「Beautifulな世界」～君に出会えた場所～

ยินดีเถิดพี่น้อง ทั้งวี่วันวันก็กอบสติได้แค่ตอนนี้แหละ

เมื่อคืนเหตุการณ์ระทึกใจมาก แบบว่า... ไม่ได้กินไรเลย นอกจากคัพนู๊ดเดิ้ลวุ้นเส้นจะรองท้องเฉยๆแล้วนอน

แต่แบบลืมไง๊ว่าตอนป่วยแรงๆ ห้ามกิน มันอันตร๊ายยยย

แหวะค่ะแหวะ แหวะตลอดสามสี่หนได้ ผอืดผอมนั่งตะแคงดูหนังญี่ปุ่นจบไปสองเรื่อง

สว่างคาตาเลย ไม่ได้อยากดู แต่มันไม่หลับอ๊าาา กินแต่น้ำแล้วยังจะอ้วก ไม่รู้จะทำไงแล้วเฟร้ย

มีโทรศัพท์มาเช็คด้วยนะ เธอๆโอเคหรือเปล่า ไปหาหมอไหม เดี๋ยวเรียกคิวคิวฉะ(รถพยาบาล)ให้

ซึ้งใจมากจ๊ะที่รักจ๋า ไม่ต้องโว้ย ถ้าจะเรียกรถพยาบาล ชั้นโทรเองได้

ก็ดีนะ ถือสายฟังเสียงตูอ้วกได้เนี่ย 555555555

รูมเมทก็ช่วยไรปาล์มไม่ได้อ่ะ รูมเมทก็เป็นหนักเหมือนกัน T.T    

แล้วทีนี้เวลาเราแหวะ ท้องว่างมันต้องแบบมีนมรองท้อง

แล้วก็น้ำหวานสักนิดให้ไม่ขาดน้ำตาล(ไม่ให้เป็นลมล้มพับว่างั้นเหอะ)

และกันไม่ให้น้ำย่อยกัดกระเพาะอ่ะนะ 

ทีนี้อีปาล์มเดาะคลื่นไส้ไปแหวะอีกรอบ สีแดงเต็มโถ เชี้ยยยย กูจะตายไหมเนี่ย.... เลือดออกเว๊ย

นึกไปนึกมา ตูเกินน้ำองุ่นนี่หว่า เดินหยิบกล่องหยดน้ำลงทิชชู่ เปรต สี่ม่วงแดง..... ไม่ใช่เลือดแต่อย่างใด น้ำองุ่น...

แม่งไม่ต้องฉี่ กูอ้วกออกปากหมด -_-'  

บางทีการป่วยคราวนี้มันคงเป็นการเตือนมั้ืงว่าอย่าซ่า อย่าลืมว่าสุขภาพตัวเองแต่เดิมเป็นยังไง

ไม่ดูแลตัวเองเท่าที่ควรก็กลับมาเ็ป็นอย่างเดิม -_-;

ไม่ได้ไข้ขึ้นจนรู้สึกว่าชั้นจะตายไหมเนี่ยมานานกี่ปีแล้วหว่า

พอคิดงั้นก็เลยคิดว่า เฮ้ย ไม่เอาเว๊๊ย กูไม่ตายในที่บ้าๆอย่างนี้แน่ๆ (ทำความสะอาดห้องค้างไว้ยังไม่เสร็จน่ะ รกมาก --- ดูมันคิด)

คือไม่ใช่แค่หวัด ไข้ขึ้นอ่ะ เจ็บตา (ถ้าคนเคยเป็นตากุ้งยิงอ่ะ มันจะมีเชื้ออยู่ ร่างกายอ่อนแอเมื่อไร่มันจะขึ้นอ่ะ)

มาหมดทุกโรคที่มีอยู่พร้อมกันเลย แสรดดด นี่ถ้าอยู่ไทย

ออกไปวิ่งสักห้าร้อยเมตรประชดชีวิตแล้วให้เหงื่อมันแตกๆๆๆๆนี่มันไม่แตกดิ่ หนาว 

ฮ่า ดีที่ไม่หอบขึ้นอีกอย่าง กูตายห่าแน่ๆ

อ่ะ เหอๆๆ -_-;

ทำไมไม่ไปหาหมอ...

เอิ่ม คือเรามียาปฏิชีวนะประจำที่ใช้เวลาเป็นหวัดหนักๆ ต้องกินตัวนี้แล้วถึงจะหาย

(สรุปคือถ้าเป็นหวัดระดับลูกกระจ๊อกไม่สามารถทำอะไรดิชั้นได้ค่ะ) เคยมีกรณีที่ต้องกินยาสามโดสต่างตัวกันกว่าจะหายอ่ะ

คือหมอไม่ยอมจ่ายตัวนั้นให้เพราะหนึ่ง แพง แรง เกินจำเป็นไรงี้ แต่มันไม่หายจนสุดท้ายก็ต้องกินอยู่ดี

แม่เลยจะเอายามาให้จากที่ทำงานอ่ะ กินซะมันก็ตรงประเด็นไม่ต้องเปลืองเงินเปลี่ยนไปๆมาๆ

ถ้าเป็นหวัดลงคอยาวนานแพ้ฝุ่นตอนทำโรงงานก็เม็ดละห้าสิบบาท..... (เอาน่า ชิลลลล) 

ซึ่งรู้สึกว่าที่นี่จะห้ามซื้อเองต้องแพทย์สั่งเท่านั้น แอบเอามาตั้งแต่ตอนกลับไทย

ก็ไม่อยากโดนหมอบ่น เลยประวิงเวลาสักสองวันให้ยามันล้างออกจากตัวหมดก่อน (นังนี่....)

หมอญี่ปุ่นนี่จ่ายยาเหมือนไม่จ่าย กินแล้วไม่หายไม่เข้าใจ บอกแล้วว่าเคยกินแบบไหนหายก็ไม่จ่ายให้ ไรว๊าาาา

ที่น่าแปลกคือหวัดคราวนี้ไม่เจ็บคอเลยด้วยความสัจจริง

แต่มันมีความซวยไงคือกินยาตัวเองหมดแล้วเสือกไม่หาย เป็นอย่างอื่นต่อ

เวลาไม่สบายแรงๆ เราจะมีเป็นขั้นนะฮะ

หวัด > มึนเวียนหัว > ไม่มีแรง วูบ > ระบบย่อยอาหารไม่ทำงาน > ปวดโรคกระเพาะ > ลำไส้อักเสบ > ที่เหลือไม่รู้แล้วว่ากันที่โรงพยาบาล

คราวนี้ดีไม่ปวดท้อง แต่อาหารไม่ย่อยเฉยๆ รอดไป

นอนกลิ้งไปกลิ้งมา เดี๋ยวต้องลุกเดินนิดๆหน่อยๆอ่ะ ต้องทน ไม่งั้นลำไส้มันไม่ทำงาน กระเพาะอาหารไม่ย่อย

ไม่ได้รู้ลึกรู้จริงเรื่องโรคอะไรนะ แบบจะรู้แค่กรณีตัวเองว่าปกติจะเป็นประมาณไหน ต้องทำยังไง

ตอนนี้กลับมาสามสิบเปอร์เซ็นท์แล้ว หวัดหายอ่ะ

แต่เป็นที่ระบบย่อยมากกว่า เหลือแค่ขยับตัวเยอะๆ ออกแรงหน่อยให้หิวข้าว จะได้กิน

ห้องเหม็นมากเลยล่ะ แบบเหม็นกลิ่นคนป่วย จะตายเพราะกลิ่นนี่แหละ

โอ้ยย เมื่อไหร่จะมีแร๊งงง จะได้ทำความสะอาดห้อง เปิดหน้าต่างให้มันระบายทีเดียวกว้างๆ

เป็นการเริ่มต้นปีที่แย่มากๆอ่ะ หวังว่ามันคงแย่แค่ตอนนี้ทีเหลือมีแต่เรื่องดีๆก็แล้วกัน

ไม่ได้ป่วยแบบนี้มานานหลายปีแล้วอ่ะ ปกติจะแบบเอาอยู่ตลอด เอาไม่อยู่ก็แม่จัดยาให้เสร็จ หาย

เวลาไปหาหมอก็ปรึกษาอาการกับยากันเรียบร้อยเลยคุณนาย (บอกไปหรือยังว่าแม่เป็นพยาบาล)

จริงๆพื้นฐานเกิดมาไม่ใช่เด็กแข็งแรงอ่ะ เด็กๆเป็นหอบ ไข้ขึ้นสูงจะชักต้องส่งรพ.

เป็นหวัดทุกเดือนแบบหาสาเหตุไม่ได้

แล้วก็เป็นโรคพวกทางเดินอาหารมาตลอดชีวิตค่ะ

เคยเป็นโรคเบื่ออาหารด้วยนะ ไม่กินข้าวอ่ะ ต้องกินวิตามิน น้ำมันตับปลาแทน (เหมือนหมาเรย -_-')

Alum Milk และไอ้ปาล์มทำความรู้จักกันตั้งแต่จำความไม่ได้

เวลาไปต่างจังหวัดกับพ่อแม่ัมันคือของสำคัญ Holly Alum Milk เลย

เป็นสิ่งเดียวเท่านั้นที่จะช่วยชีวิตลูกท่านให้อยู่ในความสงบได้ 55555

พอตอนนี้มานั่งนึกมันก็ขำนะ ตอนนั้นไม่ขำอ่ะ ทรมาณมากๆ เบื่อมากๆ 

ท้องเสียง่าย ท้องอืด คลื่นไส้ อาเจียน วนอยู่แค่นี้ แล้วก็พัฒนาเป็นไมเกรนได้ไงคะ งง???

สมัยก่อนนี่กินเผ็ดไม่ได้เลย ปวดท้อง แสบท้อง ท้องเสีย น้ำอัดลมนานๆครั้งได้ถ้าถี่ปุ๊บโรคกระเพาะอักเสบ

เหนื่อยที่ทำไมชีวิตตูต้องเป็นอย่างนี้

จนถึงขั้นที่ว่า คลื่นไส้สามสี่ชั่วโมงไม่หาย อาหารไม่ย้อยใช่ไหม เดินไปล้วงคอแหวะเองก็ได้วะ

(จริงๆมันไม่ีดีนะ อย่าทำ เพราะน้ำย่อยที่ขึ้นมากับอาหารที่เราแหวะออกมาจะักัดหลอดอาหารอ่ะ)

ตอนหลังพบว่าเวลาเครียดมากๆ เราสามารถเป็นกระเพาะปัสวะอักเสบได้เองโดยที่เข้าห้องน้ำตามปกติ

แถมด้วยสายตาที่เปลี่ยนเพราะลูกตาบีบตัวเวลาเครียดมากๆด้วย คือ อ่านหนังสือปกติอาจจะไม่ต้องใช้แว่นก็อ่านได้

แต่ถ้าเครียดมามันจะเหมือนปรับโพสกัสสายตาไม่ได้อ่ะ ตาลาย มองไม่ชัด อันนี้ไม่ค่อยเป็นหรอกน๊านนนนานจะมีสักที 

ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่จำเป็นว่าต้องใช้ชีิวิตอย่างอ่อนแอ ชั้นป่วย ชั้นไม่สบาย เธอต้องดูแลชั้นนะ มันคิโม่ย รับไม่ได้

(เว้นพวเป็นหนักๆ หัวใจ หอบหืดแรงๆ หรืออื่นๆแรงๆเจรงๆอ่ะ)

มันร่างกายของเรา ถ้าเรารู้จักมัน รู้จักใ้ช้มัน ระมัดระวังให้ดีๆ ก็แข็งแรงได้เหมือนชาวบ้าน จริงป่ะ?

บอกได้เลยว่าคนที่รู้จักกันมานาน สนิทกันจริงๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นทั้งหมดนี่อ่ะ พอรู้ักันบ้างว่าเป็นไร แต่รู้ไม่หมด

ส่วนคนที่ไม่รู้็ก็มีสองอย่างคือไม่ได้สนิทกันมาก หรือไม่ได้อยากให้รู้อยู่แล้วไม่ชอบประกาศ 

ไม่เคยต้องพกยาเป็นกำๆ ก็กินมันเฉพาะตอนที่เป็น ไม่ค่อยเป็นก็ไม่ค่อยกิน

เวลาที่เราป่วยสักอย่าง มันก็ต้องโทษตัวเองแหละว่าเราทำอะไรไปกับร่างกายตัวเองบ้าง

(เหมือนตอนนี้เป็นต้น *สำนึก*)

คนเราไม่ได้เกิดมาสมบูรณ์แข็งแรงร้อยเปอร์เซ็นต์ักันทุกคนอ่ะ

แต่อย่าไปใช้ชีวิตแบบว่าชั้นป่วยดิ่

ถ้าคิดว่าชั้นป่วย ก็ป่วยอยู่งั้นแหละ เคยมีเพื่อนอยู่คนนึงอ่ะ

ทำตัวป่วยกระเสาะกระแสะ ปวดหัว โง้นงี้ ขอกลับบ้านเร็ว

จริงๆก็ไม่เห็นเป็นไรเลย เหมือนแกล้งป่วยเพื่อให้คนอื่นทำดีักับตัวเอง...

จำได้ว่ามีอยู่วันนึง ไอ้ปาล์มปวดโรคกระเพาะมาก ไม่ไหวแระ เดี๋ยวจะไปห้องพยาบาล (เป็นพวกไปเองไม่ต้องมาพาชั้นไปย่ะ)

ไอ้นี่มา ปวดหัว จะกลับบ้านก่อน เดินไปส่งหน้าโีรงเรียนหน่อย

เฮ้ย ชั้นปวดท้องเดี๋ยวจะไปห้องพยาบาล

ชั้นปวดมากกว่าถือกระเป๋าไปส่งแป๊บเดียวเอง

ไม่ว่าไง มันคงเป็นเยอะว่าเรามั้ง ก็หิ้วไป

ต้องไปยืนรอพ่อกับมันอีก แถมยังมีหน้ามาบอกว่าปาล์มก็ไม่ได้ปวดเท่าไหร่นี่นา ก็ดูแข็งแรงดี เราเป็นเยอะว่าอีก

แล้วมันเสือกยิ้มอ่ะค่ะ เค้าใจมะค๊าาา โยนกระเป๋าทิ้งแม่งกับพื้นตรงนั้นเลย

เห็นว่าเป็นเพื่อนคงจะไม่สบายมากทนไม่ได้เลยช่วยหิ้วมาให้นะ

หัดสนใจคนอื่นนอกจากตัวเองบ้าง ไม่ใช่ว่าชั้นป่วย ชั้นอ่อนแอทุกคนต้องดูแลชั้น

ตั้งแต่นั้นมาโค๊ดดดดดดดดดดดเกลียดพวกที่แบบทำตัวแสดงว่าอ่อนแอเกินความจำเป็นมากๆเลย

ต้องการอะไรจากสังคมคะคุณ? ปลาใหญ่กินปลาเล็ก สัตว์อ่อนแอก็ถูกกลไลทางธรรมชาติกำจัด ตายไปซะค่ะ

ถามว่าตอนเด็กๆ เวลาป่วยทำไง ก็เคยมีแบบเดินเข้าโรงเรียนมากระอักกระอ่วน แล้วแหวะเลย

ก็จะโทรไปหาพ่อที่ที่ทำงานอ่ะ ถ้าออกมารับได้ทันทีก็จะมาก็ไม่เคยไม่มาทัีนทีเสียทีอ่ะ จนสงสัยว่าพ่อเราทำงานจริงป่าววะ

ไม่เคยโทรตามแม่เลย ตอนเด็กๆแม่เป็นผู้หญิงในตำนานค่ะ..... คือ หาตัวยากมั่กๆ โทรไปที่ทำงานก็ฝากข้อความโล๊ดอ่ะ

แม่เค้าจะแนวฟังอาการทางโทรศัพท์แล้วบอกว่าควรไปหาหมอไหม หรือกลับไปนอนบ้านก็พอ

(เข้ารพ.ทุกครั้งที่ป่วย บ้านดิัชั้นคงจนตลอดชาติแน่)

เอาเข้าจริงแอดมิดรพ.ไม่กี่หนอ่ะ ส่วนมากถ้าหมอจะให้น้ำเกลือแม่ก็จะปล่อยให้นอนไปแ๊ป๊บนึงแล้วกลับบ้าน

หรือถ้าน้ำเกือบมีแค่วิตามินไรงี้ ไม่ต้องก็ได้ก็ให้กลับบ้านนอนเลย

ไอ้ลูกบ้านนี้ก็ใจเด็ด เวลาหมอถาม preference เอายาฉีดหรือยากิน

คำตอบที่มักพบบ่อยก็คือ ฉีดแล้วไม่ได้ต้องกินยาใช่มะคะคุณหมอ ฉีดแล้วหายเลยป่าวคะ

จำได้ว่ามีหนนึง หมอขำก๊าก หันไปมองหน้าแม่อ่ะ คุณหมอบอกยาก็ยังต้องกิน แต่ฉีดแล้วหายปวดไวเพราะยาซึมเข้าเส้นเลือดไวกว่า

งั้นฉีดเลยค่ะหมอ (หมอก๊ากอีก)

เจ็บนะ ไม่กลัวเหรอ

คุณหมอคะ ปวดท้องเนี่ยเจ็บกว่าฉีดยาแน่ค่ะ -_-;; (คราวนี้ก๊ากกันหมดทั้งแม่ทั้งหมอ)

ไปหาหมอแม่ก็จะเหมือนทิ้งๆอ่ะ อาจารย์หมอคะจะทำอะไรก็เอาเลยค่ะ ไม่กลัวเข็ม ไม่ร้องไห้ ไม่งอแง

(เคยสงสัยไม๊แม่ว่าลูกตัวเองปัญญาอ่อน หรือมันจะโตมาต๊องๆแบบเน้)

ทำฟันก็เหมือนกัน เอาเลยคะคุณหมอ ไม่กลัวเข็ม ไม่โยเย ถอนได้เลย ของเล่นไม่ต้อง

จนหมอต้องถามว่าไม่ต้องฉีดยาชาด้วยก็ได้ใช่ไหม *พรางขยับฟันน้ำนม*

แหกปากแถบไม่ทัน ฉีดเด๊ะสิคะคุณหมอ

ไม่กลัวเข็มไม่ได้แปลว่าไม่กลัวเจ็บ แต่เรากลัวอะไรที่มันเจ็บกว่าเข็มไง -_-;

มีอีกฮานึง ปวดท้องกลางดึก พยายามอดทนตั้งแต่สี่ทุ่ม ยันตีสาม มันสุดจะทนแล้วเฟ้ย

สะกิดพ่อๆ ปวดท้องอ่ะ.... พ่อเราก็รู้งานมาก ชิน เอายาหม่องทามะลูก ทาแล้วไม่หายอ่ะทนมาห้าชั่วโมงแล้วพ่อ

พ่อก็พยักหน้าหงึกๆ รับรู้ เป็นพ่อมันหรือเป็นคนใช้มันวะนี่ ประจำเลย....

เรียกแม่เธอๆ ลูกปวดท้องมากน่ะ

งงว่ะทำไมตูต้องปลุกพ่อเพื่อให้พ่อไปปลุกแม่???

มันเป็นลำดับขั้นความสัมพันธ์ใกล้ชิดในตอนนั้นอ่ะ สนิทกับพ่อมากกว่าแม่

แม่ก็กดๆๆ ตรงไหนลูก ตรงนี้ปวดไหม ตรงนี้ล่ะ... แล้วแม่ก็รำพึงออกมาว่าไปรพ.เหอะ สงสัยลูกจะไส้ติ่งอัพเสบพี่ (หมายถึงพ่อ) 

ไอ้ปาล์มหน้าเสีย....... ไม่เคยร้องไห้นะค๊าาา ไม่กลัวเข็ม กลัวหมอ แต่อยู่ๆบอกเป็นไส้ติ่งกระทันหัน ทำใจไม่ทันเฟร้ยยย

หมอก็กดๆๆๆ อืมมม นั่นสิคล้ายๆเน๊อะ เอางี้ตรวจปัสสวะให้แน่ดีกว่าเน๊อะ

ถ้าเป็นไส้ติ่ง ก็นอนรอก่อน ดื่มน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ บลาๆ

น้ำตาคลอเบ้า ต้องผ่าเหรอคะหมอ ต้องผ่าครับ

หมอ พรุ่งนี้หนูมีเอ็นท์ค่ะ...... หมอเลยบอกงั้นรีบตรวจปัสสวะดีกว่า

สรุปหมอขำ กระเพาะปัสสวะอักเสบ ไอ้ปาล์มกลัวน้ำตาเล็ด

หมอถาม(อีกแระ) ฉีดยาไหม ไอ้ปาล์มหันไปหาแม่... ฉีดนะแม่นะ (อยากหายไวๆ)

แม่บอกฉีดยาก็ได้ค่ะหมอ เค้าไม่กลัวเข็ม

เก่งแหะ.......

แน่สิคะหมอ เข็มกับมีดผ่าตัดน่ะมันคนละไซส์ คนละจุดประสงค์ และสร้างความเจ็บปวดได้ไม่เท่ากัน

แม้แต่พยาบาลที่ฉีดยาห่วยที่สุดก็ยังมั่นใจว่าไม่เจ็บเท่ามีดหมอแน่ๆ

อุ๊ย คุยประสบการณ์กับคุณหมอมาซะยาวเลย

เอานรพ.ด้วยมะ.. เคยไปเที่ยวกะเด็กแพทย์จุฬาด้วย

อจหมอที่แม่สนิทด้วยเค้าสอนอยู่จุฬา (สมัยก่อนแม่ทำจุฬา) ก็อารมณ์ว่าชวนกันไป เค้าก็เอาเด็กๆไปด้วย

เมากันแดดิ้น แล้วตอนตีหนึ่งตีสองดันเอาหนังสือออกมาท่องกัน... (เอิ่ม ไว้ใจได้มะท่องตอนเมา)

ตอนเช้า เดินออกมาดูวิวหน้าแพ.... อืมมม วิวสวยดีนะ น้ำลึกเท่าไหร่เหรอครับ สี่สิบเมตรได้มั้ง

เหรอ.... เสร็จแล้วสักพักนึง ฮีก็วิ่งๆๆ กระโดดลงน้ำไป....... ถามให้แน่ว่าจะไม่มีตอไม้ใช่ไหม...

(จะฝากชีวิตได้จริงๆใช่ไหมเนี่ยหมอ)

แล้วรุ่นนั้น (นานมากแล้วล่ะ) มีอยู่คนนึงเป็นเด็กไฮเปอร์อ่ะ แต่เอ็นติดแพทย์มาได้ เก่งด้วย หุ..

ป่านนี้จบไปเป็นหมอเต็มตัวกันหมดแล้วล่ะค่า เพราะมันนานมากแ้ล้ว ระวังตัวกันเอาเองละกัน ฮ่า

ล้อเล่นน่ะ ไว้ใจได้แหละ กว่าจะจบกันแหม๋                                

จะว่าไป หวัดเนี่ย มันติดต่อทางหน้าเพจได้มะ ถ้ามันเป็นเหมือน the ring ไรงี้ล่ะ

โฮะๆๆๆ หลอนดีเน๊อะ  ทำให้นึกถึงเรื่อง Kairo

ใครอ่านจนจบได้นี่สามารถนะ มีแต่เรื่องป่วย(จริงๆ) แหวะๆ อ้วกๆ

เดี๋ยวจะไปบริหารกล้ามเนื้อแล้ว ซักแห้งอีกวันละกัน กันไข้กลับ

มันจะมีใครเขียนอะไรย้อนความหลังเมื่อครั้งฉันป่วยอะไรแบบนี้มะเนี่ย -_-''

แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงค่ะ ดีขึ้นมากแล้ว เริ่มทานข้าวได้บ้างนิดหน่อยแ้ล้วค่ะ ^^

กำลังใจดี >.<    

edit @ 3 Jan 2009 20:24:17 by Angeltetsu

edit @ 3 Jan 2009 20:26:36 by Angeltetsu