「Beautifulな世界」～君に出会えた場所～

วันนี้รวมภาพทริปชิโดะเมเจอร์เดบิวเมื่อตอนต้นเดือนเจ้าค่ะ

งวดนี้ก็ฮาๆไปไหว้พระที่คามินาริมง

แล้วก็แวะไปที่ศาลเจ้ายาสุคุนิด้วย จริงๆอยากไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะด้วยล่ะ แต่ไกลไปนิดส์นึง

กลัวจะเหนื่อยเกินเลยไม่ได้ไป ก็ทริปมันหนึ่งวันหนึ่งคืนอ่ะน้า...

สำหรับท่านที่หลงเข้ามา เรียนให้ทราบนิดนึงจะได้ไม่งง

ทริปของเราไม่ใช่ไปท่องเที่ยวเหมือนคนไทยเที่ยวญี่ปุ่นอะไรแบบนั้นค่ะ 

มันเป็นทริปไปดูไลฟ์น่ะค่ะ เดินทางจากนาราขึ้นไปโตเกียว

 

 

ออกจากบ้าน

 

สัมภาระ

 

แต่งแบบนี้ไปหนาวรอซื้อทัวร์กู๊ดส์.....

กาจะกาจะในตำนาน ไม่คิดว่าชีวิตนี้ต้องต่อแถวเกือบสี่ชั่วโมงเพื่อกาจาป้งสองอันเล๊ย ให้ตาย -_-'

 

ตอนเช้าถึงสถานีโตเกียวแล้ว มือถือแบตหมด ดับไปเลยก็เลยกินแมคเสร็จทข้ามมานั่งสตาร์บัค ขอเค้าชาร์จแบต

ลืมถ่ายแม็คให้ดู คือที่นี่มือเช้าเนี่ย จะมีมันฝรั่งบดปั้นเป็นแผ่นแล้วทอดแถมให้ด้วย อร่อยมาก อัม เลิฟวิ่ง อิทจริงๆ

 

ตัดสินใจไปไหว้พระที่อาซากุสะกระทันหัน (ว่างจัดเพราะถึงโตเกียวตั้งแต่หกโมงเช้า ไม่รู้จะทำอะไรดี)

แถวหน้าวัด

 

รู้สึกว่ามีงานวัดพอดี โคมเพียบเลย

 

โอมิคุจิ (เซียมซี)

 

ที่เห็นอยู่ที่วางเนี่ยเป็นกล่องรับบริจาค บอกเลยจะเอาร้อยเยน เราก็หยอดให้....

เบอร์ 98

 

เอามาอ่าน.. ดวงซวยมากครับพี่น้อง อารมณ์ว่าชีวิตสับสนไม่รู้จะเอายังไงดี

การเงินไม่ดี คนที่รอจะไม่มา ของที่หายไปจะหาไม่เจอ การแต่งงานก็ไม่ดี.....(ไม่แต่งก็ได้เว๊ย เดี๋ยวหนีตามกันไป กร๊าก)

จบข่าว.......

เซ็งจิตไปเป็นชั่วโมงเลย ปีที่แล้วได้ตรงข้ามกับใบนี้หมด

 

มาถึงแล้วก็ปั้มตราประจำวัดเป็นที่ระทึก เอ๊ย ระลึกหน่อย

 

อันนี้เดินออกมาจากโบสถ์หลังจากไหว้พระแล้ว

หลังจากนั้นก็ไปเที่ยวเล่นพิพิธภัณฑ์ของเล่น สถานีใกล้ๆกับบุโดกังแหละ เดินถึงนะ

แต่ขณะนั้นขาลากแล้ว ไม่ได้ถ่ายอะไรมาอ่ะ

เหอะๆ ผ่านไป

 

เสร็จแล้วก็ไปที่ศาลเจ้ายาสุคุนิ ศาลเจ้าจะอยู่ตรงข้ามกับบุโดกังเลยล่ะ

เดินออกจากบุโดกังมา ข้ามสะพานลอยก็ถึงพื้นที่ด้านหน้าที่เป็นทางเข้าเลย แต่ก็ยังต้องเดินต่อเข้าไปอีก...

 

ไกลมากกกกกกกก


เพิ่มเติมนิดนึงละกัน สำหรับคนที่ไม่รู้จักศาลเจ้าแห่งนี้

ศาลเจ้ายาสุคุนิเป็นศาลเจ้าชินโต ตั้งอยู่ในเขตชิโยดะ (แถบนี้จะเป็นพวกวังอะไรพวกนี้)

ถือเป็นที่สถิตของดวงวิญญาณของทหารที่เสียชีวิตในการรบในนามของจักรพรรดิ์ญี่ปุ่น

ทุกๆปีนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นจะมาสักการะดวงวิญญาณของทหารเหล่านี้ที่วัดแห่งนี้

และทุกครั้งจะได้รับการตอบรับจากประเทศคู่กรณีเช่นเกาหลีและจีนด้วยการประนามค่ะ...

มันกลายเป็นประเด็นทางการเมืองไป......

 

เรียบง่ายแต่อลังการ

 

 

มันใหญ่มากค่ะ

 

คิดว่าเฮ้ย เดินยาสุคุนินิดนึงไม่เหนื่อยหรอก เจอตรงนี้แล้วรู้ตัวทันทีเลยว่าคิดผิด...

แต่แบบเดินมาไกลแล้วไง จะให้ถอยก็กระไรอยู่

 

คนๆนี้คือรัฐมนตรีสงครามในสมัยอะไรไม่รู้ จำไม่ได้แล้ว ขออภัยค่ะ

 

ยังไม่ถึงนะฮะ เดินต่อไปอีก

 

จะถึงแล้ว

 

มาเดินถึงแถวๆนี้แหละ ตรงนี้มันเป็นฮนเดน ภาษาไทยเรียกว่าอะไรไม่รู้ คือเรียกว่าโบสถ์หลัีกละกัน

ก็เดินเข้าไปนิดนึงแต่ไม่ได้เคารพอะไรหรอก ไม่คิดว่าทหารญี่ปุ่นที่ตายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองน่านับถืออะไรอ่ะนะ

วันนั้นเป็นวันหยุดราชการพอดี (วันอะไรก็จำไม่ได้อีก) พ่อแม่พาลูกชายใส่ชุดฮากามะมาหลายคนเลย

ใส่สูทรหล่อมาเลยก็มี.. พ่อแม่ญี่ปุ่นนี่ทุ่มทุนจริงๆแหะ

น้องก็เป็นหนุ่มน้อยหล่อเชียว ไปเที่ยวกับพี่ไม๊จ๊ะ แฮ่.....

 

ไม่หลอกไปขายหรอก จะพาไปดูพี่ชายน่ารักๆสี่ตัวน่ะจ๊ะ

ไม่กล้าถ่ายลูกเค้าอ่ะ คนญี่ปุ่นยิ่งซีเรียสอยู่เรื่องถ่ายลูกชาวบ้าน ถ่ายคนอื่นทั่วไปโดยไม่ได้รับอนุญาติเนี่ย

 

 

ก็ดูจนพอใจแล้วก็มุ่งหน้าไปที่บุโดกัง.....

 

กำลังเดินเข้าประตูใหญ่ เสียดายที่ลืมถ่ายรูปตัวบุโดกังโดยรวมทั้งหมด -_-''

ทรงสถาปัตยกรรมของบุโดกัง เอามาจากหอที่โฮริวจิที่นารา (แถวบ้านเรานี่เอง.. อยู่สถานีถัดไปเลยฮ่าๆๆๆ)

ส่วนตัวเลยนะ เท่าที่เห็นมันเป็นอะไรที่แบบร่วมสมัยดีนะ เก๋ดี

ปกติแล้วบุโดกังเนี่ยมีเอาไว้สำหรับแข่งกีฬาประเภทศิลปะป้องกันตัว พวกยูโด เคนโด้ คาราเต้อะไรพวกนี้แหละ

วงดนตรีวงแรกที่มาเปิดคอนเสิร์ตที่นี่ก็คือ The Beatles โดยใช้คำว่า Live at Budokan

หลังจากนั้นศิลปินต่างๆก็มาเปิดคอนเสิร์ต และคำว่า Live at Budokan ก็เลยแพร่หลาย

 

บรรยากาศหน้าบุโดกัง.... กำลังรอเข้าไปด้านในกันอยู่

 

ดอกไม้จากเซบาสเตียน..... กุหลาบแดงสวย อลังมากค่ะ

แฟนชิโดะมีเหวอกันเลยทีเดียว จากเซบาสเตียนเนี่ย ฮ่า

ไปดูที่เว็บสต๊าฟคุโรชิึซึจิที่ไปดูไลฟ์ชิโดมาดิ่

http://playlog.jp/kuroshitsuji/blog/2008-11-04

 

อีกประมาณครึ่งชั่วโมงประตูจะเปิด...... 

ล้อมรั้วไว้ด้านหน้าเลย แอบเซ็ง ทำไมไม่ให้ต่อแถวในรั้วซะเลยก็ไม่รู้

ไลฟ์จบ....ไปขึ้นรถกลับบ้าน... bye bye dear aki Tokyo

 

 

 

ปล. เคยทำอะไรเพื่อคนอื่น ใช้ชีวิตเพื่อคนอื่นจนลืมนึงถึงตัวเองมาแล้ว...

พอถึงวันนึงที่คนๆนั้นจากไป ทุกอย่างไม่ได้เป็นดังหวัง

หรือกับเพื่อนฝูงแบบที่ด้วยรักและหลอกใช้

มันไม่เหลืออะไรเลยไง

ไม่ว่ากี่ครั้งกี่ครา สุดท้ายเหลือแต่ตัวเรา

จนรู้ซึ้ง..... รู้สึกว่าคนเรามันก็เท่านี้แหละ

เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็จะคิดถึงตัวเองเป็นอันดับหนึ่ง

แล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็จะมีตัวเราที่ดีๆอยู่กับเรา

จะรักใครทำอะไรเพื่อใครก็ได้ แต่อย่าให้เสียความเป็นตัวเอง อย่าลืมทำเพื่อตัวเอง

 

edit @ 15 Nov 2008 00:18:29 by Angeltetsu