Lost Keitai – มือถือที่หายไป : Chapter 1 - 3
posted on 28 Mar 2006 21:56 by angeltetsu in Lost-Keitai
Lost Keitai มือถือที่หายไป : Chapter 1First Impression
เช้าวันนี้ก็เหมือนกับทุกๆวัน อุจิ ฮิโรกิ เด็กหนุ่มร่างบางในชุดนักเรียนม.ปลายเดินขึ้นรถประจำทางสายA40 พิเศษ ซึ่งจอดเฉพาะป้ายใหญ่ๆเพื่อไปโรงเรียนตามปรกติทำให้ถึงเร็วกว่ารถประจำทางทั่วๆไป อีกทั้งสายนี้ยังเป็นสายเดียวที่ตรงไปถึงโรงเรียนมัธยมปลายเซนท์แพทริคที่เขาเรียนอยู่โดยไม่ต้องต่อรถสายอื่น ฮิโรกินั่งมองออกไปนอกหน้าต่างดูวิวข้างทางไปเรื่อยๆ พอรถเลี้ยวซ้ายตรงแยกข้างหน้า ก็จะมีตลาดเล็กๆที่มีผู้คนค่อนข้างพลุกพล่าน เพราะตลาดแห่งนี้อยู่ใกล้ย่านร้านอาหารในตัวเมือง นอกจากนี้ก็มีอพาตเมนต์ที่พักอาศัยอีกด้วย หลังจากผ่านย่านร้านอาหาร รถประจำทางคันเดิมยังคงวิ่งตรงไปเรื่อยๆจนถึงป้ายเล็กใกล้ๆสามแยก
'7.30 ตรงเป๊ะเหมือนเดิมเลยนะ' ฮิโรกินึกในใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมสีเข้มในชุดเครื่องแบบฤดูร้อนของเรียนมัธยมอีกแห่งในตัวเมืองยืนอยู่ที่ป้ายจอดรถประจำทาง ตั้งแต่เปิดเทอมมาจนจะสอบไล่อยู่แล้ว เขาเห็นเด็กหนุ่มคนนี้ยืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ป้ายนี้ทุกวันไม่เคยขาด เว้นแต่เสาร์อาทิตย์นี่แหละ ก็เหมือนกับตัวเขาเองที่ขึ้นรถประจำทางคันนี้ผ่านป้ายรถจอดรถป้ายนี้เวลาเดิมทุกวันๆ
ก็แต่ผิดกันที่วันนี้.
ไม่รู้ว่าฟ้าประทานหรือสวรรค์ลงโทษ อยู่ดีๆรถประจำทางก็หยุดลงใกล้ๆป้ายรถจอดรถประจำทางเสียอย่างนั้น ร่างบางขมวดคิ้วมุ้น ชะเง้อคอมองตามผู้โดยสารคนอื่นๆที่มองไปยังพนักงานขับรถอย่างตำหนิ พนักงานขับรถคนเดิมได้แต่ก้มหัวให้แล้วก็แจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนทราบว่าเครื่องยนต์ขัดข้องนิดหน่อยจะรีบซ่อมโดยด่วน
อา. ถ้าอย่างนั้นก็ไปสายกันพอดีน่ะสินะ ฮิโรกิคิด สายตาก็พลางไปมองไปที่ป้ายจอดรถประจำทางนั่นเห็นเด็กหนุ่มร่างเล็กใบหน้าคมเข้มคนเดิมกำลังขมวดคิ้วมองรถประจำทางที่จอดอยู่ แล้วเบนสายตาไปคนขับที่เดินลงไปตรวจดูเครื่องยนต์ด้านข้างรถ พลันดวงตาสีเข้มนั้นก็เบนมาทางที่เขานั่งอยู่ พอรู้สึกว่าอีกฝ่ายก็มองมาที่ตนเช่นกัน ฮิโรกิจึงหลบสายตาไปเองด้วยความตกใจ ตายละวา รู้ตัวซะแล้วสิ
เด็กหนุ่มคนนั้นยืนทำหน้าครุ่นคิดราวกับกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินมาที่ข้างรถประจำทางที่จอดอยู่
"นี่ นายน่ะ" อยู่ๆเสียงห้าวก็ดังขึ้นจากนอกหน้าต่างรถที่ฮิโรกินั่งอยู่
"เห.....?" เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลสวยเลิกคิ้ว มองอีกฝ่ายที่อยู่นอกหน้าต่างนั่น ชี้ที่ตัวเองอย่างงงๆ
"นายนั่นแหละ ขอเบอร์มือถือหน่อยสิ" ดวงตาบ่งบอกจริงจังของเจ้าของได้ดี
ร่างบางทำหน้างงๆ แต่ก็ควานหาปากกากับกระดาษในกระเป๋าจะเขียนให้
"ผู้โดยสารทุกท่านครับ ตอนนี้ผมซ่อมรถเรียบร้อยแล้วนะครับ ขออภัยในความไม่สะดวก" พนักงานขับรถโค้งตัวลงต่ำเพื่อขออภัยผู้โดยสารบนรถ หลังจากนั้นเพียงอึดใจก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของผู้โดยสารออกมาพร้อมๆกัน เพราะนั่นหมายความว่าพวกเขาจะไปถึงที่หมายได้ทันเวลาแล้ว
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างขัดใจ ก่อนจะส่งมือถือให้อีกฝ่าย "เอ้า นายจิ้มเบอร์ใส่เครื่องดีกว่า"
ร่างบางพยักหน้าน้อยๆ รับมือถือของอีกฝ่ายมา นิ้วเรียวยาวค่อยๆจิ้มเบอร์มือถือของตัวเอง เสียงสตาร์ทเครื่องดังขึ้น และรถค่อยๆเคลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ มือเรียวรีบส่งมือถือคืนให้เจ้าของ รถค่อยๆถูกเร่งเครื่องขึ้น ร่างบางเหลียวหลังมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นเด็กหนุ่มร่างเล็กผมดำอยู่ห่างออกไปเรื่อยๆ...... ให้เบอร์ไปแล้ว แล้วชื่ออะไรล่ะ ยังไม่รู้เลย ร่างบางได้แค่คิดในขณะที่รถเคลื่อนไปข้างหน้า
Lost Keitai มือถือที่หายไป : Chapter 2 on the bus
เช้าวันเดิมที่สดใส(พอสมควร) คงจะสดใสมากขึ้นสำหรับเด็กสาวๆที่ขึ้นรถประจำทางสายเข้าตัวเมืองคันนี้ ก็พอขึ้นมาแล้วเงยหน้าปุ๊บก็เห็นเด็กหนุ่มผมสีเข้ม ดวงตาสีดำขลับนั่งเท่ห์อยู่ แถมข้างๆยังมีเด็กหนุ่มร่างสูงผมสีน้ำตาลอ่อนแถมไฮไลท์ที่ประบ่าในชุดนักเรียนของเซนท์แพททริคนั่งอยู่ด้วยกันอีกแน่ะ อยากจะกรี๊ดให้ดังๆ ก็แหม ถึงคนนึงจะตัวเล็กไปหน่อย อีกคนผมสีน้ำตาลอ่อนฟูฟ่องออกจะเหมือนโฮสไปนิด แต่ว่าหนุ่ม cool กับหนุ่ม cute นั่งคู่กันพร้อมสรรพบนรถเมล์ไม่ต้องไปหาที่ไหนแล้วนี่นา ผู้ชายหน้าตาดีๆเดี๋ยวนี้หายากจะตายไม่หน้าหม้อก็เป็นเกย์ เฮ้อ สาวๆกลุ้ม~ (คนเขียนก็กลุ้มค่ะสาวๆ) วันนี้รถประจำทางคันเดิมๆก็เลยมีเสียงจ๊อกแจ๊กของชะนี เอ๊ย สาวๆชีชวนกันดูลิง เอ๊ย ไม่ใช่ หนุ่มๆ (แหม วันนี้เป็นอะไรน้า พิมพ์ผิดบ่อยจริง)
หนุ่มร่างเล็กนั่งอยู่ข้างหน้าต่างยิ้มบางๆกับเบอร์มือถือใหม่ที่เพิ่งบันทึกลงโทรศัพท์ในมือก่อนที่จะขึ้นรถมาทั้งๆที่ไม่รู้ชื่อเจ้าของเบอร์แท้ๆ เอาเถอะ โทรไปแล้วค่อยถามก็ได้นี่นานะ ดวงตาคมเป็นประกายทุกครั้งเมื่อมองมือถือของตัวเอง ยิ้มกริ่มกับโทรศัพท์อีกทีก่อนจะเอามือถือใส่กระเป๋ากางเกงไว้
ส่วนหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนราวกับโฮส คิ้วถูกกันจนได้รูปที่นั่งข้างๆก็เหล่มองด้วยความสงสัย ไอ้หมอนี่ท่าจะบ้าแหะ ยิ้มอยู่กับมือถืออยู่ได้ ประสาทหรือเปล่าวะ
ว่าแล้วก็มองสาวๆดีกว่า คนด้านขวามือนี่ก็น่ารัก ที่นั่งทางด้านหน้าก็สวย เอ๊ะ! นั่นน้องสาวน้องสาวมาซายะหรือเปล่าวะ น่ารักชมัด
ชมนกชมไม้ชมน้องสาวเพื่อนโปรยยิ้มไปเรื่อยเปื่อย สาวๆก็ยิ่งส่งเสียงกันเป็นนกกระจอกแตกรังเข้าไปใหญ่ จนทำให้เจ้าหนุ่มริมหน้าต่างชักจะหนวกหูขึ้นมา ก็เลยเงยหน้าขึ้นมาหาต้นเสียงพร้อมสายตาพิฆาต แต่ดูสาวๆจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เมื่อเห็นว่าสายตาพิฆาตของตนเองไม่ได้ผล และดูท่าสาวๆก็ไม่ได้สนใจมองตัวเองเหมือนอย่างเคยเสียด้วย
เอ๊ะ แล้วมองใครกันวะ พลันดวงตาคมหันไปมองไอ้หัวน้ำตาลข้างๆ หนอย ไอ้หมอนี่มันเล่นโปรยยิ้มไปทั่วสินะ โถ่เอ๊ย ยิ้มเก่งอย่างนี้ไปรับจ๊อบเป็นโฮสสิวะ ยิ้มแล้วได้เงิน มานั่งยิ้มแจกฟรีๆอยู่ได้
หนอย ไอ้เตี้ยนี่มันจะเหล่ทำหน้าดุไปถึงไหนวะ หรือจะชอบพวกเดียวกัน ไม่เอานะเฟร้ย เจ้าหนุ่มหัวทองชักจะหวั่นใจสายตาพิฆาตของอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ด้านข้าง เลยยิ้มให้ไปหนึ่งที แต่ด้วยความที่ลืมเปลี่ยนจากโหมดหว่านให้สาวๆเป็นโหมดมิตรภาพผู้ชาย มันก็เป็นปัญหาน่ะสิ เพราะไอ้เตี้ยที่ว่าตอนนี้หน้าตายิ่งดุขึ้นมาเดิมล้านเท่า แถมตวัดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ยิ้มตอบสักแอะก็ไม่มี
หนอย ไอ้ขี้เต๊ะ ปัดโธ่ ไอ้รูปหล่อน่ารัก(แต่ดันโง่)เอ๊ย เค้าไม่ถีบแกก็บุญแล้วไปยิ้มหวานเชื่อมให้เค้าน่ะ
ท่านผู้โดยสารที่จะลงป้ายจอดโรงเรียนมัธยมมินามิไดอิจิกรุณาเตรียมตัวครับ ระฆังหมดยกจากกรรมการแท้ๆ ศึกความหล่อที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงของสองหนุ่มในยามเช้าก็จบด้วยประการฉะนี้
แต่ว่า.......
อ๊ะ นี่มันมือถือไอ้เจ้าหมอนั่นแน่ๆเลย เจ้าหนุ่มโฮสของสาวๆบนรถพูดกับตัวเองเมื่อเห็นมือถือฝาพับสีดำสนิทถูกทิ้งเอาไว้อยู่บนเบาะที่นั่งข้างๆตัวเอง
จ้างให้ก็ไม่คืนหรอก เจ้าขี้เต๊ะเอ๊ยยยยยย!!! เจ้าหนุ่มหัวทองคนเดิมยิ้มอย่างมีชัย
Lost Keitai มือถือที่หายไป : Chapter3Belonging
นี่ ฮิโรกิ เมื่อเช้านี้ชั้นเก็บอะไรได้รู้เปล่า หนุ่มหัวน้ำตาลอ่อนส่วนสูงเฉียดๆร้อยเจ็บสิบห้าเอ่ยขึ้นเมื่อเจอเพื่อนซี้หน้าหวานต่างนิสัยที่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่างในห้องโฮมรูม
อะไรเหรอ ผู้หญิงหรือไง? ร่างบางที่นั่งอยู่ย้อนถามยิ้มๆ จะมีอะไรที่ทำให้เจ้าเพื่อนคนนี้เริงร่าได้ขนาดนี้. นอกจากสาวๆเป็นไม่มีอีกแล้ว อ้อ มีอีกอย่างนะ ก็คะแนนสอบเกินที่ 60 เปอร์เซ็นไง แหม ลืมไปได้ยังไงนะ
ปัดโธ่ ผู้หญิงน่ะเค้าไม่ใช่คำว่าเก็บได้กันหรอกนะอุจิ ฮิโรกิ เจ้าหนุ่มร่างสูงคนเดิมทำหน้าเบื่อขึ้นทันทีที่โดนแซว ก็โธ่เอ๊ย เห็นเหมือนโฮสอย่างนี้แต่จริงๆอ่อนหัดนะ เอาเข้าจริงๆไม่กล้าเข้าไปจีบหรอก ก็เค้าเขินอ๊ะ!
ก็แล้วถ้างั้นคุณฮาเสะกาว่า ยูทากะเก็บอะไรได้ล่ะครับ ฮิโรกิตามต่อยิ้มๆ อยากรู้เหมือนกันอะไรที่ทำให้เจ้าฮาเซ็จจิคนนี้เริงร่าขนาดนี้
นิ้วยาวๆของยูทากะหยิบมือถือสีดำสนิทดูเรียบๆออกมาจากกระเป๋าเป้ของตัวเอง แล้วนั่งลงที่โต๊ะเรียนของตัวเองที่อยู่ด้านหน้าของฮิโรกิ แอ่น แอน แอ๊นนนนน ก็ไอ้นี่ไง
เก็บได้ที่ไหนเหรอ ฮิโรกิขมวดคิ้วนิดๆ ยังใหม่อยู่เลยนะ เจ้าของไม่น่าทำหล่นเลย เสียดายออก
บนรถเมล์น่ะ เจ้าเด็กขี้เต๊ะที่นั่งข้างๆชั้นทำหล่นไว้น่ะ ยูทากะอมยิ้มนิดๆอย่างสะใจ
ขี้เต๊ะด้วยเหรอ ฮ่ะๆ อุตส่าห์จะวิจารณ์คนทำหล่นไว้อีกนะ
ก็ใช่นะซิ ทำท่าอย่างกับว่าตัวเองหล่อซะเต็มประดา ไม่พูดเปล่า มีการทำท่านั่งเอียงคอนิดๆแล้วเสยผมให้ดูประกอบด้วย
ฮ่าๆๆๆ ฮาเซ็จจิ ขำชมัดเลยนายนี่ เจ้าของดวงหน้าสวยหัวเราะอ้าปากกว้างเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนตัวเอง แล้วมองมือถืออย่างสนอกสนใจ ขอดูหน่อยได้ไหม
"พักนี้เค้าฮิตมือถือรุ่นนี้กันรึไง" ฮิโรกิพลิกมือถือสีดำสนิทกลับไปกลับมา นึกไปถึงมือถือที่ตนเองได้รับจากมือเด็กหนุ่มคนนั้นเมื่อเช้านี้
"นี่ฮาเซ็จจิ เอาไปคืนเจ้าของเค้าดีกว่านะ ท่าทางยังใหม่อยู่เลยด้วย" พูดจบก็ส่งมือถือคืนให้เพื่อน
เจ้าของทรงผมประหนึ่งนัมเบอร์วันของโฮสคลับขมวดคิ้วนิดๆ "ไม่เอาก็ได้วะ แต่ว่าแบตมันจะหมดแล้วอ่ะฮิโรกิ" พูดยังไม่ทันขาดคำ มือถือเจ้ากรรมก็หมดพอดี "ตายละวา ทีนี้ถึงอยากจะคืนก็คืนไม่ได้แล้วล่ะน๊า" ยูทากะยิ้มสะใจสุดชีวิต
"ไม่ต้องพูดดีไปเลย เอามานี่" ใบหน้าสวยขมวดคิ้วนิดๆพูดเสียงเข้มก่อนที่จะฉวยมือถือรุ่นใหม่ล่าสุดมาจากมือใหญ่ ขืนปล่อยให้เจ้าฮาเซ็จจิคลองมือถือต่อไปเป็นไม่ได้คืนแน่ๆ คบกันมาตั้งแต่อนุบาลทำไมจะไม่รู้ ไม่ใช่ว่าอยากได้หรอกนะ แต่ไอ้เรื่องหมั่นไส้อย่างแกล้งเนี่ย ฮาเซ็จจิไม่เคยน้อยหน้าใคร
"ฮิโรกิ เอามานะ" ยูทากะพยายามจะคว้ามือถือคืนแต่ไม่ทันซะแล้ว ฮิโรกิคนสวยนิสัยดีเธอยึดเอาเก็บใส่กระเป๋านักเรียนของตัวเองเรียบร้อย
"ไม่ให้หรอก เดี๋ยวฮาเซ็จจิก็เก็บเอาไว้ใช้เองนะสิ อันนี้ต้องคืนเจ้าของนะรู้ไม๊" อุจิ ฮิโรกิ(18)นักเรียนตัวอย่างยื่นคำขาด โดยมีนายฮาเสะกาว่า ยูทากะ(19ปี)ยืนมองตามมือถือตาละห้อย
อุจจี้ใจร้าย สู้ไม่ได้ก็ขอแหวหน่อยน่ะ
ฮาเซ็จจี้ขี้ตู่ เอ้า ก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกันนะ
เอ้า เอาเข้าไป ทะเลาะกันเป็นเด็กประถมไปได้.........
To be continued.........
* * * * * * *
Cast Introduction:
Hasegawa Yutaka (Kansai Jr)
สวัสดีค่ะ เนื่องในโอกาสพิเศษตรงไหน!? ก็ที่เกลาฟิคโทมะxอุจิไม่ออก แกะออกแต่โทมะxยามะพี (ก็สเปเชี่ยลของ Secret AgentMan ไง๊ ว่าแต่เกาๆแกะๆนี่มุขแกเรอะวะ Angeltetsu) ก็เลยเข็นฟิคคันไซโดยกำเนิดมาให้อ่านกันค่ะ โฮะๆๆ ตั้งป้อมเชียร์เด็กในสังกัดกันสุดฤทธิ์ค่ะงานนี้ เป็นเรื่องราวที่มีมือถือเครื่องหนึ่งเป็นตัวเชื่อมต่อความสัมพันธ์ค่ะ