「Beautifulな世界」～君に出会えた場所～

คงไม่ใช่ how to หรือนิยามอะไรหรอกค่ะ

ขอบ่นหน่อย เบื่อหน่ายมากๆ

กลับบ้านมายี่สิบวันแล้ว ยังไม่ชินสักที -_-;

อยู่ไทยมาตลอดชีวิต อยู่ญี่ปุ่นแค่สองปี มันจะอะไรกันนักกันหนาวะคะนี่

จะใช้ชีวิตให้ปกติสุขแบบเขาได้ไหมเนี่ย

อยู่โน่น นอนก็นอนคนเดียว อยู่คนเดียว ทำอะไรต่ออะไรคนเดียวตลอดจนชิน

ดื่มบ้าง สูบบ้าง ตามลำบาก....

มันเลยรู้สึกแปลกๆถึงรำคาญที่บ้านมีคนเยอะๆ

กับการที่จะมีใครสักคนอยู่กับเราตลอดเวลา แม้กระทั่งเวลาคุยโทรศัพท์เรื่องส่วนตัว...

ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองไม่มีเวลาส่วนตัวเลย

ถึงจะครอบครัวเดียวกันก็เถอะนะ เรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัว 

culture shock อีกต่างหาก

เมารถเมล์สุดๆ รอก็นาน แถมยังต้องวิ่งตามอีก....

ยืนคิวขึ้นรถเมลล์ (แกจะบ้าเหรอที่นี่ประเทศไทยนะ อยากไปต้องแย่งกัน หึ)

ขึ้นรถไฟใต้ดิน มีคนคุยบนรถไฟ รำคาญก็หันไปค้อนเค้า (ก็ที่ญี่ปุ่นห้ามนี่นา)

กิจกรรมในชีวิตประจำวันนิดๆหน่อยที่ต้องปรับ

แล้วก็เลิกดื่ม+สูบด้วย (ที่บ้านไม่ชอบให้ดื่ม และห้ามสูบ เหอๆ)

ตอนไปอยู่ญี่ปุ่นใหม่ๆ ก็ culture shock แต่โชคดีปรับตัวไวมาก คงเพราะต้องพึ่งตัวเองทุกอย่างนั่นแหละ

อยู่ในระเบียบ ทำอะไรเป็นระเบียบไปหมด

ไปไหนมาไหนก็ตรงเวลา แล้วก็ไม่ชอบรอด้วย 

วันที่ก้าวขาออกจากประเทศนี้ กับวันที่กลับมาเนี่ย ตัวเราเปลี่ยนไปเยอะนะ

แล้วก็ไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมด้วย

คือรู้ตัวอยู่นะว่าเปลี่ยน

แต่พอโดนทักบ่อยๆเข้าเริ่มรู้สึกว่ามันดีหรือไม่ดีกันแน่วะ

รู้ตัวว่าเห็นแก่ตัว แล้วไม่สนใจใครอย่างแรง

อยู่โน่น ทำงานพิเศษ หาเงินเรียนเอง ต้องทำเองทุกอย่าง อยากได้อะไรต้องดิ้นรน

เพราะงั้นตัวเองที่แบบที่เคยคิดถึงคนอื่นก่อนอยู่เรื่อยมัน คนที่ไม่เคยปฏิเสธใครก็ไม่มีแล้วล่ะ ยังไงก็ขอตัวเองก่อน

กลับมาแล้วก็อยู่ยาวเลย ไม่รู้หรอกว่าใครคาดหวังอะไรจากไอ้ปาล์มบ้าง

แต่ปาล์มเป็นของปาล์มแบบนี้แหละ แล้วก็คงไม่เปลี่ยนง่ายๆ

แล้วจะยังไงต่อล่ะ?

สรุปว่าชั้นต้องกลับไปเป็นคนเดิมก่อนก้าวขาออกจากประเทศนี้ไปให้ได้...

หรือคนอื่นควรจะทำตัวให้คุ้นเคยกับชั้นที่เป็นแบบนี้?

อึดอัดเหมือนกันนะเนี่ย....  

edit @ 18 Apr 2009 11:08:03 by Angeltetsu