My sweet darling!

introduction

somewhere over the rainbow,

i remember when we were young,

rememeber that i love you............

บางทีโชคชะตาก็มักจะเล่นตลกกับเรา......แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องราวของเราสองคนถูกพระเจ้ากำหนดไว้มาตั้งแต่ต้นแล้ว........

ถ้าให้ผมเขียนนิยายสักเรื่อง ผมก็คงจะเขียนเรื่องเกี่ยวกับเด็กชายสองคนที่ถูกชะตะลิขิตให้มาพบกันครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งตลก ทั้งสนุกสนาน ความสุข ความเศร้า ความเหงา.... พวกเขาเป็นมากกว่าที่เพื่อนคู่นึงที่จะเป็นได้เสียอีก........

มาสิ...ผมจะเล่าให้ฟัง......เรื่องราวมันเริ่มต้นตอนที่เด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนนึงไปทัศนศึกษาค้างคืนในโรงแรมสไตล์ญี่ปุ่นที่คารุอิซาว่ากับโรงเรียนมัธยมที่เขากำลังเรียนอยู่.....

------1 elementary love (?)

....ทันใดนั้นก็มีสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถระบุได้ชนเด็กชายร่างเล็กเข้าอย่างจัง....

"โอ๊ยยยยยว้อยยย เจ็บจัง อะไรวะนี่" เด็กชายร่างเล็กโวยวายพลางเงยหน้าขึ้นไปมองว่าไอ้สิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวได้นี่คืออะไร....

สิ่งที่เด็กชายเห็นก็คือเด็กบางๆ ตากลมโต ผิวขาว หน้าตาน่ารักทำหน้ามุ่ยนั่งกองอยู่กับพื้นข้าวของกระจายไปคนละทิศละทาง

เด็กชายร่างเล็กตะลึงงันเล็กน้อย ยืนเงียบเป็นเป่าสากไปสามวินาที ก่อนที่จะรู้ตัวแล้วอุทานออกมาอย่างรวดเร็วว่า "อ๊ะ ขอโทษนะ เป็นอะไรมาหรือเปล่า"

เจ้าเด็กตากลมส่ายหัวเล็กน้อยก่อนที่ค่อยลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าเอื่อมมือผอมๆเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายยัดใส่เป้สะพายหลัง.....

อ๊ะนั่นไง กระติกน้ำสีแดงลายสตอเบอร์รี่เขาอยู่นั้นไง.....เด็กน้อยล่างบางเอื้อมมือไปจับสายสะพายกระติกน้ำอันโปรดมาสะพายไว้กับไหล่เล็กๆบางๆของตน

"..........." เจ้าเด็กชายตัวเล็กปากร้ายยังคงยืนมองนิ่งทำอะไรไม่ถูก

อีกฝ่ายนึงหลังจากเก็บของเสร็จเรียบร้อยก็ยื่นมือไปทางเด็กชายตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า.....

"..........." เด็กชายตัวเล็กยังคงยืนนิ่ง งงๆ

"นี่....... ไม่ช่วยเก็บของแล้วยังไม่ช่วยพยุงเราลุกขึ้นอีกเหรอ!?" เสียงเล็กๆแว๊ดขึ้นมา

"อ่ะ..............." อุทานออกมาแบบงงๆ พลางยื่นมือช่วยพยุงเจ้าของเสียงเล็กๆ

"ขอบใจนะ" เด็กชายตากลมโตน่ารักเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางพูดต่อว่า "แย่จังเลยนะ คนเยอะอย่างนี้ เราก็รีบไปหน่อยเลยไม่ค่อยระวังต้องขอโทษนายเหมือนกัน"

"มะ..ไม่เป็นไรหรอก" เด็กชายตัวเล็กตอบ พลางมองตากลมๆเป็นประกายและริมฝีปากแดงของอีกฝ่าย.................. แอบกรี๊ดในใจว่าเด็กคนนี้มาจากโรงเรียนไหนเนี่ย น่ารักจังว่ะ ><;

"นี่ๆ เดี๋ยวเราจะไปกินไอติมกับเพื่อนๆล่ะ นายไปด้วยกันไม๊" ตากลมๆกระพริบตาปริบๆรอคำตอบ........

มีเหรอจะปฏิเสธ...เจ้าตัวเล็กแอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ........แต่ไม่ได้หรอก ต้องฟอร์มนิดนึงสิถึงจะดี "จะดีเหรอ...."

"ดีสิ ทำไมจะไม่ดีล่ะ ไปกันหลายๆคนสนุกดี" เด็กน้อยตากลมๆส่งยิ้มให้...

"งั้นถ้าไม่รบกวน เราไปด้วยละกันนะ" เสร็จกูๆๆๆๆๆ เดี๋ยวกูจะไปเกทับไอ้โทรุมันคอยดูสิ หึๆ เด็กน้อยหน้าหวานตากลมหันมาหาเด็กชายตัวเล็กที่กำลังคิดแผนการให้วุ่นอยู่ในหัว แล้วก็พูดขึ้นมาว่า.....

"เออ คุยกันตั้งนานยังไม่รู้จักชื่อนายเลยนะ.... เราชื่ออุจิ ฮิโรกิมาจากโรงเรียนประถมมัทสึทะเกะล่ะ เรียกว่าอุจจี้ก็ได้นะ แล้วนายล่ะมาจากโรงเรียนประถมอะไรเหรอ?"

เด็กชายตาสีดำขลับมองหน้าเด็กน้อยตากลมโตหน้าหวานแล้วทำสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า...."ชั้นชื่อ นิชิคิโด เรียว ปีสอง จากทาคาซากิ"

"เอ๊ะ..... ปีสองเหรอ ทำไมตัวโตจังเลยน้า..... เพิ่งรู้นะว่าทาคาซากิมีสอนประถมด้วย รู้งี้ขอคุณแม่ย้ายไปเรียนดีกว่าใกล้บ้านเราจะตาย...." เด็กน้อยตาเป็นประกายพูดไปส่งยิ้มให้อีกฝ่ายนึงไป

ตึง................ เด็กชายนิชิคิโดเรียวจังแทบล้มทั้งยืน.......... ตอบออกไปเสียงห้วนๆ "ชั้นหมายถึงว่า ม.ต้น ปีสองน่ะ......."

เด็กชายหน้าหวานอ้าปากค้างไปสองวินาที พลางพยักหน้ารับหงึกๆ...... ... และบรรยากาศตอนนี้ก็เริ่มยะเยือกขึ้นมา

ทั้งสองเดินไปตามทางเดินเงียบๆไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก...............

...........อีกหนึ่งประการที่เด็กชายนิชิคิโดเรียวจังยังไม่รู้ก็คือ....นอกจากจะตกกระไดพลอยโจนไปกับเด็กประถมแล้ว.....เขายังผิดเป้าหมายในการจีบสาวไปเสียถนัดใจ.....

.

.

.

.

เพราะเจ้าเด็กน้อยตากลมตาน่ารักที่เขาเดินไปด้วยนั่นน่ะ......ฮ่ะๆๆๆๆ......

(คนเขียนสะใจ)

-----2 elementary dissaster

เมื่อประตูร้านไอสกรีมร้านหนึ่งในละแวกเรียวกัง(โรงแรมแบบญี่ปุ่น)เปิดออก ก็ได้ยินเสียงเจื๊ยยแจ้วจากเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง

เด็กชายตัวบางตากลมโตยิ้มแล้วก็เดินตามทางเดินไปที่โต๊ะริมหน้าต่างโต๊ะนั้นโดยมีเด็กชายตาสีดำขลับหน้าตาบอกบุญไม่รับเดินตามไป....พลางคิดว่า....เห้ย นี่มันเยอะเกินไปหรือเปล่าวะ!

"ว่าไง สั่งไอติมกันหรือยัง" เด็กชายยิ้มให้เพื่อนๆจนตากลมโตเป็นประกาย

"ยังหรอก ซาจิกับนารุจังเค้าบอกให้รออุจิคุงก่อน" เด็กผู้หญิงตัวอ้วนที่นั่งตรงมุมโต๊ะตอบ พลางบุ้ยปากไปทางเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักสองคนที่นั่งถัดจากตัวเองไป

"เอ๊ะ.....อุจิคุง?......" เด็กชายตัวเล็กตาสีดำขลับนึกในใจพลางทำหน้าฉงน

"อ้าว เหรอ ขอโทษน้าที่ทำให้ต้องรอ" เด็กชายอุจิฮิโรกิตอบ "อ๊ะ เกือบลืมแน่ะ นี่เพื่อนใหญ่เราแหละ ชื่อนิชิคิโดเรียวนะ"

เด็กหญิงทั้งสี่หันมามองเด็กชายร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆอุจิคุงของตัวเองอย่างสนใจ

"ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน นิชิคิโด เรียวครับ เรียกว่าเรียวก็ได้ครับ" ดช นิชิคิโดเรียวจังตอบอย่างจำใจและจำยอม.....ให้ตายดิ๊ มีแต่เด็กประถมทั้งนั้นเลย ถ้าไม่เห็นแก่......... หันไปมองเจ้าของตากลมๆที่ยืนข้างๆแว๊บนึง...

(เห็นแก่หลอกเด็กน่ะซี้เรียวจัง แกไม่รุ้หรอกว่าจะเจออะไรบ้าง เหอๆๆๆ --- คนเขียน)

"เอ้า ทุกคนแนะนำตัวเองหน่อยยยยย" เด็กชายตัวบางส่งเสียงบอกเพื่อนๆของตัวเอง

"ซาคาโอกะ ซาจิโกะค่า เรียกว่าซาจิหรือซาจังก็ได้นะคะ" เด็กหญิงผมเปียน่ารักคนนึงแนะนำขึ้นมาก่อน

"คิตายามะ นารุมิค่ะ ทุกคนเรียกว่านารุมิ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ นารุเรียกเรียวว่าเรียวคุงได้ไม๊คะ" เด็กหญิงผมยาวประบ่าแนะนำตัว พลางถามเพื่อน(?)ใหม่หน้าตาดี(?)

ดชนิชิคิโดเรียวจังพยักหน้ารับหงึกๆอย่างขอไปที.....

"อ่า เราชื่อมาริ ฮอนดะ มาริ ทุกคนเรียกว่าโอริจ๊ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ" เด็กหญิงตัวอ้วนค่อยๆตอบ

ดชเรียวจังพยักหน้าน้อยๆ แล้วกวาดสายตาไปที่เด็กหญิงที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่มุมโต๊ะด้านที่ไกลจากเขาและอุจจี้ที่สุด

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมาทำให้เรียวเห็นว่าเด็กผู้หญิงรวบผมหางม้าคนนี้น่ารักพอๆ กับอุจจี้ที่เค้าเดินตามทีเดียว

เด็กหญิงเอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าหาญและมั่นใจว่า "ชั้นชื่อ อิชิคาว่า มิยูกิ นอกจากฮิโระคุงที่เรียกชั้นว่ามิยูจังได้คนเดียวแล้ว ทุกคนเรียกว่าชั้นมิยูกิซัง ชั้นเป็นแฟนของฮิโระคุง เพราะอย่างนั้นอย่าแม้แต่จะคิด....." พูดจบ เด็กหญิงก็มองหน้านิชิคิโดตรงๆ แถมยังส่งสายตาหน้ากลัวให้เพื่อนหญิงร่วมโต๊ะทั้งสาม..... โดยมีฮิโระคุง(ของทุกคน)อ้าปากค้าง พลางพูดว่า "แหะๆ..... เรื่องนั้นน่ะ ไว้คุยกันที่หลังเถอะนะ มิยูกิซัง......"

ดชนิชิคิโดเรียวที่ยืนฟังอยู่เริ่มสับสนอยู่ในหัว เอ๊ะ แฟนกับอุจจี้ ญกับญ = เลสเบี้ยน หรือว่าเรามันแก่จนฟังเด็กประถมคุยกันไม่รู้เรื่องฟะ เอ๊ะ หรือว่า.....

สมการในหัวของนิชิคิโดเรียวจังเริ่มสับสนวุ่นวายจนกระทั่งได้รับตัวแปรโดยบังเอิญ..............

"เฮ้..... นั่นฮิโรกิหรือเปล่าน่ะ" ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาทัก

"อ้าว พี่ยูทาโร่ มาทำอะไรที่นี่ฮะ" ดชอุจิทักตอบอย่างสนิทสนม

"พี่มาทัศนศึกษากับทางโรงเรียนน่ะน่ะ มาถึงตกใจหมดเลยมีแต่เด็กๆเต็มไปหมด ทั้งประถมทั้งม.ต้นวุ่นวายน่าดู" ยูทาโร่ผู้เป็นเพื่อนรุ่นที่ที่อยู่บ้านของๆของดชอุจิฮิโรกิเริ่มแพล่มออกมาตามนิสัย พลางกวาดสายตาไปรอบๆ "เฮ้ย ฮิโรกิ นายนี่ทำไมเนื้อหอมกับเด็กผู้หญิงแต่เล็กแต่น้อยเนี่ย ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ ตัวเท่าลูกหมาจีบสาวไปทั่วอีกหน่อยจะเป็นเพลย์บอยหรือไง" พูดอย่างเดียวไม่พอ ขยี้หัวน้องชายข้างบ้านเล่นอีก

สายตาของยูเหลือบไปเห็น ดชนิชิคิโดเรียวจังที่ยืนหน้าเสียเพราะยูทาโร่เจ้าของบทสนทาที่ส่งตัวแปรที่ทำให้สมการในสมองเขาเป็นจริงได้.......

"เฮ้ น้องชายคนนี้น่ารักดี หน้าดุๆด้วยนะ ท่าทางโตขึ้นต้องหล่อบาดใจประหารสาวๆแน่ๆเลยว่ะ ฮิโรกิ แกเลือกเพื่อนได้เจ๋งมากเลย....... ว่าไง ไอ้น้อง ตอนแรกที่รู้จักกับฮิโรกิต้องคิดว่ามันเป็นเด็กผู้หญิงแน่ๆเลย ใช่มะล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ" ไม่พูดเปล่า เอามือขยี้หัวดชนิชิคิโดเรียวจังเล่นอีกตะหาก หารู้ไม่ว่าถ้าเป็นสถานการณ์ปกติป่านนี้พี่ชายพูดมากคนนี้คงจะโดนไปหลายดอกอยู่ แต่ทว่าตอนนี้ดชนิชิคิโดเรียวจังคนนี้สับสนวุ่นวายในสมอง ไม่รู้จะว่าตัวเองตาถั่ว ซื่อบื้อ หรืออุจจี้มันเหมือนผู้หญิงจริงๆกันแน่ แต่ยังไงมันก็ความผิดพลาดครั้งใหญ่ของวัยรุ่น(ที่ตัวเท่าลูกหมา)เลยนะ!!!

ดชนิชิคิโดแค่นยิ้มอย่างเสียไม่ได้ พลางคิดต่อว่า นี่มันวันซวยอะไรของกูว๊าาาาา นอกจากจะจีบสาวไม่ได้แล้ว ยังมาตกที่นั่งหลอกเด็กประถม แถมไอ้เด็กนี่ก็เสือกเป็นผู้ชาย..............ความมั่นใจในตัวเองเรื่องการจีบสาวของดชนิชิคิโดเรียวจังเริ่มร่อยหลอลงไปอีก.......ทั้งๆที่จริงๆแล้วก็แทบไม่มีเลยด้วยซ้ำ.......

ยูทาโร่ยังคงแพล่มเรื่องต่างๆ กับอุจิตากลมๆ แสนน่ารัก(และน่าเสียดาย)ต่ออย่างเมามัน แถมยังแผ่วงสนทนาไปยังเด็กหญิงทั้งสี่โดยเล่าวีรกรรมวัยเด็กของฮิโระจัง(ของทุกคน)อย่างเพลิดเพลิน

ดช.ร่างเล็กตาสีดำสนิทที่นั่งเงียบที่นั่งอยู่ตรงมุมด้านข้างยูทาโร่ก็ค่อยๆลุกจากเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งอยู่ แล้วเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว..........โดยไม่มีใครสังเกตุเห็นนอกจากเจ้าของดวงตากลมโตคู่นั้นที่มองตามออกไป.....................

---- 3 inspiration

"ฮิโระจังๆ" เสียงหญิงสาวสูงวัยส่งเสียงเรียกลูกชายจากในห้องครัว

"ฮะ คุณแม่เรียกผมมีอะไรหรือเปล่าฮะ" ร่างบางยืนจับขอบประตูชะโงกหน้าเข้าไปในห้องครัว ดวงตากลมโตเป็นประกายส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่

"อ้าว ฮิโระจังทำอะไรมา ยิ้มมาเชียว เล่นเกมส์ชนะยูทาโร่คุงมาเหรอ" นางอุจิยิ้มเป็นเชิงถามเมื่อเห็นลูกชายยิ้มเล็กยิ้มน้อยเป็นการใหญ่

"ปล่าวฮะคุณแม่ ผมดูละครทีวีอยู่น่ะ" เจ้าลูกตัวดีตอบไปยิ้มไป

"ฮิโระจังออกไปซื้อโชยุให้แม่หน่อยสิ แม่ทำหกหมดเลย ถ้าไม่มีมื้อนี้ได้กินข้าวจืดๆกันแน่ๆ" ผู้เป็นแม่สั่งเป็นเชิงขอร้องอยู่ในที

"ได้ฮะแม่ เดี๋ยวผมขี่จักรยานไปแป๊บเดียวได้เลย" ร่างบางตอบมารดาอย่างแข็งขัน พลางเดินฮัมเพลงไปไปหน้าประตูบ้าน ลากจักรยานออกจากห้องเก็บของ เปิดประตูรั้วแล้วขี่ออกจากบ้านไป

ฮิโรกิมักจะชอบขับจักรยานไปคิดเรื่องราวต่างๆไปด้วย ยิ่งเวลาลงเนินลมตีหน้าเนี่ย เค้ามักจจะชอบเป็นพิเศษเลย...... ตอนนี้เค้ากำลังคิดเรื่องเมื่อสองอาทิตย์ก่อนที่แม่คุยกับเค้าไว้......

* * * * *

"ฮิโระจังลองไปออดิชั่นเข้าจอนนี่ส์จูเนียร์ไม๊ลูก" นางอุจิผู้เป็นแม่พูดพลางมานั่งข้างๆลูกชายที่นั่งดูทีวีอยู่

"........มันคืออะไรเหรอแม่" เจ้าลูกชายตาแป๋วทำเสียงฉงน เกิดมาเพิ่งเคยได้ยิน อะไรนี่ๆ เนี่ยแหละ

"ก็อย่างพวกที่เด็กๆในทีวีช่องNHKไงลูก เด็กที่เก่งๆ เต้นเก่งๆ ร้องเพลงก็ได้ นิสัยก็ดีแบบนั้นน่ะ ลองไปออดิชั่นหน่อยไม๊ลูก จะได้ใช้เวลาให้เป็นประโยชน์" นางอุจิพยายามชักชวนลูกชายที่น่ารักของตนสุดชีวิต ก็แหม ก็ลูกชั้นหน้าตาน่ารักขนาดนี้ เป็นได้แน่ๆอยู่แล้ว จะว่าหลงลูกตัวเองก็เอาวะ

"โห.... แม่ฮะ ผมเต้นก็ไม่เป็น ร้องเพลงก็เสียงหลง อย่าดีกว่า อีกอย่างผมมีซ้อมเบสบอลทุกวัน ตอนนี้กำลังจะได้เป็นตัวแทนเขตแล้วนะฮะ...."

"น่านะลูกนะ ลูกแม่หน้าตาน่ารักออกอย่างนี้ผ่านอยู่แล้วล่ะ แค่ไปแป๊บเดียวเองนะ" นางอุจิพูดเกลี่ยกล่อมแถมขอร้องด้วย

ฮิโรกิขมวดคิ้วครุ่นคิด......."แต่ว่าแม่ฮะ ผมต้องซ้อมเบสบอล ถ้าขาดซ้อมต้องโดนโค๊ชดุแน่ๆเลย"

เมื่อฟังดังนั้น นางอุจิจึงใช้ไม้ตาย.... "ไม่เป็นไรลูก เดี๋ยวแม่คุยกับโค๊ชให้ ถ้าฮิโระจังไปเดี๋ยวแม่ให้ห้าร้อยเยนเลย ออดิชั่นไม่ผ่านก็ไม่เป็นไร ตกลงตามนี้เลยนะลูก"

ฮิโรกิได้แต่นั่งอ้าปากค้างที่แม่ของตัวเองพูดเองเออเองเสร็จสรรพ์.........

"แต่ว่าแม่ฮะ................"

ช้าไปซะแล้ว..... นางอุจิผู้เป็นแม่ได้เดินทำไปกับข้าวฮัมเพลงอย่างมีความสุขไม่ได้สนใจลูกชายที่น่ารักของตัวเองโอดครวญเสียแล้ว...

* * * * * *

จะไปดีหรือเปล่าน้า..... ถ้าไปออดิชั่น เค้าก็จะช้ากว่าเพื่อนๆไปหนึ่งวันเชียวนะ หนึ่งวันมันก็มีความหมายสำหรับคนที่หวังจะเป็นตัวแทนเยาวชนเขตอย่างเขา แต่ว่าเขาก็ไม่อยากให้แม่ผิดหวังนี่นา หลายวันที่ผ่านแม่ แม่ก็พยายามบอกข้อดีทั้งหลายของการเป็นจูเนียร์ให้เขาได้ฟัง อย่างเช่นได้เพื่อนใหม่บ้างล่ะ ได้หัดเต้น หัดตีลังกา ได้หัดร้องเพลง มีค่าขนมเพิ่ม หรือถ้าโชคดีเขาอาจจะได้เดบิวเป็นนักร้องชื่อดัง แต่ว่าเขาไม่สนใจเรื่องเต้นเรื่องร้องเพลงหรือดาราอะไรนั่นนี่นา......

เอ๊ะ นั่นมันอะไรกันน่ะ อุจิที่กำลังขี่จักรยานมองไปตรงถนนข้างหน้าที่ปรกติแล้วจะเงียบเหงาไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ หากแต่วันนี้กลับมีคนยืนมุงดูอะไรกันอยู่เยอะทีเดียว

ร่างบางค่อยๆชะลอความเร็วของรถจักรยานตัวเอง แล้วจอดตรงที่มีกลุ่มคนยืนมุงกันอยู่....

"เทคๆๆ" เสียงผู้ชายห้าวๆตะโกนขึ้นมา "เดี๋ยวเอาใหม่อีกรอบนะนิชิคิโดคุง"

"ครับ" เสียงเด็กผู้ชายที่ดูเหมือนจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับฮิโรกิส่งเสียงตอบ

ฮิโรกิมองดูแล้วพลางคิดในใจ 'หือ....ทำอะไรกันนะ' ตากลมโตเหลือบไปเห็นกล้องถ่ายวีดีโอตัวใหญ่เบ้อเร่อ......'อ๋อ....ถ่ายรายการทีวีนี่เอง'

ฮิโรกิมองดูเด็กชายร่างเล็ก ตาดำขลับ ใบหน้าคม ท่าทางเงียบขรึมยืนพักเพื่อรอถ่ายเทคต่อไป.........

'อ๊ะ นั่นถูจมูกด้วย เป็นหวัดหรือไงนะ...... มีทีมงานมาคุยด้วย ถูกจมูกอีกแล้ว เจ้าหมอนั่นเป็นอะไรของเขานะ' ฮิโรกิมองไปก็สังเกตุอากัปกิริยาเด็กชายคนนั้นอย่างเพลิดเพลินจนลืมไปว่าตัวเองขี่จักรยานมาทำไม 'อ๊ะ หันมาทางนี้แล้ว.... อ๋อ เด็กคนนี้เคยเห็นในทีวีนี่นา' เจ้าของตากลมโตพูดกับตัวเอง นึกถึงละครที่เค้าเพิ่งดูมาเมื่อกี้ แล้วก็รายการทีวีตอนเช้าๆที่เค้าเคยนั่งดู..... เค้าดูรายการนี้เป็นประจำเพราะมีเด็กคนนึงหน้าตาคุ้นๆเหมือนคนที่เค้าเคยรู้จัก หน้าตาที่เหมือนเคยเจอที่ไหนสักแห่งเมื่อนานมาแล้ว นานเหลือเกินจนเข้าลืมไปเสียแล้ว.........

"นิชิคิโดคุง พร้อมแล้วนะ?" ผู้กำกับหนุ่มใหญ่ส่งเสียงถามดช.ร่างเล็กที่ยืนรออยู่อย่างเงียบๆ

"ฮะ" เด็กชายตอบอย่างรวดเร็วและกระตือรือร้น

ฮิโรกิที่ดูรายการทีวีเป็นประจำแต่ไม่เคยจำชื่อใครเอาซะเลยพยักหน้าหงึกๆ 'อ๋อ ชื่อนิชิคิโดเหรอ' ร่างบางยืนมองดูพลางคิดไปว่าเด็กชายคนนี้ก็รุ่นๆเดียวกับตนเองแน่ๆ แต่เก่งจังเลยนะ พูดจากก็คล่องแคล่วๆทั้งๆที่ตัวเขาเองเวลาคุยกับเพื่อนๆกันเอง หรือพูดหน้าห้องก็ยังแทบตายเลย แต่ดูเด็กคนนี้ทำเรื่อยยากๆได้อย่างสบายเลย.....

หลังจากยืนดูไปสักพักก็พลันนึกขึ้นได้ว่าต้องไปซื้อโชยุให้แม่ก็กระวีกระวาดรีบไปซื้อโชยุที่คอนวีเนี่ยนให้แม่อย่างเสียดาย.....

พอซื้อเสร็จก็คิดว่าจะแวะกลับไปดูเค้าถ่ายรายการกันอีก........แต่พอไปถึงตรงหัวมุมถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนเมื่อกี้นี้ เขากับพบแต่ทีมงานที่กำลังเก็บของต่างๆขึ้นรถอย่างแข็งขัน

ฮิโรกิขมวดคิ้วขัดใจอย่างเสียดาย ร่างบางขับจักรยานขึ้นเนิน....พลางคิดกับตัวเองว่า 'ลองไปออดิชั่นดูหน่อยก็ดีเหมือนกันนะ'

---- 4 hitori goto (talk to myself)

ณ ชายหาดที่ร้องผู้คน..... ภาพพระอาทิตย์กำลังจะลับตางดงามจับตา.....

'บรรยากาศแบบนี้ ดีจริงๆเลย เหมาะมาก.........' ชายหนุ่มผมสีดำ หน้าตาคมเข้มเพราะดวงตาสีดำสนิทคิดกับตัวเอง เขาหันไปมองหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่อยู่ข้างๆเค้า พลางเอื้อมมือไปจับมือของเธอเอาไว้ หญิงสาวใบหน้าเรียว ริมฝีปากได้รูป ผมยาวประบ่า.......... เธอสบตากับชายหนุ่ม แล้วค่อยๆหลับตาลง........ ชายหนุ่มหน้าคมเข้มค่อยๆก้มหน้าลงไปใกล้ๆหญิงสาวที่หลับตาพริ้ม.... ใกล้เข้าไปเรื่อยๆ....

"ตื๊ดด ตื๊ดด........." เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น..... ชายหนุ่มก็ได้แต่คิดว่าใครกันนะขัดจังหวะจริงๆ ไว้ก่อนๆพลางเอื่อมมือข้างที่ไม่ได้จับมือหญิงสาวไปปิดมือถือในกระเป๋า

"ตื๊ดดด ตื๊ดดดด......" ไอ้เวร ปิดเสียงแล้วไมมันยังดังขึ้นอีกวะ ช่างมันแล้ว ชายหนุ่มยังคงไม่หยุดกิจกรรมที่กำลังทำอยู่.........

"โครมมมมมมมมมมม.........................................................."

ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มย่นคิ้วเข้าด้วยกัน........

'เฮ้ย ทำไมมันมืดงี้วะ' เขาคิด

"ไอ้เรียว ไม่รีบตื่นเดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอกแก......."

เรียวค่อยๆลืมตาขึ้น เห็นพี่ชายยืนค้ำหัวอยู่ แล้วมองขึ้นไปอีก เพดาน..... นี่มันก็บ้านสิวะ โฮ้ยยยย ถึงจะแค่ฝันทำไมต้องขัดกันด้วยวะ!!!!

"โอ๊ย พี่อ่ะ ไม่เห็นต้องปลุกแบบนี้เลย ถีบตกเตียงกันแบบนี้ตั้งป.5ยันจะขึ้นม.ปลายแล้วนะ อีกหน่อยก็โง่พอดี" ก็รู้ตัวเองอยู่ว่าเป็นคนตื่นยาก แต่ขอบ่นหน่อยเหอะว่ะ

"ก็แกน่ะ นาฬิกาปลุกสองเรือนปลุกยังไม่ตื่น มีหน้าละเมอลุกขึ้นมาปิดนาฬิกาปลุกอีกนะ แกจะไปทำงานก็รีบๆไปเลย เรื่องมากเดี๋ยวจับหักแขนซะนี่ รูปหล่อแขนเสียนี่อาจจะกลายเป็นเทรนใหม่ของจูเนียร์ก็ได้นะแก"

ไงล่ะ แทนที่จะเงียบๆไว้ ดันต่อปากต่อคำ..... โดนตอกกลับเป็นชุด......ช่างพี่น้องกัน เหมือนกันไม่มีผิด......

"เรียวจัง ตื่นหรือยังลูก รีบๆอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวได้แล้ว แม่เตรียมไว้ให้แล้วนะ" เสียงแม่ของทั้งสองแว่วมาจากในครัว อย่างกับเป็นสัญญาณสงบศึกอย่างไรอย่างนั้น ทั้งสองเลิกเถียงกันทันที

พี่ชายที่เหมือนกันราวกับเป็นเรียวก๊อปปี้หาวหวอดๆเดินกลับไปห้องของตน

ส่วนเรียวก็คว้าผ้าขนหนูแล้วรีบเข้าห้องน้ำ........... หนาวชมัดเลยไม่อยากอาบน้ำสักนิด แปรงฟันไปก็บ่นกับตัวเองไป.... วันนี้ต้องไปดูเค้าออดิชั่นกันสินะ น่าเบื่อจะตายชัก แต่ก็เอาเหอะ เผื่อจะมีอะไรดีๆ.....(เหรอวะ มีแต่ผู้ชายทั้งนั้นน่ะ)

อาบน้ำเสร็จก็ไปยืนอยู่วัดส่วนสูงตัวเองที่ประตู..... เฮ้อ.... สูงกว่าที่มาร์คเอาไว้เมื่อสามเดือนก่อนแค่เซ็นต์เดียวเองเหรอ.... จะว่าเขาเป็นคนโตช้ามันก็ใช่อยู่หรอกน่ะ แต่อายุก็ 15 ย่าง 16 แล้วนะ กลับไม่สูงเอาซะเลย..... แถมเสียงของเขาก็ยังแหลมๆเหมือนเด็กๆอยู่อีก..... ไม่ได้เรียกว่า*โตช้า*แล้วนะ นี่มันเรียกว่า*ไม่โต*ตะหากล่ะ ทั้งๆ ที่ตอนนี้เขาน่าจะตัวสูงใหญ่ดูเป็นหนุ่มเหมือนคนอื่นๆได้แล้ว...แต่มันก็เหมือนเป็นได้แค่ความฝัน....ฝันแบบเมื่อคืนนี้..... เจ้าตัวขมวดคิ้วพลางถอนหายใจอย่างหงุดหงิด พลางรื้อเสื้อผ้าออกจากตู้ หาชุดที่เหมาะๆใส่ออกไปทำงาน......

อย่าว่าแต่ยัสซังเลย...... ดูสิ ยามะพีที่อ่อนกว่าเขาเพียงแค่ปีเดียว ตอนนี้เจ้าหมอนั่นน่ะ สูงกว่าเข้าตั้งสิบกว่าเซ็นแล้ว ใครๆก็คิดว่าเขาเด็กกว่าเจ้าหมอนั่นไปหมด แถมยังรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาใหม่ๆก็ไม่มีใครเกรงใจเขาสักคน แถมบางคนยังเรียกเขาเรียวจังๆอย่างสนุกปาก เล่นหัวเขาสนุกมือเสียอีก ไม่พอยังจะหยิกแก้มดึงแก้มเล่นอีก...

โอ้ย โว๊ย!!! คิดแล้วก็อยากจะต่อยมันซะจริงๆเลย ไอ้พวกบ้าเอ๊ย.....

เรื่องดีของการโตช้านี่มันก็มีอยู่แค่สองอย่างนั่นแหละ หนึ่ง เขาดูเป็นเด็กที่เก่งมากๆเพราะตัวนิดเดียวทำได้ทุกอย่าง แล้วก็อีกข้อนึงก็คือเขายังได้ร้องเพลงเสียงสูงๆได้อยู่ นั่นทำให้ยังพอจะเป็นตัวเด่นๆในคอนเสิร์ตได้บ้าง........ แต่มันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่..... ยิ่งนานวันเขาก็ยิ่งเสียความมั่นใจมาขึ้นทุกทีๆ......

'เห้อ........' ถอนหายใจรอบที่ร้อยของวันนี้.......เกิดมาเป็นนิชิคิโดเรียวนี่ลำบากยากเย็นจริงๆ ไอ้เสื้อตัวนี้ดูดีเป็นบ้า แต่น่าเสียดายที่ใส่ไม่พอดี ต้องยกให้ยามะพีอีกแล้วสินี่ย

หลังจากได้ชุดที่พอใจแล้ว ร่างเล็กก็รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วแล้วก็ขยี้หัวตัวเองอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ แล้วก็วิ่งลงไปที่โต๊ะอาหารชั้นล่าง......

"อ้าว เรียวจัง ทานข้าวสิจ๊ะลูก" ผู้เป็นแม่เรียกลูกชายด้วยน้ำเสียงสดใส

"ฮะแม่......." เรียวจังยิ้มตอบคุณแม่นิดนึง พลางมองโต๊ะอาหาร..........นมนี่หว่า....เกลียดที่สุดไม่กินได้ไม๊เนี่ย..... เมื่อนางนิชิคิโดเห็นหน้าลูกชายตอนมองแก้วนมบนโต๊ะก็รีบพูดดักคอก่อนเลยว่า "เรียวจัง กินข้าวเสร็จแล้วอย่าลืมกินนมด้วยนะจ๊ะ"

เจ้าลูกชายตัวเล็กพยักหน้ารับเซ็งๆ ตอบเสียงเบื่อๆ "ฮะ"

หลังจากทานข้าวเช้าและดื่มนมที่แสนเกลียดไปเรียบร้อยแล้วก็รีบออกจากบ้านอย่างเร่งรีบ

ขาสั้นๆวิ่งไปคิดไป........ 'สายอีกแล้วๆ'

---- 5 auditon

"ฮิโระจัง......ฮิโระจังไปออดิชั่นเองได้จริงๆเหรอลูก ให้แม่ไปส่งเอาไม๊............" นางอุจิถามลูกชายของตนอย่างเป็นห่วง หารู้ไม่ว่าเจ้าลูกชายตัวดีของตนคิดจะเบี้ยวเอาซะแล้วสิ.....

"แม่ฮะ ไม่ไปได้ไม๊อ่ะ ผมไม่อยากไปแล้วนี่นา............" เจ้าลูกชายที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่กอดเสื้อกันหนาวสีแดงสดของตัวเองเอาไว้โอดครวญ กระพริบตากลมโตของตัวเองปริบๆอ้อนวอนผู้เป็นแม่....

ไม่....ไม่ได้ เจ้าฮิโระจัง คราวนี้ใช้มุขนี้กับแม่ไม่สำเร็จหรอก ยังไงวันนี้ต้องไปออดิชั่นให้ได้ นางอุจิคิดในใจก่อนจะเกลี่ยกล่อมลูกชายอีกครั้ง.....

"เอาอย่างนี้นะ แม่จะพาฮิโระจังไปส่งที่หน้าบริษัท แล้วฮิโระก็เข้าไปออดิชั่น พอเสร็จแล้วแม่ก็ไปรับฮิโระจังกลับบ้านไง แป๊บเดียวเองลูก ไม่นานหรอก"

"จริงๆนะฮะแม่ ไม่นานแน่ๆนะ" ร่างบางขอย้ำสักนิดเพื่อความแน่ใจ แม่เขานี่ยิ่งมีกลอุบายแปลกๆหลอกล่อให้เขาทำอะไรที่ไม่อยากทำได้เสมอเลย

"จริงสิจ๊ะฮิโระ แป๊บเดียวเองลูก" นางอุจิยิ้มกริ่มเมื่อดูท่าลูกชายจะยอมไปแต่โดยดี...... สำเร็จ!

* * * * *

'โอ้โห คนเต็มไปหมดเลย.....' ฮิโรกิคิด

ในที่สุดเขาก็มาออดิชั่นจนได้ คุณแม่มาส่งเขาถึงหน้าบริษัท คิดไปคิดมา ดูเหมือนคุณแม่จะมาดูให้แน่ว่ามาถึงที่แล้วก็เข้าออดิชั่นจริงๆมากกว่า....

ฮิโรกิดูคนอื่นซ้อมเต้น ซ้อมร้องเพลง และความสามารถพิเศษอื่นๆระหว่างรอคิวออดิชั่น.....

"นายชื่ออะไรเหรอ......" เด็กชายหน้าตี๋ๆคนนึงทักฮิโรกิเข้า

"เราชื่ออุจิฮิโรกิล่ะ แล้วนายล่ะ" เจ้าของตากลมแป๋มตอบแล้ว ถามอีกฝ่ายกลับทันที

"ชั้นชื่ออิมายามะ โทรุ วันนี้คนเยอะจังนะอุจิคุง แล้วนายจะแสดงความสามารถพิเศษอะไรเหรอ" เจ้าเด็กหน้าตี๋ถามต่อ

"......................ไม่รู้เหมือนกัน" ร่างผอมๆตอบไปอย่างแกนๆ

"เอ๋??? ปรกติเค้าต้องมีการแสดงความสามารถอะไรบ้างไม่ใช่เหรออุจิคุง" เด็กชายหน้าตี้ขมวดคิ้วนิดๆพลางถามอย่างไม่ลดละ

"........ต้องมีด้วยเหรอ........เราเล่นเป็นแต่เบสบอลอย่างเดียวเองล่ะ" ฮิโรกิชักจะเครียดขึ้นมานิดหน่อย

"งั้นนายก็โชว์ท่าปาลูกสิ.... ส่วนชั้นจะเต้นล่ะ ชั้นชอบการเต้นที่สุดเลย" ไม่พูดเปล่า... โชว์ลังกาหน้าโชว์เจ้าของใบหน้าหวานๆตากลมโตนี่เข้าซะด้วย (น้องจะจีบคนสวยด้วยลังกาหน้าก็ไม่บอก)

"ชั้นไปก่อนนะอุจิคุง เดี๋ยวต้องไปซ้อมต่อแล้ว" เจ้าหนูหน้าตี๋พูดพลางโบกมือบ๊ายบายให้ หน้าหวานพยักหัวรับหงึกๆ พลางคิดว่า แม่ไม่เห็นบอกเรื่องนี้เลยนี่นา....... แย่จัง.....

หลังจากสองชั่วโมงผ่านไป........ฮิโรกินั่งคอยอยู่ที่มุมห้องเงียบๆอย่างเบื่อหน่าย....ไม่รู้จะซ้อมอะไรนี่ ก็เขาเล่นเบสบอลเป็นอยู่อย่างเดียวนี่นา......... ว่าแล้ว.... แขนผอมๆยาวๆก็ล้วงเอาเกมส์บอยจากกระเป๋าเป้ใบเล็กออกมานั่งเล่นอยู่ที่มุมห้องนั่นแหละ........... อย่างน้อยก็คงจะฆ่าเวลาไปได้อีกสักพักล่ะน่า.......

ประตูห้องพักรอออดิชั่นนั้นถูกเปิดปิดเป็นระยะๆ ทั้งทีมงานทั้งผู้สมัครออดิชั่นต่างก็เดินเข้าออกหมุนเวียนกันไป แต่ร่างผอมๆที่นั่งเล่นเกมส์อย่างเอาเป็นเอาตายก็ไม่ได้สนใจเสียงประตูที่เปิดปิดนั่นเอาซะเลย...... และดูเหมือนว่า ไม่มีใครในห้องพักนั่นสนใจเขาเลยเหมือนกันนอกจากเด็กชายร่างเล็กคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องพักรอออดิชั่น ตาคมดำสนิท ปรายตามองเด็กชายที่นั่งเล่มเกมส์อยู่มุมห้อง พลางขมวดคิ้วแล้วนึงในใจ

'ไอ้หมอนั่นมันนั่งทำอะไรที่มุมห้องวะ.... เล่นเกมส์บอยงั้นเหรอ ไม่ได้เรื่องชมัด เห็นแค่นี้ก็รู้แล้วว่าออดิชั่นไม่ผ่านแหงๆ ไม่รู้จะมาทำไมให้เสียเวลาจริงๆ' เขาสายหัว แล้วก็เปิดประตูเข้าห้องออดิชั่นไปอย่างรวดเร็ว..................

"ขอโทษครับรุ่นพี่ที่มาสาย เด็กชายตาคมก้มหัวลงต่ำเพื่อขออภัยรุ่นพี่ที่ตนเองมาสาย

"เฮ้ย ไม่เป็นไรๆ เรียวจังไม่สายหรอก จริงๆนี่ก็ในนี้เพิ่งเริ่มนะ แต่ว่าข้างนอกเริ่มเช็คชื่อไปก่อนเกือบสองชั่วโมงน่ะ รุ่นพี่พูดไปพลางบุ้ยปากไปทางประตูห้องไปพลาง.....

"งั้นผมขอตัวขึ้นชั้นบนนะครับ....." ว่าแล้วร่างเล็กก็รีบวิ่งขึ้นชั้นลอยอย่างรวดเร็ว....

จะว่าไปแล้ว.... วันนี้เขาก็ไม่ค่อยอยากมาซะเท่าไหร่หรอก ติดก็แต่รุ่นพี่นี่แหละชวนให้เขามานั่งดูด้วยกัน เรียวคิดพลางมองรุ่นพี่ที่กำลังสัมภาษณ์เด็กชายตัวเล็กๆคนนึงที่มาออดิชั่น..... อดนึกถึงตัวเขาเองเมื่อสองก่อนไม่ได้ ตอนนั้นรุ่นพี่ก็เป็นคนคัดตัวเขาเข้ามานี่แหละ.....

รุ่นพี่ถามว่านึกยังไงมาสมัครเข้าJrเขาก็ตอบไปว่า 'เคยเห็นจากในรายการทีวี แล้วก็คิดว่าตัวเองก็ทำได้เหมือนกันก็เลยมาสมัคร พอมาตอนนี้คิดๆดู..... มันช่างเป็นคำตอบที่กล้าหาญชาญชัยซะเหลือเกินเจ้านิชิคิโดเรียวเอ๋ย...... รุ่นพี่เองก็ยังบอกเขาว่าจนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นมีใครตอบคำถามนี้เหมือนเขาเลยสักคนเดียว

"อ้าว เรียวมาแล้วเหรอ" เสียงทุ่มๆเสียงหนึ่งทักขึ้นเมื่อเห็นร่างเล็กเดินขึ้นมาถึงบันไดขั้นบนสุด เรียวเงยหน้าไปมองเจ้าของเสียงนั้น "อ้าว โทมะ มาแต่เช้าเลยนะ"

"เรียวจังก็สายตามเคยเหมือนกัน ขาสั้นไม่ทันชินกังเซ็นเหรอ..... ฮ่าๆๆๆ" เรียวจังหันไปมองที่มาของอีกเสียงหนึ่งซึ่งเจ้าของเสียงเป็นเด็กชายตัวผอมบางแขนขายาว

"........ยามะพี ไม่พูดเอาเท่าไหร่วะ" แหม ถึงจะสนิทกันก็อดตอกกลับซะหน่อยไม่ได้ แซวอะไรไม่แซว แซวเรื่องความสูงกู ไอ้ยามะพีเอ๊ย.......

เจ้าของใบหน้าเรียวๆ ตากลมๆ แก้มป่องๆหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อได้ยินเพื่อนตัวเล็กสวนมา......."จริงจังไปได้น่าเรียวจัง แค่ล้อเล่นน่ะ...."

ร่างเล็กยักหน้าแบบเคืองๆ............. 'ไม่เตี้ยมั่งก็แล้วไปนะแก.....' เอากับมันสิ อุตส่าห์เถียงในใจต่ออีกแหะ -_-'''

"แล้วซูบารุคุงไม่มาด้วยเหรอ" โทมะที่ยืนฟังอยู่เห็นท่าไม่ดี ก็รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"โอ้ย รายนั้นอ่ะนะ ถ้าไม่มีงานไม่มีโผล่หัวมาโตเกียวหรอกน่า....... ป่านนี้จีบสาวอยู่แถวไหนแล้วไม่รู้" เรียวตอบเสียงห้วนๆ ก็ไหนๆก็พูดถึงแล้ว ก็งับอีกนิดเหอะ คันปาก...... "พักนี้ติดหญิงแหงๆ เคยโทรไปหาตอนบ่ายสองก็ยังไม่ตื่น บอกว่าเพิ่งนอนตอนเช้า คุยโทรศัพท์ทั้งคืน.... คุยกะโยโกกะฮินะเรอะ ไม่ใช่แหงๆเมื่อคืนสองคนนั้นมันเล่นเกมส์กันอยู่ เพราะอย่างนั้นเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากหญิง ชัวร์ล้านเปอร์เซ็น"

"ฮ่าๆๆๆ สมเป็นซูบารุคุงจริงๆ......." โทมะกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินจากเพื่อนร่างเล็ก

"เออดิ่............" เรียวตอบเคืองๆ พักนี้เขาก็ไม่ค่อยได้เจอกับรุ่นพี่คนสนิทเท่าไหร่เลย เพราะเจ้านั่นชักจะติดหญิงขึ้นมา ไอ้ครั้นจะพาเขาไปด้วยมันก็คงไม่ดีละมั้ง.........

"งั้นเรียวจังก็เหงาแย่เลยสิ ไม่ค่อยเจอซูบารุคุงอย่างนี้ ไว้วันหลังไปเดินเล่นชิบุย่ากะชั้นกะโทมะดีกว่านะ" ยามะพีเอ่ยขึ้นอย่างเห็นใจเรียว

"อือ ก็ดีๆ" ตอบไปงั้นๆแหละ แต่จริงๆแล้วไอ้จะให้นั่งชินกังเซ็นจากโอซาก้ามาโตเกียวเพื่อมาเดินชิบุย่าเรอะ ลืมซะเหอะ!

ทั้งสามเริ่มเงียบเสียงลงเมื่อการออดิชั่นได้เริ่มขึ้น...... เด็กหลายๆคนที่เดินเข้ามาแล้วก็ออกไป...... แต่ละคนก็มีความสามารถต่างๆกันไป.... เรียวเริ่มนั่งเอาแขนทั้งสองของตัวเองวางไว้บนขอบระเบียงชั้นลอย แล้วเกยคางของตัวเองลงไปบนแขนอย่างเบื่อหน่าย........

ตาคมดำขลับมองลงไปชั้นล่างเห็นเด็กผู้ชายหน้าตากลมโต ปากแดงอิ่ม แก้มเนียน ทำหน้าราวกับจะร้องไห้ออกมากำลังนั่งให้รุ่นพี่สัมภาษณ์อยู่..... นั่นคงคนสุดท้ายแล้วมั้ง.......... ไอ้เจ้าเด็กนั่นทำไมเพิ่งได้เข้ามา.......กะอีแค่ออดิชั่นแค่นี้ทำหน้าจะร้องไห้ จะไหวเหรอวะนั่น........

"เฮ้ย ยามะพี โทมะ ชั้นกลับก่อนนะ" เขาหันไปบอกเพื่อนทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างๆ

"เอ้า รีบไปไหนวะเรียว" โทมะถามขึ้น ว่าจะชวนไปกินข้าวซะหน่อย

"เบื่อ ง่วง จะกลับไปนอนว่ะ" เรียวตอบไปงั้นๆแหละ จริงๆแล้วจะรีบกลับบ้านไปคุยโทรศัพท์กับริกะจัง เด็กผู้หญิงที่เรียนอยู่ชั้นเดียวกับเขาต่างหาก กว่าจะได้เบอร์ริกะจังมาแทบตายแน่ะ (ว่าแต่รุ่นพี่ติดญ เมิงก็ติดเหมือนกันแหละวะไอ้เรียว)

"งั้นไว้เจอกันๆ" เพื่อนทั้งสองเอ่ยลาเรียว........

ร่างเล็กสะพายเป้วิ่งลงจากชั้นลอย และขณะที่เขากำลังจะก้าวผ่านประตูห้องออดิชั่นพลันได้ยินเสียงแว่วมา.........

"ทำไมถึงมาสมัครออดิชั่นล่ะ? ไม่อยากเป็นโปรเบสบอลหรอกเหรอ?"

".........เพราะนิชิคิโดเรียวฮะ......................."

พอเขาเหลียวหลังกลับไปมองก็เห็นเด็กคนนั้นยิ้มจนตากลมโตเป็นประกาย.....................

-----Sequel of the audition

"แม่ฮะ ผมจะกลับบ้านนนนนน ไม่ออดิชั่นแล้วน่าเบื่อจะตายยยยยยยยยย" เสียงดังมาจากเด็กตัวผอม พูดพลางปาดน้ำตาจากดวงตากลมโตตนเอง.....

"อ้าว......แล้วฮิโระจังใช้มือถือใครโทรหาแม่ล่ะ นี่มันเบอร์มือถือนี่......" นางอุจิถามลูกชายของตน.... เมื่อกี้เบอร์โชว์ขึ้นมาเป็นเบอร์มือถือนี่

"มีคุณลุงคนนึงเค้าให้ยืมฮะแม่........." ฮิโรกิตอบซื่อๆ "ลุงคนนึง??" นางอุจิทวนคำพูดของลูกชายอย่างรวดเร็ว

"ฮะแม่ ก็ผมเบื่อ ผมเลยจะขอกลับก่อน คุณยามเค้าก็ไม่ให้ผมออก ยังไงๆก็ไม่ยอมให้ออก พอดีคุณลุงเค้าเดินเข้ามาก็เลยพาผมออกมา ....ผมก็เลยขอยืมมือถือโทรหาแม่นี่แหละ" ฮิโรกิตอบเป็นนกแก้นกขุนทอง..... หารู้ไม่ว่าปลายสายน่ะแทบกรี๊ดด้วยความเป็นห่วงแล้ว

"แล้วฮิโระจังออกมากับคนแปลกหน้าได้ยังไงกัน ขอแม่คุยกับคุณลุงหน่อยซิ" นางอุจิพูดเสียงเข้ม โอ๊ย ไอ้ลูกชายชั้นทำไมถึงซื่อขนาดนี้ ไม่กลัวโดนจับไปขายหรือไง หน้าตายิ่งหวานใจโชตาค่อนอยู่.....

"ลุงฮะ คุณแม่ขอคุยด้วยอ่ะ" ฮิโรกิหน้าจ๋อยสะกิดบองคุณลุงแปลกหน้า พลางส่งมือถือให้เจ้าของ

"สวัสดีครับ ผมคิตางาว่าครับ......................................................"

"อะไรนะคะ ได้ยินไม่ค่อยถนัดนะค่ะ......" นางอุจิถามย้ำ

"ผมจอนนนี่ เอช คิตาง่าว่าครับ" คุณลุงแปลกหน้าพูดเสียงดังขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายได้ยินชัดเจน

...................................

นางอุจิเงียบไปสิบวินาที.......... ชัดเต็มสองรูหูจนอยากจะกรี๊ดเป็นรอบที่สาม......

"ขอโทษอย่างมากที่รบกวนนะคะ เดี๋ยวจะรีบไปรับลูกทันทีเลยค่ะ ไม่ทราบว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนกันคะเนี่ย"

นางอุจิจดชื่อร้านที่เจ้าลูกชายตัวดีอยู่กับคุณลุงแปลกหน้าที่ทำให้นางอยากกรี๊ดเป็นรอบที่สามของวันนี้ พลางคิดในใจว่า ถึงขั้นนี้แล้ว แม่คงต้องบังคับให้กลับ�