「Beautifulな世界」～君に出会えた場所～

เริ่มพิมพ์เมื่อวาน แต่เผลอหลับคาคอมตั้งแต่ก่อนสามทุ่มอ่ะ

blog statsมันบอกเราว่าคงมีคนเป็นร้อยอยากรู้เรื่องไลฟ์

งแต่วันที่หนึ่งจนถึงตอนนี้ 636 hits ก็มาอัพข่าวคราวสักหน่อย

อยู่ในช่วงพักฟื้น... เหนื่อยมาก นอนน้อยตั้งแต่ตอนก่อนไป

แล้วก็ยุ่งมากจนกระทั้งไม่ได้เตรียมตัวว่าจะไปไหนบ้าง (แต่ก็ได้แวะไปไหว้พระที่อาซากุสะ กับยาสุคุนิ)

เวลาจัดกระเป๋าก็ไม่มี จัดๆแล้วลืมใส่เสื้อซับใน (แบบที่มันจะบางๆ ใส่แนบตัว อุ่นๆน่ะ)

ผลก็คือยืนหนาวหน้าบุโดกังเกือบสี่ชั่วโมง (ยืนไปก็จะหลับไปต้องโทรหาเพื่อนคุย

นอนบนบัสขาไปไม่หลับเหมือนเดิม ต่อไปถ้ามีแบบนี้อีก ชินกังเซนเท่านั้น)　

เห็นคนอื่นมันยืนรอกัน ก็เลยรู้สึกว่ามาเกะไน่ (ไม่ยอมแพ้โว้ย) *หัวเราะ*

คราวนี้รู้สึกสำนึกเลยว่ะว่าชีวิตแฟนเกิลนี่มันอย่างนี้นี่เอง

อยากบอกว่าขากลับโอซาก้าเนี่ย เกือบครึ่งคันคือคนที่ไปบุโดกังอ่ะ

สภาพดูไม่จืด โลลิซังสวยๆ ก็โทรมไปเลย (คนที่ยังบริ๊งงงก็ยังมี แต่เค้ากลับนาโงย่า ใกล้กว่าเราน่ะ)

น้องที่ขำๆ ที่อาเมสึเตะ เมื่อวานทำป้ายโอตะอิซังสะพายไหล่ห้อยลงไปแปะตูดกระโปรงลอลิชมพูของน้องพอดี

พี่ชอบม๊ากกกก ขอโทษนะคะที่พี่เคยบอกว่าเห็นหน้าน้องแล้วคิโมจิวารุ่ยยย

เจออีกทีโนเมคบนรถ ก็เด็กธรรมดาอ่ะ งงมากคือบ้านน้องน่าจะอยู่แถบคันไซ

อนอาเมะสึเตะก็คือขึ้นไปเหรอ? แม่ง.... ชีวิตแฟนเกิลนี่ลำบากมิใช่น้ิอย

ควรลาชีวิตแฟนเกิร์ลได้แล้วใช่ไหมเนี่ย??

เมื่อเช้าถึงสถานีโอซาก้าเจออาไม่โลลิต้าซังขึ้นรถไฟสายเดียวกัน (เส้นนารา) เลยอ่ะ

หัวยุ่งมากๆ ไม่ได้ชวนคุยอะไรอ่ะ แค่นั่งเฉยๆก็จะหลับแล้ว

บ้านเค้าอยู่เลยเราไปอีกอ่ะ ตอนที่ลงมายังเธอยังคงนั่งบนรถ

กลับถึงห้องแปดโมงได้ ก็อาบน้ำแปรงฟัน เกือบๆเก้าโมงก็ลงไปต่องานโรงเรียน

ยืนตั้งแต่ตอนนั้น ยันหกโมงเย็น เก็บของ เลิกงานไปกินซูชิ เพิ่งกลับมาเมื่อกี้.....

โหดมาก ช่วงอาทิตย์นี้ T.T

 

ผลไลฟ์ชิโดะเล่นกับคิโยะซังมาแล้ว ยูเซ็น.... เอิ่ม พลีชีพว่ะ

แล้วก็ทัวร์ใหม่ปีหน้า เล่นเกียวโต ก็คงต้องตบตีแย่งตั๋วกันอีก เล่นต้นกพ. ช่วงจะเรียนจบพอดี 

คิดซะว่าไปสั่งลา.....

2009年3月11日(水)　京都会館第一ホール
OPEN 18：00　START 19：00

2009年3月13日(金)　神戸国際会館こくさいホール
OPEN 18：00　START 19：00 ไปหนึ่งในสองที่นี่แน่ๆ แต่ยังไม่ตัดสินใจ 

 

* * * * * * * * * * * * * * *

 

คิดว่าคงเขียนไลฟ์รีพอร์ทคราวนี้ไม่ได้อ่ะ　ขออนุญาติเก็บเป็นความทรงจำส่วนตัวก็แ้้ล้วกันนะ ได้ไหม?

ถ้าวันไหนที่เรียบเรียงความรู้สึกของตัวเองได้ ก็จะเล่า...

เพราะอยากส่งความรู้สึกดีๆต่อให้คนอยู่ไกลๆเหมือนกัน สิ่งที่มาโอะพูดในไลฟ์ทำให้เรารู้สึกว่าต้องโทรหาแพร

เอาคร่าวๆก็คือ มันไม่ใช่ไลฟ์ที่ดีที่สุดของชิโดะ แล้วก็ไม่ได้ทำได้ดีเด่นอะไรนะ ชิโดะเล่นที่เล็กๆดีกว่า

ก็ไม่ใช่ว่าเมื่อวานเล่นแย่ มันมีอะไรดีๆให้จดจำเยอะ

ที่นั่งที่ได้ก็คือมองลงไปเห็นสต๊าฟข้างเวทีทุกคนอ่ะ

เห็นทุกคนทำงาน เห็นทุกคนยืนกอดอกลุ้น ยืนโยกไปตามเพลง ยืนยิ้มรับให้เมมเบอร์

และยืนปรบมือให้เมื่อไลฟ์จบ ไม่ได้ใกล้มากแต่เป็นที่นั่งที่ดีมาก

ตอนที่เมมเบอร์เดินมาตามฮานะมาจิก็จะใกล้นะ

ก็คือเห็นว่าอากิมองไปทางไหน สบตาไหม ตะโกนเรียกคือได้ยินอ่ะแล้วก็เดินมาเล่นด้วยบ่อยอ่ะ

紫陽花
プロポーズ
赤紙シャッフォー
お別れの歌
アリバイ
妄想日記
土曜日の女
刺と猫
誘感コレクション
御手紙
モノクロのキス
夏恋
smile
メンバーコール
循環
エール

アンコール
私は雨
眩暈
dummy
吉開学17歳(無職)

アンコール2
僕と球拾いと武道館（しんぢ）
and boyfriend
Dear Tokyo
微熱

ของทัวร์ขอแปะไว้ก่อนละกัน ขี้เกียจถ่าย

ส่วนแพมไม่แสกนแน่นอนเพราะมันจะแหก แล้วก็ไม่ถ่ายด้วย ใครอยากดูไปเรียกร้องที่แพรก้วยเอานะ

เรายืนทนหนาว+หิวรอตั้งแต่สิบเอ็ดโมงเช้าจนถึงบ่ายสองโมงครึ่ง ถึงจะได้มันมา...

 

 

全部の伝えたい気持ちを伝えた。

全てのを届いた。全部引き取りました。

一生忘れられない夜。

ありがとうね。シドに会えてよかった。

今後、会場に居ても遠いところに居ても応援します。

ก่อนเข้าเพลงบิเน็ทสึ มาโอะพูดซะซิ้งเลย

วันนี้มีคนที่อยู่ไกลมาดูไม่ได้ แล้ววันนี้ก็มีเด็กที่เข้ามาดูไม่ได้รออยู่ข้างนอกเยอะมาก

บางทีอาจจะคอยฟังเสียงอยู่ข้างนอก ถึงมันจะยากแต่ก็อยากจะส่งความรู้สึกไปถึงทุกคนด้วย　

เพราะฉะนั้นรับกลับไปให้หมดนะ

(มาโอะร้องไห้ด้วย บอกโอ้ย ไม่ใช่ ผิดๆๆ ไม่ใช่ตอนนี้ แฟนๆเรียกกันใหญ่เลย)

มีอีกเยอะ แ่ต่จำไม่ค่อยได้แล้ว... เช็คบล็อคแพรละกัน อาจจะมีเยอะกว่าเรานะ 555555

 

作詩：マオ 作曲：御恵明希

沈む夕日と伸びた影に追われて
次に逢う約束　切り出すのが怖かった
君と僕をさらって8時のバスは
「ずいぶん遠いとこまで来たね。」って少し笑った

夢中で混ぜあって　溶け合った　青と春さ
開いたアルバムから　ゆっくりと　ゆっくりと　次のページへ

ありがとう　ありきたりなこの言葉で　済ませたくはないけど
ここから歌にすれば　枯れるまでは　僕の意味だから

届いた手紙の封を初めて切った
あの日の喜びを逃さぬように　閉じ込めて

嘘や　争い　期待　迷いとか疲れたなら
ここに帰っておいで　気休めで　一時で　構わないさ

ありがとう　一つ一つ届けるのは　難しくなっても
後ろに続く道を　振り返れば　そこに糧がある

ありがとう　離れてても　側に居ても　全てのあなたへ
冷めない微熱はまだ　七色架かった空へ向かって　越えるまで

 

ความอบอุ่น

ถูกไล่ตามพระอาทิตย์ที่กำลังตกและความมืดที่กำลังขยายตัว

กลัวว่าจะผิดสัญญาที่จะพบกันครั้งต่อไป

เธอบอกว่ารถบัสจะมารับตอนสองทุ่มนี่ "มาซะไกลเชียวนะ" ทำให้ผมหัวหัวเราะนิดหน่อย

 

ในความฝันสีฟ้าและฤดูใบไม้ผลิได้หล่อหลอมรวมกัน

หลังจากเปิดอัลบัม และค่อยๆพลิกไปหน้าต่อไป

 

ขอบคุณนะ ถึงแม้ว่าผมจะไม่อยากใช้ถ้อยคำที่มันธรรมดาๆแบบนี้

ถ้าหากว่าผมสามารถเอาความรู้สึกของผมใส่ลงในบทเพลงนี้ จนถึงวันตายคือความหมายของผม

 

ผมขังความสุขในวันนั้นที่เปิดซองจดหมายที่ส่งมาเป็นครั้งแรกเพื่อไม่ให้มันหนีหายไปไหน

 

หากเธอเหนื่อยจากเรื่องโกหก การแข่งขัน ความคาดหวัง หลงทางล่ะก็

กลับมาที่นี่นะ พักที่นี่ชั่วครู่ ไม่ต้องสนใจอะไร

 

ขอบคุณนะ ถึงแม้การจะส่งไปถึงทุกคนจะยากก็ตาม

หากหันหลังกลับไปมองถนนที่ทอดยาวด้านหลัง ที่นั่นก็มีกำลังใจอยู่

 

ขอบคุณนะ ถึงจะอยู่ห่างกันก็ตาม หรือจะอยู่ข้างๆก็ตาม ถึงเธอทั้งหมดทุกคน

ความอบอุ่นที่ไม่เปลี่ยนแปลงจะยังคงมีเจ็ดสีทอดยาวพาดบนท้องฟ้า




จบเพลงแล้ว เมมเบอร์ทุกคนมายืนที่กลางเวที จับมือกันแล้วยกขึ้น.... โค้งให้แฟนๆ


มันก็เท่านี้อ่ะเน๊อะ ยิ่งเมมเบอร์แสดงออกว่ารักแฟนเพลงแค่ไหน ก็ได้รับความรักตอบเ่ท่านั้นแหละ


การที่คนหมื่นกว่าคนทำท่าเดียวกัน เหมือนๆกัน มันน่าขนลุกมากๆเลยนะ มองจากข้างบนแล้วทึ่งสุดๆ

ท่าเยอะกว่าลุงอีก ยังพร้อมกันได้ขนาดนี้

 

 

 

 

 

ลงไปเก็บของงานโรงเรียนก่อนนะ

 

 

 

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

มาโอะซาม๋า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

กูเกลียดมึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

http://ameblo.jp/maofish/entry-10160209397.html

 

*จิกทึ้งผมตัวเอง แล้ววิ่งเสียสติออกไปนอกบล็อค*

 

 

ปาปิขาาาาาา ช่วยปาล์มด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

edit @ 4 Nov 2008 10:02:41 by Angeltetsu

edit @ 4 Nov 2008 17:59:33 by Angeltetsu