็ถูกน้า ไม่เด็กแล้วไง)

วงการเจร็อคบ้านเราตอนนี้เหรอ...

กำลังจะตายหรือเปล่านะ?? ไม่หรอกมั้ง เพราะยังมีอีเว้นท์กันอยู่บ้าง...

(ถึงแม้จะมีปันใจไปจูเนียร์ และเกาหลีตามลำดับ)

อืม ไม่รู้แหะ ถ้าให้บอกว่าเมื่อก่อนเป็นยังไงก็พอได้อยู่

มาอยู่ญี่ปุ่นก็จะสองปีแล้ว 

ตอนทำงานบริษัทก็ทำไปสองปีกว่าได้มั้ง ก็คือห่างเหินมานานแล้วล่ะ

ตอนทำงานบริษัทเนี่ยก็จัดงานเจร็อคไปด้วย

แต่ก็ไม่ได้สังคมอะไรกับน้องๆเท่าไหร่ จริงๆแล้วไม่สังคมกับน้องๆเท่าไหร่

(รู้สึกเลยว่าตัวเองต้องเลิกจัดแล้ว เอาไม่อยู่งานราฏร์งานหลวง

ใครรู้จักกันมานานจะรู้ว่า แค่ตอนจัดงานเนี่ยก็ยุ่งมากแล้ว ใกล้ๆงานจะนอนน้อยมาก

เรียกว่าถ้ามีปัญหาอะไรโทรมาตีสามก็รับสาย

พอทำงานบริษัทก็บ้าไปเลย เพราะทำโอทีถึงสองทุ่ม ห้าทุ่ม กลับบ้านหลังญี่ปุ่นทุกคนในบริษัทบ่อยมากจนเป็นเรื่องปกติอ่ะ)

นอกจากคนที่รู้จักสนิทกันมามากกว่าห้าปี พวกรุ่นที่รู้จักจากเพิร์ชห้องไฮด์อ่ะ.... สิบปีแล้วเหอะ *หัวเราะ*

เพื่อนพี่น้อง ถ้าน่ารักเราก็อยากคบ อยากคุยด้วย

ถ้าคุยกันไม่ดี สันดานเสีย ไม่ว่าตัวไหนก็ไม่อยากคบทั้งนั้นแหละ

ก็ไม่ได้แปลว่าอยู่มาเป็นสิบปีแล้วเก๋า เบ่งได้อะไรแบบนั้น

โดนเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมปีนเกลียวก็บ่อย เจอพวกที่สมัยนี้เรียกกว่าเกรียนก็มีมาก

สิ่งสำคัญก็คือ เราทำสิ่งที่เราคิดว่าถูกต้อง โอเคกับทุกคน และไม่เดือดร้อนใครก็พอ

ไอ้น้ำลายกระเซ็นของคนที่ไม่รู้จักเราเลยไม่ต้องไปสนใจมัน

นี่เป็นสิ่งที่บอกกับทุกคนที่รู้จักตลอด

ส่วนตัวก็เห็นสังคมเจร็อคมันไม่มีรุ่นพี่รุ่นน้องอ่ะ คนอยู่มาก่อนอยู่มานาน ก็แล้วไง?

แต่ก็มีเหล่าพี่ๆที่เรานับถือนะ ในแง่การทำงาน นิสัย ความสามารถอะไรแบบนี้

อย่างพี่บ๋อมงี้... พี่เค้าเป็นตำนาน พี่บ๋อมโปเตโต้น่ะค่ะ รู้จักไหมคะ เค้าเป็นเจ้าพ่อผู้ริเริ่มจัดงานเจร็อคงานแรกเลยนะค๊าาาา (ฮ่าๆๆๆๆๆ)

คือเรามองที่ว่า พี่เค้าวางตัวยังไง ทำอะไรยังไง

พี่ๆเค้าทำยังไงกัน... อืม

こんなことをやるといいなぁ～　

ทำแบบนี้แล้วดีนะ ก็ทำต่อไป อะไรที่เราคิดว่าไ่ม่เวิร์คนะ เราก็ทำวิธีของเราไป

กับพี่บ๋อมเองไอ้ปาล์มก็เรียนรู้เรื่องการจัดงานมาเยอะ

กับวงเองก็มีหลายวงที่เรานับถือในความเป็นมืออาชีพ

และอีกหลายวงที่เราดูถูกความ.... ซึ่งจะไม่พูดถึง *หัวเราะ*

บางครั้งภาพที่เห็นกับสิ่งที่เป็นมันไม่เหมือนกันน่ะนะ....

แน่นอนว่าไม่ว่าในการดำเนินงานเจร็อคจะมีความขัดแย้ง หายนะ ทุเรศ ป่วงอะไรมากมาย

สุดท้ายสิ่งที่เรานำเสนอให้ทุกคนได้เห็นก็จะมีเพียงแค่ความสนุก สามัคคี ร่วมมือร่วมใจกันทำงานอย่างเต็มที่

เราอยากให้คนดูรับแต่สิ่งดีๆกลับไป แล้วพอถึงบ้านก็นอนหลับฝันดี.....

ดีนะที่วันนี้ไปงานเจร็อคมา

ประโยคนี้มันทำให้คนทำงานทุกคนหายเหนื่อยค่ะ

...เพราะภาพที่เห็นกับสิ่งที่เป็นมันไม่เหมือนกัน

หลายหนที่คิดว่าเจร็อคก็อาจจะเป็นแค่ภาพลวงตาก็ได้นะ...

ไอ้ที่ว่าสังคมเจร็อคตอนนี้มันดีหรือไม่ดีก็คงตัดสินไม่ได้

สังคมมันโตขึ้น ใหญ่ขึ้น ก็มีคนมาจากหลายที่ หลายภูมิหลังมารวมกันมากขึ้น ก็ย่อมมีทั้งคนดีและไม่ดี

ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราจับขั้วไหน อยู่กับกลุ่มไหน

อะไรที่ไม่เหมาะกับตัวเอง รู้สึกว่าไม่ดีนะ ก็เฟดตัวออกมาซะ

หรือจะอยู่กันแบบหลวมๆ ไม่จำเป็นต้องมีกลุ่ม ลอยตัวมันก็ดี

เจอกันเฉพาะกิจอะไรแบบนี้........

มีโอกาสได้อ่านบล็อคหลายคนใน exteen กลุ้มใจ ทุกข์ใจกับกลุ่มเพื่อนบ้าง ถูกเกลียดบ้าง

อยากจะบอกถึงคนเหล่านั้นว่า ถูกคนในวงการนี้เกลียดก็อย่าเก็บเอาไปคิดมากเลย

มันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต ในชีวิตเรายังมีอีกหลายที่ให้เราอยู่มากมาย

แล้วบรรยากาศเจร็อคสมัยก่อนเป็นยังไง??

สมัยสักปี 95-96 เนี่ย เป็นเด็กแบบที่ว่าใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ๆ กางเกงยีนส์อะไรงี้กัน

ไม่ค่อยแต่งตัวเท่าไหร่ แอบเนิร์ดว่างั้นเหอะ

คอสเพลย์เนี่ย เป็นเรื่องที่แปลกมากกกกกกก ใครแต่งตัวทำสีผมหัวแดงๆ ใส่ชุดแบบฮิเดะเนี่ย โอ้โหเจ๋งมากก...

ถ้าเป็นตอนนี้ เห็นแล้วก็ไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ

(สมัยก่อนเนี่ย คนยังไม่ค่อยนิยมย้อมทำสีผมกันจ๊ะ)

นานๆทีจะมีงานเจร็อคสักที เพราะงั้นจะเป็นงานที่ทุกคนเฝ้ารอคอย

งานแต่ละครั้งเลยแฝงความคลังเอาไว้ด้วย เพราะทุกคนจะคาดหวังกันเยอะมากๆ

ส่วนเรื่องด่ากันเนี่ย มีมานานแล้ว สมัยก่อนก็มี เ่ก่งแต่ปาก ด่าแต่ในเน็ท เจอตัวก็หมาตัวนึง... มันมีมาเป็นสิบปีแล้วอ่ะค่ะ

ไอ้ที่ด่าอิชั้นปาวๆอยู่ในเน็ท ด่าคนโน่นคนนี้... ก็ยังไม่เห็นมาโดนจิกหัวข้างนอกสักทีเหมือนกัน -_-'

จะด่าคนอื่นก็เปลี่ยน username ปลอมไอพี... ปลอมตัว บลาๆ... สารพัดความป๊อด -''-

ด่าซะขนาดนั้นเหมือนโกรธกันมาสิบชาติ

พอเค้ามาเจอกันตัวเป็นๆ เดินผ่านไปซะเฉยๆงั้นล่ะ??

เมื่อก่อนก็จะมีไปรวมกลุ่มกันตามสยาม ร้านว้อยส์บ้าง (ตอนนี้ไม่มีแล้วเน๊อะ)

เอาหนังสือมาแบ่งกันดูบ้าง เอาบทสัมภาษณ์ที่มีเพื่อนหรือพี่ๆ ที่เก่งภาษาญี่ปุ่นเก่งๆมาแบ่งกันอ่านมาก ซีร็อคหนังสือบ้าง

เด็กเจร็อคสมัยก่อนจนค่ะ นับหัวคนที่สามารถเก็บซีดีทุกแผ่น หนังสือทุกเล่มได้เลย

ซีดีแต่ละแผ่น หนังสือแต่ละเล่มหามายาก ต้องคอยสั่ง คอยโทรเช็คเอา

รายการวิทยุก็คงจะโตเกียวพ็อพของพี่เอ็ดดี้ มีอาทิตย์สามชั่้วโมง(มั้ง) ตอนหลังมาเป็นรายการเจพ็อพ

แล้วก็โชบิซของคุณโจ มณฑาณีที่เป็นคลื่น international music  ณ ตอนนั้น

(อุเหม สุดท้ายก็ต้องอ้างอิคถึงเธอจนได้... จะว่าไป คลื่นโชบิซนี่ก็ถือว่าเปิดโลกทรรศน์การฟังเพลงของเราเยอะเลยนะ)

สมัยนี้ที่เราเห็นทั่วๆไปโดยไม่ได้คลุกคลี

คนมีอันจะกินเยอะขึ้น มีกำลังซื้อมากขึ้นต่างจากสมัยก่อนโดยสิ้นเชิง

จนแอบคิดว่านี่สมัยก่อนชั้นจนขนาดนั้นเลยเหรอวะ

คอสเพลย์กันก็เยอะมากขึ้น กล้าแสดงออกมากขึ้น จนบางทีรู้สึกว่ามันล้นๆอ่ะน้องเอ๊ย ^^"

มีกลายกลุ่มหลายแกงค์มาก ไม่ถูกกันก็เยอะ

ฟังวิช่วลเคย์ อินดี้ส์กันเยอะกว่าแต่ก่อนมาก สมัยก่อนจะมีวงเด่นๆไม่กี่วง

แต่เดี๋ยวนี้คงเพราะอิทธิพลของแพร่เน็ทที่แพร่หลายทำให้เข้าถึงข้อมูลของวง

ได้เห็นหน้าค่าตา ลองฟังงานของวงนั้นวงนี้มากขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

มีแต่เปลือกก็เยอะ.... มีหลายคนที่บอกว่าชอบวงนั้นวงนี้ แต่ไม่มีแผ่นของวงๆนั้นเลยแม้แต่แผ่นเดียว

แถมยังกล้ามาขอ mp3 จากไอ้ปาล์มอีกด้วย..... ผลก็คือ ไม่ให้โว้ย..

ปรกติไม่แจก mp3 เอาใจใครค่ะ ถึงแม้อิชั้นจะเป็นคนขายซีดี แต่ก็มีจรรยาบรรณนะคะ

ในสายตาของคนทั่วไป เจร็อคดูดีขึ้นเยอะนะ

เห็นได้จากสินค้าผลิตภัณฑ์มากมายที่พยายามทำมาหากินกับความเป็นเจร็อค ความเป็นญี่ปุ่น

จนบางครั้งก็รู้สึกว่าโดนเค้าหลอกใช้ เป็นเครื่องมือหาผลประโยชน์เหมือนสินค้าชิ้นนึง

ซึ่งมันก็แล้วแต่คนจะมอง

ถ้าเป็นสมัยก่อนตอนเรามีหัวโขนคงไม่กล้าพูดเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ เกรงใจ *หัวเราะ*

ความรู้สึกว่าอยากให้สังคมมองว่าเจร็อคไม่ได้มีอะไรเสียหายก็มีมาตลอดทุกยุคทุกสมัย

แต่ด้วยภาพลักษณ์ของเจร็อคเองนั่นแหละ มันเลยทำให้คนเค้าคิดว่า พวกนี้มันไม่ดีหรือเปล่านะ

ผู้ชายแต่งหน้าเป็นกะเทย แต่งตัวประหลาดๆ หัวสีๆเหมือนแยงกี้อะไรแบบนี้...

พ่อแม่ผู้ปกครองก็อดเป็นห่วงไม่ได้..

ในฐานะที่เคยจัดงานเอง ตระหนักถึงข้อนี้ดี ถึงขั้นต้องเรียนคุณพ่อคุณแม่น้องๆที่จะมางานว่า

ไม่มีแอลกอร์ฮอล์ ห้ามสูบบุหรี่แน่นอนกันมาแล้ว

หรือน้องที่พาคุณแม่มางานด้วยก็มี.. ก็คุณแ่ม่คะ ลองเข้าไปดูก็ได้นะคะ

ค่ะไม่ว่าสังคมไหน ทั้งไทยและญี่ปุ่น เค้าก็ไม่ได้มองคนย้อมหัวทองว่าคนๆนี้เป็นคนดีหรอกค่ะถ้าไม่ได้สัมผัสกันจริงๆ

คือเค้าเห็นแว่บแรกก็มองว่าเป็นแยงกี้ เหลือขอ ลอยชายไปวันๆไปซะงั้น...

ใครๆก็ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก คนที่ซื้อซีดีเพราะปกก็ยังมีเลยไม่ใช่เหรอ?

ในเมื่อรูปลักษณ์ภายนอกมันบอกคนอื่นไม่ได้ว่าเราเป็นยังไง

ก็ขึ้นอยู่กับว่าตัวของเราเอง ทำตัวยังไง ใช้ชีวิตยังไงมากกว่า

โดยส่วนตัว เราไม่ได้มียี่ห้อเจร็อคแปะไว้บนหน้าผากอ่ะ 

กล่าวคือ เมื่อก่อนไม่ได้แต่งตัวแนวเจร็อค คอสเพลย์ พังค์ใดๆทั้งสิ้น

ไม่ได้มีปัญหาอะไรเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ค่อยได้เล่าเรื่องกิจกรรมอะไรต่างๆให้ที่บ้านรู้อ่ะนะ

ที่บ้านจะเป็นห่วงเรื่อง obsess เกินอะไรแบบนี้มากกว่า

คงต้องห่วงกันไม่เลิกค่ะ เพราะมีผู้ชายมาให้obsess อยู่ตลอดเวลาแหละ 555555

ตอนยังไม่ชินก็บ่นๆไปแหละ หลังๆชินแล้ว แม่ก็ฟังด้วยนะ

อย่างไรก็ตาม ในชีวิตที่พบทั้งเรื่องดีและไม่ดีก็ต้องขอบคุณเจร็อค

ได้เพื่อนที่คบมาสิบปีก็เพราะที่นี่

มีน้องๆที่น่ารักก็ที่นี่

มีพี่ๆที่คอยให้คำปรึกษาก็จากที่นี่

ได้ประสบการณ์ดีๆ ก็จากที่นี่

หัดทำโฮมเพจครั้งแรก ก็ที่นี่

เอ้อ เกือบลืม มีแฟนสองคนก็จากที่นี่ด้วย *ก๊าก*

ถึงจะไม่ได้ัติดยี่ห้อเจร็อคบนหน้าผาก แต่ก็คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่า...

ไม่ว่าเมื่อไหร่เราก็ยังเป็นเด็กเจร็อคอยู่ดีอ่ะเน๊อะ....


(กล้าพูดเน๊อะ เด็กเนี่ยยยยย)

สังคมที่จุดประกายเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงมาถึงที่ๆอยู่ในตอนนี้ได้

หวังว่าสิ่งดีงาม คงเกิดขึ้นกับทุกๆคนที่อยู่ในสังคมเจร็อคเช่นกันค่ะ ^^

Chapter 1 - SID  

★　★　★　★　★　★　★　★　★　★　★　★　

โละซีดี j-rock, L'Arc, Visual-Kei, goods จำนวนมากค่ะ

ไม่สามารถเอากลับบ้านได้หมด... กลัวโดนแม่ไล่ออกจากบ้าน

ใครสนใจรับไปชื่นชมดูแลต่อ ก็ติดต่อมานะคะ

 http://angeltetsu.exteen.com/tour-goods-cd

edit @ 19 Dec 2008 15:25:32 by Angeltetsu