「Beautifulな世界」～君に出会えた場所～

Hey, I'm Busy Now!

Part 2

"นี่.. โทรศัพท์นายดังน่ะ รับสักทีสิ" เสียงต่ำๆ งัวเงียพูดขึ้นกับคนที่นอนอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะเอาผ้าห่มนวมผืนหนาคลุมโปง

หนุ่มผมดำสนิทเอื้อมเรียวแขนขาวออกจากผ้าห่มคว้าโทรศัพท์ที่หัวเตียงมาดูว่าใครโทรมา

"โอ้ย ถ้าไม่รับก็ปิดโทรศัพท์ซะทีดิ่ ปล่อยให้ดังอยู่นั่นแหละหนวกหูชมัด" เสียงจากใต้ผ้าห่มดังขึ้นมาอีก

"รับก็ซวยดิ่ ตัวยุ่งโทรมา" เจ้าของโทรศัพท์ตอกกลับเสียงห้วน

"ยุ่งแค่ไหนชั้นก็ไม่สน นายจะปิดเครื่องหรือจะรับโทรศัพท์วะเคนโซ่" เอาล่ะซี ไอ้ตัวเล็กกำลังวีนได้ที่เลย

"ชั้นรับ นายคุยเอาไหมล่ะ" อีกฝ่ายยอกย้อน

อ่ะแน่ะ ยังมาลีลาอีก ใครวะมากวนเวลานอนของฮิโรโตะได้วะ
ว่าแล้วก็คว้ามือถือหมับจากมือของเคนโซ แต่พอเห็นหน้าจอมือถือปุ๊บก็ชะงักทันที

"เฮ้ย พี่อากิเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ" เสียงเซ็ง ก็บอกแล้วว่าตัวยุ่ง

"นายรับดิ่" ตัวเล็กโบ่ยหน้าตาเฉย
ขืนเค้ารับล่ะก็ได้กลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวแทนพี่อากิรับคิสจากยูเซแน่ๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจปิดบังแต่ไม่อยากดังเร็ว

"ไหนว่าแน่ไง" เคนโซ่ยักคิ้วเย้ยให้อีกฝ่ายที่นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่บนเตียง

"เออ ว่าไง" ตอบรับโทรศัพท์ มือก็โยกหัวทองๆ ของอีกคนเล่นซะงั้น น่าแกล้งชมัดไอ้หมอนี่

ส่วนเจ้าของหัวก็ตีมือเพี้ยะแบบไม่เกรงใจ แถมยังขยุ้มหัวอีกฝ่ายเล่นอีก
(มันยังไงกันวะคู่นี้ แต่งเองงงเองนะเนี่ย??)

"ฮ้ายยย เคนโซ่ ชั้นโทรหานายตั้งนานกว่าจะรับสายได้ ทำอะไรอยู่วะ"

"อ้อ นอนเพิ่งตื่นน่ะ"

"เหรอ... ไปดื่มกันไหม"

"ไม่ล่ะ ชั้นขี้เกียจออกไปข้างนอก" ปัดโธ่ทัวร์เพิ่งจบแล้วก็เข้าห้องอัดต่อทำงานมาเจ็ดวัน ก็อยากจะนอนแผ่สองสลึงอย่างสงบบ้าง
ถึงจะไม่สงบเท่าไหร่ก็เหอะ ตาคมปรายตามองฮิโรโตะที่ยังตื่นไม่เต็มตาดี

พอได้ยินประโยคนี้ ฮิโรโตะที่นอนอยู่ก็ตื่นเต็มที ลุกขึ้นมาใส่เสื้อยืดสีสดที่กองอยู่ข้างเตียง
หูก็เงี่ยฟังบทสนทนาที่เล็ดลอดจากหูโทรศัพท์อย่างตั้งอกตั้งใจ

"เฮ้ย ไม่เป็นไร ที่บ้านนายก็ได้ ตอนนี้ชั้นอยู่ที่คอมบินี่ก่อนถึงอพาตเมนท์นายหนึ่งบล็อค"

"เฮ้ยยยยยยย" เคนโซร้องเสียงหลง โดยมีฮิโรโตะจ้องหน้าเป้งอยู่

"ตกใจอะไรวะ" อากิซัก

"อ้อ เปล่าๆ แค่ตกใจว่านายมาไวจัง" แก้ตัวกันน้ำขุ่นๆ

"อากิ นายซื้อวอดก้ามาด้วยสิ เอายี่ห้อที่ชั้นชอบนะ" เอาวะ ไอ้ยี่ห้อโปรดกูมันไม่มีขายที่ร้านนั้น ต้องเดินถัดไปอีกห้าบล็อคเว๊ย ฮ่าๆๆ

"อ้อ ไอ้ยี่ห้อเยอรมันนั่นป่าว"

"เออ นั่นแหละใช่ๆ" อากินี่มันก็ความจำดีเหมือนกันนะ

"มีสองขวดว่ะ เอาหมดเลยนะ"

"เฮ้ย" มันมีได้ยังไงวะ!?!?!?

"เป็นอะไรวะแก วันนี้ตื่นๆชอบกล" พักนี้มันทำตัวแปลกชมัด

"เปล่าๆ ชั้นแค่หมายถึงว่านายมาไวจัง ไม่ต้องรีบก็ได้ชั้นขออาบน้ำแต่งตัวก่อน"

"โอเค งั้นเดี๋ยวซื้อของเสร็จขึ้นไปหา"

หลังจากอีกฝ่ายก็ตัดสายไปเหลือเพียงแต่ความเงียบ และเคนโซ่กับฮิโรโตะที่นั่งจองตากันอยู่


"เอาไงดีล่ะ ตอนนายหลับพี่อากิโทรมา ชั้นเลยบอกไปว่ามีธุระ"

"นายก็รีบอาบน้ำแต่งตัวกลับบ้านสิ ขึ้นอยู่ทั้งแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้กันทั้ง DC หรอก"
นี่แค่แบบย่อนะ ที่จริงมันต้อง PSC และ Speed Disc เออ ทั้งวงการมันนั่นแหละ

"อาบน้ำเรอะ จะทันไม๊ล่ะเนี่ย" เอ้า เอาเข้าไป สถานการณ์คับขันขนาดนี้ยังจะวีนได้อีกนะ

"เอาน่า กลับบ้านก่อนละกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปหาหลังเลิกซ้อม" ก็ว่าไปเรื่อยพรุ่งนี้มีซ้อมที่ไหนเล่า เผื่อตื่นสายต่างหาก

"จริงนะ" ฮิโรโตะจ้องหน้าอีกฝ่ายเป๋ง

"จริงสิ" ไม่พูดเปล่า เอานิ้วจิ้มกลางหน้าผากฮิโรโตะซะงั้น

ฮิโรโตะได้แต่ลูบหน้าผากป้อยๆ หมอนี่ชอบหลอกให้ดีใจเรื่อย กวนประสาทชมัด "กลับก็ได้ ชิ"


กิ๊งก่อง.....

ไม่ใช่ระฆังบอกหมดยกแต่อย่างใด มันคือออดประตูห้องต่างหาก

สองคนที่นั่งคุยกันหงุงหงิงอยู่บนเตียงมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย

เฮ้ยยยยยยยยยยยยย อย่าบอกนะว่า.......

เคนโซ่ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มพุ่งตัวพรวดเดียวถึงประตูห้อง

"ฮิโรโตะ แอบเร็วอากิมันมาแล้วว่ะ"

ร่างเล็กรีบคว้าเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็ว จะซ่อนตรงไหนได้วะ ตาเหลือบไปปะเข้าให้กับตู้เสื้อผ้าตู้ใหญ่
เอาตรงนี้แหละน่า ว่าแล้วก็เบียดตัวเข้าไปในตู้


กิ๊งก่อง.....

เมื่อเห็นฮิโรโตะแอบเรียบร้อยแล้วจึงขานรับ เปิดประตูให้อากิเข้ามา

"เฮ้ย เป็นไงบ้างวะ หน้าโทรมเชียวไม่ได้นอนเหรอ" ปากก็พูดไปพลาง วางข้าวของไปพลาง

"เออ นอนหลับไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่น่ะ"
ถ้าจะว่าตามจริงแล้วก็เพิ่งหลับไปได้สามสี่ชั่วโมงเอง
และควรจะได้นอนมากกว่านี้ถ้านายไม่มาป่วนว่ะเพื่อน

"ชั้นว่าเดี๋ยวเอาออกไปกินกันข้างนอกกันดีกว่า เดี๋ยวโทรตามยูเมะมาด้วย"

"เจ้ายูเมะมันไปเที่ยวไดคังยามะกับมาโอะคุง"

"งั้นชวนทาเคะก็ได้"

"คราวก่อนชั้นเมาเละเทะน่าดู มันยังจะอยากไปกับชั้นอีกเหรอวะ"

"เฮ้ย เอาเหอะน่า เดี๋ยวออกไปกินข้างนอกกันดีกว่า นายเอาของไปเก็บในห้องครัวก่อนละกัน ชั้นจะอาบน้ำแต่งตัว"
เฮ้อ ไอ้เพื่อนเวรนี่ มันช่าง.... ฮึ่ยยยยยยยยยยยยยยยยย

อากิเอาของเก็บใส่ของที่ซื้อมาในครัว ตาเหลือบไปเห็นไฟแช็คหน้าตาคุ้นๆ... อือ เหมือนของฮิโรโตะเลยแหะ

ไม่นานนักเคนโซ่ก็อาบน้ำเสร็จด้วยความไวแสง ก็คนมันมีชนักติดหลังอยู่นี่หว่าไม่เร็วได้ไง

"เฮ้ย เสร็จแล้วไปกันได้ยัง"

พออากิจะใส่รองเท้าก็ดันไปเห็นรองเท้าบูทคู่นึงวางอยู่....

"หือ................. เคนโซ่ ไมรองเท้านายเหมือนของฮิโรโตะเลยวะ" มองหน้าอีกฝ่ายแทนคำถาม

"อ๋อ นั่นน่ะ.............." ให้ตายสิ ทำไมดันลืมรองเท้าได้วะโดนจับได้ซะแล้ว

"ฮิโรโตะมาเหรอ.... ฮิโรโตะะะะะะะะะะะะะะะะะ" อากิที่รอคำตอบอยู่ก็เริ่มจับพิรุธจากท่าทางเลิ่กลักของเพื่อนซี้ได้

ส่วนเจ้าของชื่อที่แอบอยู่ในตู้เสื้อผ้าก็เหงื่อแตกไม่รู้จะทำยังไงดี

"เฮ้ย อากิ... อากิ..." เคนโซ่จะเรียกความสนใจให้อากิออกไปข้างนอกด้วยก็ไม่สำเร็จซะแล้ว เจ้าอากิเพื่อนรักหันหลังกลับเดินฉับๆ เข้าไปในห้อง


ทันใดนั้นฮิโรโตะก็ตัดสินใจออกมาจากตู้เสื้อผ้า

"โอ้ย กะว่าจะแกล้งให้พี่อากิตกใจซะหน่อย เซ็งเลย ไอ้หมอนี่มันไม่รับมุขผมเลยว่ะพี่"
ตัวเล็กพูดพลางขยิบตาให้เคนโซ่ไปหนึ่งที ตามน้ำนะเฟ้ย ตามน้ำ.... อย่ากวน อย่าทวนน้ำเป็นเด็ดขาดไม่งั้นสวย

"อ่ะโธ่ ก็มุขนายมันเด็กสิบขวบนี่หว่า เห็นป่ะล่ะอากิมันจับได้เนี่ย" เอาวะถึงขั้นนี้แล้ว บทไม่มีก็ร่ายสด

"ก็เพราะนายนั่นแหละ" ฮิโรโตะเถียงเสียงเขียว

"เฮ้ย เอาน่าๆ ไม่ต้องทะเลาะกันน่าาาาาา ก็ว่าอยู่ว่าทำไมไฟแช็คแกมาอยู่นี่ได้วะ" อากิห้ามทัพก็ที่จะไปกันใหญ่

"อ้อ วันก่อนผมมาดื่มที่นี่แล้วลืมไว้น่ะพี่ วันนี้เลยแวะมาเอา"

"งั้นที่นายบอกไม่ว่าง ก็คือแวะมาเอาไฟแช็คที่บ้านมันเนี่ยนะ"

"ฮะ พอดีเข้าห้องอัดเสร็จเสร็จจะกลับบ้านผ่านมาทางนี้พอดี" ร่างเล็กตอบพี่ชายตาซื่อ

เคนโซ่มองฮิโรโตะอย่างทึ่ง อ่ะหือวิชาแก้ผ้าเอาหน้ารอดเนี่ยที่หนึ่งเลยฮิโรโตะคุง
คิดได้ซะตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเข้าไปอยู่ในตู้เสื้อผ้าแล้ว

"แต่ว่า....."

"พี่อากิจะกินเหล้าไม่ใช่เหรอ ตั้งโต๊ะเลยนะ" ตัดบทฉับ มองพี่ชายคนสนิทตาแป๋วหนูไม่รู้ทันที
ใครจะปล่อยให้เซ้าซี้ยาวๆเล่าเดี๋ยวก็ได้เรื่องกันพอดี

"เออ เอาเลยก็ได้" ว่าไงว่าตามกัน แอลกอฮอล์ในเลือดมันลดลงต่ำจนชักคิดอะไรไม่ออกแล้ว

และแล้วละครฉากใหญ่ที่มีฮิโรโตะควบตำแหน่งเขียนบท กำกับและดารานำก็เป็นไปด้วยดี โดยมีหนุ่มหน้าคมคนสนิท(?)ยืนทึ่ง
สงสัยว่าจะรู้จักไอ้หมอนี่น้อยไปแล้วมั้งกู ชักจะน่ากลัวว่ะ

สามหนุ่มสามมุมล้อมวงโดยโต๊ะเตี้ยแบบญี่ปุ่นตั้งอยู่ตรงกลางดื่มเหล้ากันอย่างสนุกสนาน(?)
เรื่องมันคงจะเป็นไปด้วยดีกว่านี้(?)ถ้าฮิโรโตะไม่ดื่มมากกว่าปกติ....

"เฮ้ย ฮิโรโตะดื่มเยอะไปแล้วนะ" เสียงอากิทักขึ้น วอดก้าคนเดียวเป็นขวด แถมซดเร็วขนาดนี้ มึงจะฆ่าตัวตายเหรอวะป้ง

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ ผมม่ายยยมาวววว ม่ายยยยมาววววววว" ส่งเสียงตอบหัวเราะคิกคักพลางซบตัวลงที่ไหล่อากิ

"เฮ้ย เคนโซ่.. มันเมาแล้วว่ะ ดูมันๆ" อากิชี้ชวนให้ดูฮิโรโตะพยายามตะกายมานั่งตักกอดคอตัวเองแล้วชูแก้วขึ้นสุดแขน

"เย่ๆ เอาอีกๆ" พูดจบก็วาดแขนรอบคอเพื่อนรุ่นพี่แน่น

"ฮิโรโตะ พอแล้วน่า" เคนโซ่ขมวดคิ้ว พยายามดึงฮิโรโตะออกจากอากิ ไอ้พี่น้องกอดคอกันเมาก็เข้าใจอยู่ แต่กูมาคุเว๊ย

"ไม่เอา เค้าจะะอยู่กับพี่อากิ อย่ามายุ่งน่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา" เมาแล้วยังวีนอีกแน่ะ เดี๋ยวพ่อก็ล่อเข้าให้ซะหรอก

"เมามากแล้วน่า นายนอนดีกว่าน่า" ในที่สุดก็ดึงร่างเล็กออกมาจากตักอากิที่นั่งหัวเราะคิกคักให้มานั่งที่เดิมได้สำเร็จ

"นายนี่มันกวนประสาทชมัด" ตอบกลับเสียงขึ้นจมูก แล้วร่างเล็กก็คว้าคอเสื้อคนข้างๆ จนใบหน้าเข้ามาใกล้กัน
แล้วก็จรดปากของตัวเองแตะริมฝีปากอีกฝ่าย โดยมีรุ่นพี่ที่รักนั่งมองอ้าปากค้างก่อนที่จะหลับลงไปบนตักของเจ้าของริมฝีปากนั่นเอง

ทิ้งความเหวอไว้ให้คนสองคนนั่งมองหน้า ถ้าเป็นการ์ตูนเราคงเห็นดอกไม้ปักอยู่บนหัวเคนโซ่หนึ่งดอก กับเครื่องหมายคำถามเต็มหัวอากินั่นแหละ

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้หมอนี่เมาขำดีว่ะอากิ มันเป็นแบบนี้บ่อยไหม" แถเท่านั้น งานนี้ต้องแถเท่านั้นแล้ว จับได้ห้ามยอมรับ โดนเห็นจะๆก็ต้องบอกไม่ใช่

"เพิ่งเคยเห็นมันเมาแล้วเป็นแบบนี้ครั้งแรกว่ะ ตลกดี" อากิหัวเราะตามเจื่อนๆ มันขำกูก็ขำตาม.....ก็ได้วะ

"เอาเหอะ ไหนๆก็เมาขนาดนี้แล้ว ชั้นกลับดีกว่า" เห็นหน้าเพื่อนมันเหนื่อยขนาดนี้แถมประสาทแดกอีกต่างหาก สงสัยงานหนักจริงๆ ไม่กวนแล้วก็ได้วะ

"ฮิโรโตะ กลับบ้าน" หนุ่มมือเบสผู้อารีย์ไม่ลืมที่จะปลุกให้น้องรักกลับบ้านด้วยกัน

"เฮ้ย ฮิโรโตะ" เรียกซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนอนนิ่งไม่ขยับตัว

"ปล่อยไว้งั้นก็ได้มั้งอากิ ให้ค้างที่นี่ก็ได้" เคนโซ่พูดพลางแกล้งถอนใจเบาๆ อากิพยักหน้ารับ ก็ดีเหมือนกันขี้เกียจหิ้วคนเมากลับบ้านเหมือนกัน

หลังจากที่เคนโซ่เดินไปส่งอากิที่หน้าประตูเสร็จ ก็เดินกลับมาที่โต๊ะจะเอาผ้าห่มห่มให้ฮิโรโตะ ก็เจอเจ้าตัวนอนลืมตาแป๋วแลบลิ้นให้

"นายนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆเล๊ย" ถึงตรงนี้แล้วเคนโซ่ขำก๊ากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

"แหงอยู่แล้ว" ยักคิ้วตอบพลางหัวเราะเสียงใส

"วันนี้เหนื่อยชมัดเลย" ไม่พูดเปล่า นอนหนุนบนลำตัวฮิโรโตะต่างหมอนอีก

"ก็นอนซะสิ พรุ่งนี้นายออฟอีกวันใช่ไหมล่ะ" ลูบหัว

"อืม....."


เคนโซ่จ๊ะจะหลับฝันดีเลยเหรอ...... ไม่คิดบ้างเหรอว่าไอ้ตัวเล็กของนายมันน่ากลัวน่ะ...
เล่นละครได้อคาเดมี่อวอร์ดเลยนะ แถมล้มวงเหล้าได้น่าตาเฉย โอ้ก๊อดดดด


* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *


"รุ่นพี่ ไอ้เจ้าฮิโรโตะกับเคนโซ่มันไปสนิทกันตั้งแต่ตอนไหน" อากิพูดขึ้นขณะที่นั่งอยู่ที่บาร์ร้านเหล้ากับทัตสึโร่ เมาแต่หัววันก็ยังดีกว่าไม่ได้เมาวะ พักนี้ยิ่งหาคนมาร่วมวงยากๆอยู่

"ผมว่ามันสนิทกันมากไปป่ะ" แหงสิ ทำไมเรามันเหมือนส่วนเกินยังไงพิลึกวะ

อืมมม ในเมื่อเปิดเรื่องขึ้นมาแบบนี้ แหมก็คันปากยิบๆอยากจะเล่าอยู่นานแล้วแต่ไม่สบโอกาส เดี่ยวจะหาว่าทัตสึนินทาเด็ก เอาล่ะวันนี้ทัตสึจะชี้ทางสว่างให้เอง

"กูก็เห็นมันสปาร์คกันตั้งแต่เซสชั่นแล้วว่ะ"

"หา!?"

"มึงสนิทกับมันสองคนไม่รู้เลยหรือไง" แหม รู้สึกเป็นต่อยังไงก็ไม่รู้ที่รู้เรื่องที่คนอื่นเค้าไม่รู้กันเนี่ย

ว่าแต่แน่ใจแล้วเหรอทัตสึโร่ว่าคนอื่นเค้าไม่รู้กันน่ะ อย่างน้อยก็ยูเมะกับมาโอะแหละวะ

"เฮ้ย เอาจริงดิ่พี่"

"เออ ก็จริงดิ่วะ"

"โอ้ย ผมไม่รู้มาก่อนเลยนะ แต่ก่อนเห็นมันฟัดกันจะตาย ผมเลยไม่นัดมันไปก๊งพร้อมกัน ไม่งั้นวงแตกกันพอดี" พูดพลางซดเบียร์ไปพลาง

"กูก็เห็นมันกัดกันที่สตูดิโอทุกวันนั่นแหละ พอซ้อมเสร็จมันก็ไปด้วยกันอยู่ดี" ทัตสึโร่ตอบกลับเสียงเฉื่อยๆ พวกกูก็เห็นกันจนเบื่อแล้วไอ้คู่นี้น่ะ

"มิน่ามันถึงผมชวนมันไปไหนมันก็ไม่ไปกับผม บอกว่าไม่ว่าง มีธุระ มีนัด ว่าไปเรื่อย"

"มันคงอยากไปกันกับมึงหรอก มันก็อยากไปกันเองสองคน เอามึงไปด้วยก็เป็นกขคงจฉไง" เอาให้ถึงฮ นกฮูกตาโตเลยไหมคุณรุ่นพี่

"มันสองคนนะ แรกๆกูก็นึกว่าบ้านมันอยู่ทางเดียวกัน เห็นกลับด้วยกันทุกวี่ทุกวัน  สักพักกูชักว่าแปลกๆ แม่งมาด้วยกันด้วยอีกต่างหากว่ะ"

อากิฟังแล้วตาโตขึ้นมาทันที "ขนาดนั้นเลยเหรอพี่"

"เออสิ กูจำได้ว่ามีอยู่วันนึงไอ้เคนโซ่เมามาก ฮิโรโตะมันก็เลยบอกมันพาไปค้างบ้านมันเอง กูถึงได้รู้ว่าบ้านมันแม่งคนละทิศเลยว่ะ"

ถึงจุดนี้ อากิก็เห็นทางสว่างอยู่ลิบๆ...งั้นวันนั้นก็ไปขัดคอมันสองคนสิวะเนี่ย - -*
รู้ช้ามากค่ะพี่อากิ คนอ่านเค้ารู้กันตั้งนานแล้ว

แล้วต่อไปนี้จะไปกินเหล้ากับใครล่ะวะ


ไม่เป็นไรนะพี่อากิ ยังไงซะน้องยูเซก็ยินดีปลอบใจ.....


(ฮ่าๆๆๆๆๆ - เสียงหัวเราะเยาะจากคนแต่ง)



ตู๊ด... ตู๊ดดดด

"ฮัลโหล"

"เฮ้ย อากิ"

"เออ ว่าไงโช"

"นายรู้เรื่องนั้นหรือยัง"

"ไอ้เรื่องนั้นที่ว่ามันเรื่องอะไรของนายวะ?"
ไม่ได้กวนตีนนะ แต่มันหลายเรื่องจริงๆ
ฮิโรโตะกับเคนโซ่คบกันอย่างว่า หรือเรื่องที่มันอยู่ด้วยกัน หรือเรื่องที่การาสุมีซิงเกิ้ลให้โหลด
หรือเรื่องเจซังออกไลฟ์ทัวร์เดือนหน้า หรือลูน่าซีกลับมารวมตัวกันใหม่????
เฮ้ย พอเหอะ... จิ้นไม่ไหวแล้ว

"ฮิโรโตะกับเคนโซ่น่ะ"

"อ๋อเรื่องนี้น่ะเหรอ กูรู้แล้ว" บอกเค้าด้วยสิว่ารู้เมื่อกี้นี้เอง

"เฮ้ย เรื่องจริงเหรอ"

"จริงดิ่ มาๆ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง ว่างป่ะล่ะไปกินเหล้ากัน" รอยยิ้มผุดขึ้นที่ริมฝีปากบางของมือเบสผิวสีเข้ม... อย่างน้อยคืนนี้ก็มีเพื่อนดื่มแล้ว หึๆ





จบ





พอเห้ออออ พอเหอะๆๆๆๆๆ เคนโซ่ฮิโรโตะ หรือฮิโรโตะเคนโซ่ จิ้นไม่ถูก
ใครจะเคะ ใครจะเมะ มึนมากค่ะท่านผู้อ่านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน


อย่ารุมกระทืบข้าน้อยเลย

แค่เห็นสองคนเค้ายืนเรียงเคียงกันในการาสึอย่างสวยงาม

แถมเป็นเพื่อนรักน้องเลิฟของอากิอีกต่างหาก....

ก็เลยแบบว่า... สักหน่อยละกันนะ

ปล. คุณ ท ณ วงอ คือ โทระ ณ อลิสนายเจ้าค่ะ

จะว่าไปนี่มันฟิคการาสึเรื่องแรกเลยหรือเปล่าเนี่ย 55555555555555555555

edit @ 1 Nov 2009 18:52:13 by Angeltetsu