「Beautifulな世界」～君に出会えた場所～

ฉลองฮาโลวีนด้วยฟิคก็แล้วกันนะ....

อ่านเอาขำ อย่าซีเรียสนะ

ฟิคเรื่องนี้มีคู่ แต่ใครคู่ใครไม่บอก

Hey, I'm Busy Now!

Part 1

เสียงสัญญาณเตือนข้อความเข้าใหม่จากมือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่เจ้าของเพิ่งถอยมาดังขึ้น
ทำให้เจ้าของต้องละมือจากการเซ็ทผมอย่างเอาเป็นเอาตายหน้ากระจกบานใหญ่คว้ามือถือขึ้นมาดูข้อความ

"อากิคุง โทษทีนะ วันนี้คงไปไม่ได้แล้วล่ะ ยังอัดไม่เสร็จเลยว่ะ.... ไฮด์"

อ้าว ไฮด์ซังไปไม่ได้ซะแล้วเบื่อจัง นานๆทีจะได้เจอรุ่นพี่สักที
อากิถอนหายใจเฮือก นานๆทีจะนัดรวมพลรุ่นพี่ที่ชื่นชอบได้สักครั้ง
ยังไม่ทันวางมือถือลง มือถือเจ้ากรรมก็ดังขึ้นมาอีก

"อากิจัง ขอโทษจริงๆนะ ชั้นนึกได้ว่าต้องไปซื้ออาหารหมา ไว้คราวหน้านะ.... เทรุ"

อ้าว อะไรกันวะเนี่ย เทรุซังจะชิ่งกันซึ่งๆหน้าแบบนี้เลยเหรอ
อากิจังก็ต้องการอาหารเหมือนกันนะฮะ
หัวใจแฟนบอยห่อเหี่ยวทำหน้าหมาเหงาโดนเจ้าของทิ้งขึ้นมาทันที
มองตัวเองในกระจก ผมที่เซ็ทเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสื้อยืดสีแดงจากดีเซล มีแว่นกุชชี่ห้อยอยู่ที่คอเสื้อ
กางเกงเดนิมส์เข้าชุดกันจากดีเซล และไม่ลืมสร้อยคอเส้นโปรดจากดีเซลอีกเช่นกัน
พี่ๆครับ ทำไมทิ้งอากิอย่างนี้ล่ะ ฮึ่มมมมมมมมมมม
แต่งตัวก็เสร็จแล้วทั้งที มันก็ต้องออก ก็ใจมันอยากจะไปใครจะห้ามได้เล่า
 ไม่เมาไม่เลิก ไม่เช้าไม่กลับ (เพราะมันกลับไม่ได้น่ะสิ ไม่มีรถไฟ!!)

ไม่รอช้านิ้วเรียว(เหรอ?)ก็จิ้มมือถือขึ้นกดทันที

...เคนโซ่....

ระหว่างรออีกฝ่ายรับสาย ก็ล็อคประตูอพาตเมนท์ ออกมาเดินเตร็ดเตร่ย่านร้านค้าไปด้วย
หลังจากเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมาสักพักใหญ่ๆ
พลันเสียงผู้หญิงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากปลายสาย
"ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ....."

เอ๊ะ ไอ้หมอนี่ทำอะไรอยู่นะ.... แปลกชมัด ไม่เคยไม่รับสายนี่หว่า
อากิอดแปลกใจไม่น้อยที่พักนี้เคนโซ่คุงมือกลองเพื่อนซี้ชักเปลี่ยนไป
โทรหาก็ไม่ค่อยรับสาย ชวนไปไหนก็ไม่ค่อยไป หรือเราไปทำอะไรให้มันเคืองหรือเปล่าวะ
เมื่อก่อนเป็นพลพรรคไม่เมาไม่กลับด้วยกันแท้ๆ

แต่ช่างมันเถอะ ไม่มีเคนโซ่ เรายังมีฮิโรโตะ หึๆๆๆ

"เฮ้ย ฮิโรโตะ พี่เองนะ"

"หา?" เสียงปลายสายตอบกลับเสียงงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่นนอน

"อากิ พี่อากิไงเล่า" อะไรกัน ไม่ได้เจอกันสองอาทิตย์ทำเป็นลืมกันได้นะฮิโรโตะ

"อ๋อ พี่อากิมีอะไรเหรอ"

"คืนนี้ไปดื่มกันไหม ชั้นโคตรว่างเลยว่ะ"

"พี่อากิ ขอโทษทีผมมีธุระ" ถึงอย่างนั้นน้ำเสียงของฮิโรโตะก็ไม่ได้เจือความรู้สึกผิดหรือเสียดายเอาไว้แม้แต่น้อย

"อ้าวเหรอ เออ งั้นไม่เป็นไรไว้คราวหน้าแล้วกันนะ แค่นี้แหละ"

อากิจิ้มปุ่มตัดสาย คิ้วขมวด เอียงคอแบบงงๆ
ฮิโรโตะมีธุระ... มีธุระ... หมอนี่มันมีธุระกับชาวบ้านเค้าได้ด้วยเหรอวะ -*-


แต่ไม่เป็นไร เรายังมียูเซคุง

"ฮัลโหล ยูเซคุงเหรอ ไปดื่มกันไหม"

"ไปไม่ได้หรอกพี่อากิ ผมทัวร์อยู่แถบโทโฮคุ พี่จำไม่ได้เหรอฮะ"

น้องมันไม่ไปไม่พอ แหมยังมาทำเสียงน้อยอกน้อยใจให้ง้ออีกเว๊ย

"งั้นพยายามเข้านะ!" แล้วจะยังไง ก็ชิ่งสิวะ


หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่แป๊บนึง ก็ปิ๊งป่องไอเดียร์เกิด

เอาวะ งั้นชวนคนนี้ก็ได้

"เฮ้ย ชินจิคุงไปดื่มกันไหม"

"เมื่อไหร่ล่ะ" อีกฝ่ายตอบมาเสียงเรื่อยเฉื่อย แถมมีเสียงดังก๊อกแก๊กๆเป็นแบ็คกราวน์

"ตอนนี้แหละ อีกชั่วโมงนึงเจอกัน"

"อีกชั่วโมงนึงเหรอ..........." เสียงต่ำๆลากยาว
แถมทิ้งท้ายต่อด้วยคำอุทานมากมาก เช่น... เฮ้ยยย เฮ้ยยยยย อย่านะโว้ยๆๆๆๆ"

อากิถอนใจ กดปุ่มตัดสายดังปิ๊บยาวโดยไม่ต้องรอคำตอบ...
ไม่น่าโทรไปให้เสียเวลาเล๊ยยยย
ไอ้หมอนี่มันเคยออกไปไหนง่ายๆที่ไหนเล่า
ถ้าแต่งงานกับเกมส์ได้มันคงมีลูกสักสี่ห้าคนได้แล้ว


ความหวังยังมีอยู่น่า.......

"ยูยะคุง ทายสิใครเอ่ย......."

"อากิแหงๆ" เสียงใหญ่ตอบมาอย่างขี้เล่น "ว่าไง มีอะไรอากิคุง"

"จะชวนไปดื่มน่ะ"

"อ้อ ตอนนี้ชั้นอยู่ที่ผับปาเป้าแล้ว กำลังสนุกเลย นายสนใจมาแจมไหมล่ะ"

ปาเป้าอีกแล้วเหรอวะ
มีอะไรดีมากกว่านี้ไหมให้สมกับเป็นมือกลองของชิโดะน่ะ..............
"ไม่ดีกว่า นายเล่นให้สนุกเถอะ"

ปิ๊บบบบ ฆ่าไปอีกสายนึง


เฮ้ย ยังมีอีกคนน่าที่เรายังไม่เคยออกไปดื่มด้วย!

ตัวที... ทีอยู่ไหนวะ...... อ่าเจอแล้ว
นิ้วยาวรีบกดโทรออกทันที แต่แล้วคิ้วเรียวก็ต้องขมวดเข้าหากันยุ่ง
ก็เสียงรอสายดังแค่สองทีก็เข้าบริการฝากข้อความเฉยเลย
แต่ไม่ละความพยายามง่ายๆหรอก ไหนลองกดอีกทีซิ
คราวนี้กลายเป็นเสียงสาวที่คิดว่าคงจะสวยบอกว่า

"ไม่มีสัญญาตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก..."

เชอะ ไม่รอฟังจนจบหรอก เสียเวลา...
(แต่ก็ยังจะโทรเน๊อะ เค้าเคยรับสายเธอไหมยะ?)


ถึงอย่างนั่นอากิก็ไม่ยอมแพ้ เอาล่ะ คนสุดท้ายในลิสแล้วนะ!!

"ฮัลโหล อากิชิโกะ ว่าไงจ๊ะ"

"................... ชั้นบอกนายกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกอย่างนี้!!!!!" สอนไม่จำจริงๆ

"เอาน่า ล้อเล่น นายมีอะไรล่ะ"

"ไปดื่มกันไหม"

"เอาสิ ตอนนี้ชั้นอยู่ไดคังยามะกับยูเมะล่ะ นายมาดิ่"

"โห ไกลเกินขี้เกียจถ่อไปอ่ะ"

อีกฝ่ายหัวเราะร่วน "แปลกแหะ นายโทรมาชวนชั้นได้เนี่ย"

"ก็ไม่มีอะไรหรอก ว่าจะชวนเคนโซ่ออกมาเมากันนี่แหละ แต่ติดต่อมันไม่ได้สักที"

"นอนล่ะมั้ง เห็นยูเมะจังบอกว่าเคนโซ่คุงอัดกลองยันเช้า
ท่าทางลอยๆ สะโหลสะเหลกลับบ้าน่าเป็นห่วง ยูเมะจังก็เพิ่งอัดเสร็จตอนบ่ายนี่เอง"

"เหรอ งั้นเดี๋ยวแวะไปดูมันที่บ้านดีกว่า เที่ยวให้สนุกล่ะ"

"แต่ว่าอากิคุง......................."

สายไปซะแล้วเนียง อากิไวปานลมพัดมันกดวางสายไปแล้ว

"...จะดีเหรอยูเมะ หมอนั่นมันยังไม่รู้เรื่องนั้นไม่ใช่เหรอ...."

มาโอะพูดกับยูเมะที่กำลังยืนเลือกโมเดลกันดัมอย่างลังเล กล่องนั้น กล่องนี้ หรือกล่องโน้นดีน๊า

"ดีหรือไม่ดีก็ไม่ทันแล้วฮะรุ่นพี่" ตอบไปพลากยืนสับสนไปพลาง อันนั้นมีแล้วนี่นา....

"เดี๋ยวไปทำเค้าเสียเรื่อง" มาโอะพูดต่อพลางส่งพลากันดับโมเดลล่าสุดที่เพิ่งออกเมื่อวานให้

"ผมว่าช่วยไม่ได้แล้วล่ะ" รอยยิ้มน่ารักน่าหยิกผุดขึ้นบนใบหน้าของหนุ่มน้อย เจือความวิตกกังวลนิดหน่อย...

เอเมนเคนโซ่คุง ผมไม่เกี่ยวนะ อย่าโกรธผมเลย
ผมไม่อยากโดนแกล้งเอาออฟช็อตไปโปรยให้แฟนๆในไลฟ์อีกแล้วนะ

* * * *

ในเมื่อรุ่นพี่ที่เคารพ รุ่นน้องในสังกัด และเพื่อนร่วมวงพึ่งไม่ได้ขนาดนี้
พ่อมือเบสตัวดีก็ยังไม่รู้สึกว่าวันนี้มันฤกษ์ไม่ดีไม่ควรเที่ยวกลางคืนแล้ว
ก็ยังเดินเตร็ดเตร่ไปบนถนน

เคนโซ่ มีแกเท่านั้นที่ว่างไหนๆ ยูเมะก็บอกว่าแกอยู่บ้านแล้ว โผล่ไปปลุกที่บ้านเลยก็แล้วกัน

เซอร์ไพรส์ เซอร์ไพรส์น่า......

ปล. ขอขอบคุณแขกรับเชิญคุณ ท. ณ วงอ. ค่ะ  

 

edit @ 31 Oct 2009 22:56:13 by Angeltetsu